Winkelmand

Geen producten in je winkelmand.

Bob de manager

Je leest nu: Bob de manager

Bob is divisiedirecteur bij een groot concern. Bob doet zijn best. In aflevering 4 schakelt hij de chef automatisering in als Big Brother.

Beste Thomas

De Raad van Bestuur is van plan om een regel uit te vaardigen die het bezoeken van sekssites verbiedt. Onlangs heeft de rechter namelijk bepaald dat je zonder zo’n regel een werknemer die tijdens werkuren zo’n site bezoekt niet mag ontslaan. Ik wil echter eerst zeker weten of er in onze divisie überhaupt werknemers zijn die sekssites bezoeken. Ik denk niet dat dit bij ons het geval is en dan heeft het uiteraard weinig zin zo’n regel in te stellen. Je kent mijn motto: hoe minder regels, hoe beter. Desalniettemin: zou jij als chef automatisering discreet kunnen onderzoeken of er sekssites bezocht worden?
Groet,
Bob

Beste Bob

Op jouw verzoek heb ik een week lang het bezoek aan sekssites bijgehouden. Dat was nog een hele klus en ik moet concluderen dat jouw verwachting dat het wel mee zou vallen helaas niet overeenstemt met de werkelijkheid. Van de 176 werknemers bezochten er de afgelopen week 38 een seksite. Hierbij moet ik aantekenen dat van die 176 er elf al langere tijd thuis zitten, er zes ziek waren, vier op dienstreis en veertien op cursus. Houden we 141 werknemers over; 27 procent bezocht dus een seksite. De kortste bezoekperiode was 81 seconden. Dat was Rob van den Bent, van de loonadministratie. Die was, zal ik maar zeggen, snel klaar. De langste bezoekperiode was Kees Hagenaars, onze avondportier. Tja, hij is jong en de avond lang, maar 21 uur en acht minuten in een week tijd is toch wel erg veel.
De gemiddelde bezoektijd is 14 minuten per week. Men bezoekt de gehele dag door, maar tussen drie en vijf is men er het drukst mee. Eén werknemer was de hele zondagmiddag ermee bezig. Het betreft ons hoofd juridische zaken Frederik ten Have. Zo te zien (1 uur en 47 minuten) raakt hij vooral opgewonden van aerdenhoutsesletjes.nl. Kennelijk geeft men elkaar ook tips, want veel werknemers bezoeken dezelfde sites. Bovenaan in onze divisie staat viezeplaatjes.nl, gevolgd door annekewiljounu.nl. Vooral marketing is gek op annekewiljounu.nl: twaalf van onze twintig marketeers bezochten de site, onder wie chef marketing Lodewijk de Vries (maar niet meer dan elf minuten die week). Delekkerstekantoorseks.nl staat op drie. Eerst dacht ik dat ikhebzininbizarrespelletjes.nl op drie stond, maar die site blijkt gewelddadige games te bieden. Geldt die regel van de Raad van Bestuur trouwens ook voor gamesites? Anders wil ik daar ook nog wel een week aan besteden. Veelbezocht is ook kommaarschatje.nl, omdat die prominent op de site heeft staan dat bezoek op geen enkele manier te traceren is; dat men daar anno 2003 nog intrapt. Vooral Frank Roblé van sales is gek op kommaarschatje.nl: maandagochtend begon hij om 09.02 uur en was pas om 10.58 uur klaar. Helaas moet ik meedelen dat ook een van de directieleden onder de bezoekers valt. Het betreft onze financiële man Luc van Houten, wat me verrast, want Luc staat bij automatisering bekend als iemand die nauwelijks weet hoe internet werkt. Hij deed het in elk geval wel buiten werktijd: donderdagavond bezocht hij van 18.12 tot 18.24 uur beursplein5hoertjes.nl.
Heb je hier wat aan?
Groet,
Thomas

Beste Thomas

Dank voor je onderzoek. Ik had niet verwacht dat je het zó grondig en gedetailleerd zou aanpakken. Hier heb ik zeker wat aan. Ik zal de Raad van Bestuur vandaag nog melden dat zo’n regel broodnodig is, wat mij betreft ook voor gamessites. Wat ik met Van Houten moet weet ik nog niet. Ik heb hem inmiddels discreet op zijn gedrag gewezen. Hij houdt echter vol dat hij stom toevallig op beursplein5hoertjes.nl terecht is gekomen toen hij de AEX-slotkoersen wilde bekijken en dat vervolgens zijn computer vastliep.
Groet,
Bob

Bob de manager

Je leest nu: Bob de manager

Bob is divisiedirecteur bij een groot concern. Bob doet zijn best. In aflevering 12 krijgt hij warme reacties op het plan om met het bedrijf de Derde Wereld te redden.

from: alle medewerkers
to: directie
subject: Project Reach Out, Corporation!

Onze Raad van Bestuur kijkt met bewondering naar TPG, waar bestuursvoorzitter Peter Bakker onder zijn werknemers – maar zeker ook daarbuiten – veel goodwill heeft gekweekt met logistieke projecten in Afrika. In het kader van het maatschappelijk verantwoord ondernemen wil onze Raad van Bestuur niet achterblijven. Vandaar het project Reach Out, Corporation! Een project dat zeker niet top down is, integendeel: ideeën moeten van
jullie komen, uit jullie hoofden en harten. Wat kan jouw bijdrage zijn aan Reach Out, Corporation!? Wat kan dit concern, deze divisie betekenen voor de Derde Wereld? Laat het ons weten!
Groet,
Bob

Dag directie,
Ik denk dat het goed is voor dat soort landen als wij ze leren om te gaan met de Balanced Score Card. Ik heb wel ideeën over hoe ik onze kit zo kan bewerken en vertalen dat dat soort mensen er ook mee overweg kan.
Groet, Marianne. Interne Opleidingen

Hoi directie,
Ik wil er wel heen, maar hoe werkt dat precies? Word ik gewoon doorbetaald? Blijf ik gewoon lid van onze ziektekostenverzekering? Blijf ik in dezelfde CAO-regeling? Wat gebeurt er met mijn vakantiedagen? Kan ik gewoon parttime blijven werken? Is er al iets bekend over kinderopvang? En als ik terugkom, dan zit er toch niet iemand anders op mijn plek? Ik ben duidelijk toe aan een nieuwe uitdaging – dat heb ik drie jaar geleden al laten weten – maar wil eerst wel antwoorden op dit soort vragen eer we concreet kunnen worden.
Groetjes, Anneke. Helpdesk

Dag directie,
Prima initiatief, hé! Ik heb de laatste acht maanden overspannen thuisgezeten (bedankt nog voor de bloemen, Bob) en dan ga je toch nadenken over zingeving en wat ik maar noem zinneming. Ik ben nu weer aan het terugintegreren (voorlopig twee dagen per week) en ik denk dat werken in een Derde Wereldland (op den duur full time wat mij betreft, maar daar zal de Arbo ook een uitspraak over moeten doen) aardig past in mijn reïntegratieplan waar toch vooral de nadruk ligt op zinvol werk.
Groet, Fred

Hallo directie,
Work flow-optimalisatie loopt daar volgens mij ook vér achter bij de ontwikkelingen binnen ons concern. Ik weet bijna zeker dat wij met zelfsturende teams ook verder zijn. Díe kennis, díe ervaring kunnen we ze alvast bieden. Plus, waar ik de laatste jaren flink veel energie in heb gestoken: effectieve POP-rapportage. Leren praten, leren luisteren… communiceren = groeien… feedback als wortel om te groeien… Misschien beginnen met een tweedaagse workshop?
Ria Bouwman. HRM Speciale Projecten

Dag directie,
Zoals bekend (zie ook Branding The Future van Nicolas Hyman en George Wilson) gaat het bij branding om de intrinsieke waarden. Een land, ook een Derde Wereldland, is wat dat betreft niet anders dan een brand. Die intrinsieke waarden (én de integrated asset values uiteraard) zou je eerst moeten matrixeren via het range model. Dan kom je een stuk verder richting wat Hyman en Wilson De Ziel Van Het Merk noemen, van dat land dus. Pas dan kun je waarden vaststellen en dús die waarden integreren, op basis waarvan een brandstrategie kan worden ontwikkeld voor dat land.
Ook zeer relevant (zie ook Learning To Rebrand van F.T. MacMillan): een case study over wat er misging bij de rebranding van Rhodesië. Leerzaam voor ons, leerzaam voor de locals… en daar gaat het natuurlijk om: dual learning experience. Kunnen jullie hier wat mee?
Groet, Maarten. Marketing research

Hallo directie,
Ik ben Leo. Geen prater, geen denker, maar de man die jullie bellen als het projectiescherm vastzit, als een kast niet meer opengaat of als er lekkages zijn. Leo lost het op. Ik denk dat die Derde Wereldmensen veel aan me hebben. Zeker nu ik op de cursus Bedrijfshulpverlening hartmassage en branden blussen heb geleerd.
Groet, Leo Wagenaar. Interne Dienst

Bob de manager

Je leest nu: Bob de manager

Bob is divisiedirecteur bij een groot concern. Bob doet zijn best. In aflevering 36 roept hij zijn collega’s op een eind te maken aan de titelinflatie

Beste mensen, Zoals jullie weten gaat binnenkort ons nieuwe corporate program Down To Earth! van start. Het doel is duidelijk: afrekenen met al die dikdoenerij. Het zijn immers weer tijden voor nuchter ondernemen. Onderdeel van Down To Earth! is om af te rekenen met de titelinflatie vam de laatste jaren. Zo bleek recent dat inmiddels 278 van onze medewerkers zich Vice President noemen en 67 medewerkers de titel CEO op hun kaartje hebben staan. Sowieso is dat wat veel voor een concern van onze omvang, maar het blijkt bij de buitenwacht menigmaal ook voor verwarring te zorgen. Dan denkt een relatie van doen te hebben met dé CEO of dé COO of dé CFO en blijkt het tot zijn teleurstelling slechts ‘n CEO of ‘n COO of ‘n CFO te zijn. Kortom: vanwege de wildgroei aan titels heeft niemand nauwelijks nog een idee wat een manager binnen ons concern precies doet en voorstelt. Zeker ook op dit terrein wil de Raad van Bestuur dat we weer met beide benen op de grond belanden. Dat lijkt me een goede zaak. En er is trouwens nog een reden dat ik deze operatie toejuich. Onze titels worden namelijk ook steeds langer en dientengevolge moesten onlangs al onze naamkaartjes wegens een nieuw, breder formaat opnieuw worden ontworpen en gedrukt. Dat was toch ineens een onverwachte kostenpost van 8500 euro. Willen jullie op jullie afdelingen z.s.m. inventariseren wie welke titel momenteel voert en suggesties geven voor titels die meer down to earth zijn en vooral ook korter? Groet, Bob Beste Bob, Ik denk niet dat je dit beseft, maar je roert hier een erg gevoelig punt aan. Denk je nou echt dat ik tegen een Ruud Aalberts kan zeggen: Ruudje, alles goed en wel, maar vanaf nu mag jij je niet langer Senior Vice President Global Sales noemen maar heet je weer gewoon Verkoper Regio Randstad Zuid. Ik denk dat hij daar niet blij van wordt. Je weet best hoe dat gaat tegenwoordig. Kom ik er weer eens niet uit met de bonus, dan geef ik m’n mensen een nieuwe titel. Ruudje tevreden – en Rob, en Inge, en Thomas, en zelfs een Eric-Jan, die zich sinds 1 januari International Multimedia Key Account Manager mag noemen. En wat maakt het uit? Dan zal er af en toe iemand denken dat Ruudje is opgeklommen tot de hoogste regionen van ons concern en mondiaal opereert. Nou en? Ik zie een Ruud, een Rob, een Inge, een Thomas en zelfs een Eric-Jan wel mooi glunderen. Dat is toch gewoon menselijk, Bob? Ik herinner me nog goed hoe jij glunderde toen jij je als hoofd van een lullig werkmaatschappijtje ineens CEO van een divisie ging noemen. Drs Frits Hobbema M.B.A. International Strategy & Sales Business Account Director Ha die Bob, Goed plan. Als nuchtere Drent grúw ik van die dikdoenerij. Wat mij betreft gooien we al die dure titels vandaag nog in de afvalcontainer. Wel even een praktisch puntje: mijn mensen hebben net elk tweeduizend van die nieuwe kaartjes besteld. Da’s veel, oké, maar nuchter als ik ben dacht ik: hoe meer je er drukt, hoe goedkoper het wordt. Zodoende schat ik dat we op mijn afdeling op zijn vroegst medio 2009 nieuwe titels kunnen doorvoeren. Akkoord? Jaap Kooistra R.A. Chief Operating Officer Financial Planning & Control Beste Bob, Naar aanleiding van je mailtje zit ik even met mezelf te brainstormen en vraag me af of we deze materie niet breder en dieper moeten aanpakken. Down to earth, oké, prima zelfs, maar we leven toch op de eerste plaats in het tijdperk van worker’s fulfillment en dan moet volgens mij een titel niet zozeer aangeven wat iemand doet maar veel meer wie hij of zij is en vooral wil zijn. Dan gebruik je titels als een strategisch instrument in je human development planning én dwing je FTE’s antwoord te geven op die vraag: wie ben ik binnen dit concern én in dit leven? Neem ik in die context mezelf, dan denk ik aan de titel: Empathic Human Being And Worker, In That Order (ik weet het, Bob, dat is geen korte titel, maar let op, want hierover heb ik ook gebrainstormd: als we overgaan op een kleinere lettertype, speelt die hele problematiek sowieso niet meer!). Corrine de Boer B.A. Vice President Human Resources Management Hoi Bob, Ik heb even bij mijn zoon geïnformeerd (je weet wel, Mark, die afgelopen februari op zolder zijn bedrijfje Total Nuts Design is gestart) en ruim 8000 voor zo’n ontwerp vindt hij complete onzin. Mark doet het voor een paar honderd euro op zijn Apple, en dat is dan inclusief een kleiner lettertype, zodat die kwestie van die lange titels ook gelijk de wereld uit is. Ik stuur hem wel even langs. Kan hij meteen die flyer laten zien die hij net voor Tanja’s Tanning Paradise heeft ontworpen. Drs Jaap Daalder. Vice President Finance & Economics Strategy Business Development Planning

Bob de manager

Je leest nu: Bob de manager

Bob is divisiedirecteur bij een groot concern. Bob doet zijn best. In aflevering 22 zoekt hij de ruimte voor zichzelf.

Aan: Theo

Van: Bob

Betreft: Hoekkamer

Beste Theo,
Zoals je weet ben ik wel de laatste die de facilitaire dienst lastig valt met verzoeken. Jullie hebben het al druk genoeg met al die wanden en werkplekken die bij elke reorganisatie weer verplaatst moeten worden. Maar bij uitzondering wil ik toch een beroep op je doen, Theo, en ik hoop en verwacht dat je deze mail vertrouwelijk zult behandelen.

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: ik wil graag op korte termijn verhuizen naar die hoekkamer op de vijfde etage. Die was ooit bedoeld als vergaderruimte, maar bij mijn weten wordt hij daarvoor zelden of nooit meer gebruikt, zeker niet na onze succesvolle managementoperatie Overleg Eens Wat Minder, Mensen! Het is voor mij de ideale ruimte om rust te vinden, om na te denken, ver van die managementvloer waar ik nu zit en die geheel wordt overheerst door de hectiek van de day to day business en de dynamiek van de apenrots.

Wees gerust, Theo: ik ben en blijf die noeste, hardwerkende directeur zoals jullie hem al vijf jaar kennen, die directeur die dik tevreden is met zijn Audi A4 (ook al heeft hij volgens de officiële uitgangspunten van de Raad van Bestuur recht op een A6) en die directeur die nooit en te nimmer jullie jaarlijkse bedrijfsklaverjastoernooi zal overslaan.

Maar ik ben ook die directeur die heeft geleerd dat je af en toe de machine in je hoofd stil moet zetten, dat je momenten moet creëren waarop de waan van de dag even geen vat heeft. Even geen tijd voor cijfers, mail en telefoon. En dan even de benen op tafel en jezelf als directeur even wat vragen stellen. Waar zijn we nou precies mee bezig, mensen? En waar ben jij nou precies mee bezig, Bob? Lekker even dat directiehoofd opfrissen, op zoek naar nieuwe, frisse perspectieven, het laterale in je los laten komen… Dat is zó goed, Theo, niet alleen voor mij, zeker ook voor het bedrijf.

En dan komt zo’n fraaie, lichte ruimte op de vijfde zeer van pas, zeker met dat uitzicht op die twee oude eiken. Kees-Jan is er trouwens ook erg voor. Kees-Jan is mijn nieuwe coach en hij staat erop dat ik minstens twee dagdelen per week het isolement zoek. Kees-Jan vindt dat ik veel te bereikbaar ben. Heb je een probleem? Loop even binnen bij Bob, die verzint wel een oplossing! Neem afstand, zegt Kees-Jan, en neem de ruimte. Ja, neem de ruimte – en dat laatste bedoelt Kees-Jan figuurlijk én letterlijk.

Kees-Jan vindt ook dat ik mezelf af en toe best mag verwennen, ja zelfs móet verwennen en niet altijd de bescheiden, brave Bob spelen. Show you’re the boss! Vindt Kees-Jan. Nou, dat gaat natuurlijk geheel tegen mijn natuur in, daar heb ik best wel moeite mee. Maar na lange gesprekken op vele zomeravonden hebben we uiteindelijk het compromis bereikt dat ik een zitje zal nemen. Ik dacht eerst aan Jan des Bouvrie, maar volgens Kees-Jan word ik daar niet gelukkig van. Volgens hem is een De Rana meer mijn cup of tea. Ik weet niet precies wat voor merk dat is, maar volgens Kees-Jan zitten ze in Milaan. Kan jij daar achteraan gaan, Theo?

Hoop z.s.m. van je te horen!

Groet,
Bob

Beste Bob,
Sorry, zie nu pas je mailtje. Was nogal druk. Vanwege jouw actie Weg Met Al Die Wanden, Mensen! moest ik alle wanden bij marketing en bij sales slopen, waar ze trouwens niet blij mee waren, vooral Hulsink en Stolk niet, want niemand had die twee verteld dat ze hun kamer zouden kwijtraken. Woedend zijn ze. En ze komen geloof ik vandaag al verhaal bij je halen, maar dit even terzijde.

Tsja, die ruimte… beetje lullig dat je er nu mee komt, want ik heb hem net vorige week al vergeven aan de OR. Ik heb ze vanochtend gevraagd of ze hem af willen staan aan jou. Nou, geen sprake van! Terwijl ik ze toch duidelijk heb uitgelegd dat jij ‘m nodig hebt zodat je op je nieuwe Italiaanse bank kunt liggen zonder dat je door ons gestoord wordt. Ze willen geloof ik nog vandaag een gesprek met je hierover, ook over je zitje. Misschien had ik ze niet moeten vertellen dat zo’n De Rana 9775 euro kost (ex. BTW). Mooi ding trouwens!

Altijd de uwe,
Theo van Doorn
Chief Facility Manager

Bob de manager

Je leest nu: Bob de manager

Bob is divisiedirecteur bij een groot concern. Bob doet zijn best. In aflevering 17 ontdekt hij dat het integriteitsplan sneller uitgevoerd wordt dan hij dacht.

from: Bob
to: Marianne
subject: Bedrijfsfluisterhelpdesk

Hoi Marianne,
Ik hoor dat de OR een kliklijn in het leven heeft geroepen. Het verbaast me dat ik niet op de hoogte ben gesteld van iets dat toch zeer gevoelig ligt. Mag ik weten wat jullie bedoeling is met die kliklijn?
Groet,
Bob

Hoi Bob,
Vreemd dat jij daar niks vanaf weet. Ik heb tegen Carla gezegd dat jij op de hoogte moest worden gesteld, en zij zou dit doorspelen aan Rudy van hrm die het via Eline met jou zou opnemen, maar dat werd Frank omdat Eline ziek is en ik denk dat Frank er nog niet aan toegekomen is of het gedelegeerd heeft aan Paul.
Maar misschien is het net zo handig dat ik je nu even bijpraat. De kliklijn maakt deel uit van ons interne integriteitsplan dat de OR het afgelopen half jaar samen met hrm heeft ontwikkeld. Jammer dat het in de wandelgangen kliklijn wordt genoemd, want officieel noemen wij het de bedrijfsfluisterhelpdesk en bovendien gaat het niet per telefoon maar per mail. Heel simpel: wie een klacht heeft, mailt hem door en dan bekijken wij van OR en hrm in samenwerking met onze vertrouwenspersoon en natuurlijk de integriteitcommissie of we moeten ingrijpen. Het is uiteraard allemaal anoniem, dus tevens een uitkomst voor diegenen die klokkenluider willen worden.
Groet,
Marianne

Beste Marianne,
Ik vind toch dat jullie dit eerst met de directie hadden moeten bespreken. Hebben jullie hier wel goed over nagedacht? Als een werknemer een collega via de bedrijfsfluisterhelpdesk zwart wil maken, hoe checken jullie dan of het klopt? Straks gaat iedereen van alles beweren.
Groet,
Bob

Hoi Bob,
Heus, je hoeft nergens bang voor te zijn, Bob. We checken alles door en door, we hebben daar zelfs een hele procedure voor opgesteld. Laat ik een voorbeeldje geven. Jij hebt naar het schijnt een verhouding met Vera. Op zich helemaal niet erg, want je ligt in scheiding en Vera is single. Toch kan het zijn dat dit medewerkers stoort, bijvoorbeeld omdat Vera ineens wel op elk moment van de dag bij de directie kan binnenstappen en zij niet. Of Vera krijgt plotseling een mooie, nieuwe functie. Komt er hierover dan een klacht binnen bij de bedrijfsfluisterhelpdesk, dan zoeken wij eerst uit of Vera inderdaad een voorkeurspositie geniet en vervolgens of zij die dan te danken heeft aan jullie relatie. Is het antwoord op beide vragen ‘ja’, dan gaan we een gesprek met je aan, een open gesprek uiteraard. Geef toe, Bob: zo’n werkwijze is toch veel moderner en eerlijker dan dat Jan en alleman achter jou en Vera’s rug loopt te roddelen en te stoken?
Groet,
Marianne

Hoi Marianne,
Ik zou het zeer, zéér vervelend vinden als er op de bedrijfsfluisterhelpdesk berichten over mij en Vera binnenkomen. Geloof me alsjeblieft: ik heb echt geen verhouding met Vera. Het klopt dat ik met haar een Romantische Vivaldi Avond in het Concertgebouw heb bezocht, maar dat kwam omdat er twee kaartjes waren binnengekomen en mijn secretaresse me vertelde dat Vera erg van klassieke muziek houdt. Na afloop hebben we nog wat gedronken (geen alcohol!) en daar is het bij gebleven. Ik sta er versteld van dat kennelijk op de werkvloer nu het verhaal de ronde doet dat wij iets hebben met elkaar. Héél storend, die roddel, te meer daar de chef van Vera buiten bij om besloten heeft haar een inderdaad mooie, nieuwe functie aan te bieden en mensen nu dus vast verkeerde conclusies gaan trekken. Bovendien lig ik officieel nog lang niet in scheiding. Ik doe zelfs met mijn vrouw nog een hele serieuze poging om ons huwelijk te redden en god weet wat er gebeurt als zij straks ook verneemt dat ik wat met Vera zou hebben, wat nogmaals, dus echt niet zo is. Kan de bedrijfsfluisterhelpdesk geen mailtje doen uitgaan waarin subtiel wordt verwoord dat er tussen ons niks aan de hand is en dat ik niets van doen heb met haar promotie?
Groet,
Bob

Hoi Bob,
Jammer Bob, maar de bedrijfsfluisterhelpdesk stuurt niks uit, hij ontvangt alleen. Het beste is dan ook dat er zo snel mogelijk een klacht binnenkomt over jou en Vera. Dan kunnen wij en HRM en onze vertrouwenspersoon en de integriteitscommissie ermee aan de slag en de kwestie via onze procedure de wereld uithelpen (tenzij Vera of haar chef natuurlijk een andere versie heeft dan wat jij me net mailde). Onze procedure vergt nogal veel tijd en om dit proces te bespoedigen raad ik je dan ook aan om vandaag nog zélf een klacht tegen jezelf en Vera in te dienen, dan kunnen wij er morgen meteen mee aan de slag. Per slot van rekening is de bedrijfsfluisterhelpdesk er voor iedereen en anoniem.
Groet,
Marianne

PS: Even niet als werknemer maar puur als mens – ik hoop toch zó dat je huwelijk nog te redden is!

Bob de manager

Je leest nu: Bob de manager

Bob is divisiedirecteur bij een groot concern. Bob doet zijn best. In aflevering 9 dreigt hij de relatie met zijn personal coach te moeten verbreken.

Beste Willem,
Ik heb een trieste mededeling: de Raad van Bestuur heeft besloten dat de personal coach in 2004 niet langer vergoed wordt en die 12.300 euro die jij op jaarbasis vraagt (geheel terecht overigens!) kan ik momenteel echt niet opbrengen, te meer daar mijn vrouw erop staat dat we een nieuwe keuken aanschaffen. Je was een prima personal coach. Ik zal je zeer missen.
Bob

Beste Bob,
Ho ho, Bob, je loopt iets te hard van stapel. Ik heb je in onze gesprekken vaak verteld dat je krachtdadiger moet optreden, maar dit is nou ook weer niet de bedoeling. Ik moet je er
namelijk op wijzen dat er een opzegtermijn is van een half jaar (zie ons personal coaching-contract, pag. 23, derde alinea). We hebben het er vaak over gehad dat het o zo belangrijk is dat managers zich aan afspraken houden en dat geldt natuurlijk ook deze afspraak.
Laten we niet moeilijk doen. Hebben we het over een half jaartje coaching (wat ik in jouw geval trouwens véél te kort vind, maar goed), dan hebben we het over een bedrag van
6.150 euro en dat moet met jouw salaris toch makkelijk te doen zijn. En wat vindt je vrouw eigenlijk belangrijker? Een nieuwe keuken of een Bob die weer lekker in zijn vel zit?
Het gaat niet om mij, Bob, maar om jou. Het gaat om jouw persoonlijke groei. Is dat je niet wat waard?
Je Willem

Beste Willem,
Dat van die opzegtermijn was me eerlijk gezegd ontgaan. Kunnen we daar niet
soepel mee omgaan? Je hebt me inderdaad bijgebracht dat afspraken in het management heilig zijn, maar ik heb ook van je geleerd dat alles wat heilig is af en toe, zoals jij dat zegt, een schopje verdient.
Ik ontvang dit jaar geen bonus en dan is 6.150 toch echt veel.
En wat die keuken betreft: tja, je weet als geen ander dat mijn huwelijk in een sleur zit en als ik nu aankom met de boodschap dat die keuken er even niet inzit vanwege mijn personal coaching (waar mijn vrouw toch al zo lacherig over doet, en in haar kielzog de kinderen nu ook) dan kan ik al raden wat er gebeurt. Dan loopt de spanning tijdens de feestdagen weer hoog op en dat kan ik er met al die spanning op het werk echt niet bij hebben.
Bob

Beste Bob,
Ja, dat kom ik maar ál te vaak tegen in mijn praktijk: managers in een midlifecrisis die denken dat met een nieuwe keuken of een nieuw cabriootje het vrouwtje weer gelukkig wordt en er wellicht weer sprake zal zijn van een seksleven. Een oplossing is voor jullie pas een oplossing als hij materialistisch en pragmatisch is. Ik begrijp wel waarom jullie zo reageren: zo worden jullie binnen jullie concerns gekneed, geïndoctrineerd. Maar ík probeer jullie juist terug te brengen tot je Spirituele Ik, terug tot Het Kind Dat Je Was (ben je al begonnen aan mijn boek Van Vrolijke Peuter Tot Gestresste Manager – En Weer Terug?). De taak waar jij en ik voor staan is een gestresste, ongelukkige Bob terug te laten keren tot zijn Oer Ik en bij die zware taak kunnen we geen nieuwe keukens gebruiken. Dat proces zal tijd kosten.
En inderdaad: dat kost ook geld. Maar zeg eens eerlijk: is 6.150 euro nou echt veel om je innerlijke rust terug te vinden? Durf in jezelf te investeren, Bob, je bent het waard.
Je Willem
PS: Desgewenst kun je ook in termijnen betalen.

Beste Willem,
Je hebt me helemaal overtuigd.
Mijn vrouw kan de pot op met die keuken. Weet jij overigens of een personal coach
fiscaal aftrekbaar is?
Je Bob

Bob de manager

Je leest nu: Bob de manager

Bob is divisiedirecteur bij een groot concern. Bob doet zijn best. In aflevering 7 probeert hij een bezuinigingsronde te gebruiken om een sacherijnige oude medewerker te lozen.

Beste Alex,
Vanochtend hebben we in het MT na een lange en goede discussie besloten niet verder te gaan met Fred van der Linden. Ik weet dat hij 55 is en hier al twintig jaar werkt, maar we kunnen echt niet nog jaren verder met iemand die slecht functioneert, veel te hoog is ingeschaald en altijd maar kankert en klaagt. Bovendien is het niet goed voor dit bedrijf dat bij elke bezuinigingsronde altijd maar weer de jongeren slachtoffer worden. Ik weet dat het moeilijk voor je is, maar ik vertrouw erop dat jij hem als directe chef op zakelijke wijze dit slechte nieuws overbrengt.
Groet,
Bob

Beste Bob,
Poeh. Weten jullie het heel zeker? Hij is inderdaad wat traag en een enorme kankerpit en bovendien laat hij altijd winden in het bijzijn van anderen (misschien is dat typisch voor die generatie?), maar zo’n man komt natuurlijk nooit meer aan de bak. Oké, met zo’n mentaliteit en instelling was hij de laatste twintig jaar op klantenservice wellicht niet op zijn plaats, maar kunnen jullie geen administratieve functie voor hem vinden?
Groet,
Alex

Beste Alex,
Overplaatsen is echt geen optie. Als we op dit soort besluiten gaan terugkomen, dan is het hek van de dam en zijn we als directie niet langer geloofwaardig. Ik vertrouw erop dat je hem vandaag nog het slechte nieuws meedeelt.
Groet,
Bob

Beste Bob,
Tja, als het echt niet anders kan… Ik zit er alleen een beetje mee dat ík het hem moet vertellen. Van der Linden woont bij mij in de straat, mijn vrouw kent zijn vrouw goed, we klaverjassen regelmatig en er is zelfs het plan om binnenkort gevieren te gaan kerstshoppen in Londen (buiten werktijd kankert Fred trouwens een stuk minder en die winden, ach, op den duur ruik je ze amper nog; wie weet hebben ze ook wel een medische oorzaak).
Groet,
Alex

Alex,
Als zijn directe chef ben jij toch echt de aangewezen persoon om hem het nieuws mee te delen. Bovendien is het belangrijk dat we binnen dit bedrijf zakelijk en privé strikt gescheiden houden. Ik kijk er overigens wel van op dat jullie elkaar zo goed kennen, aangezien je het altijd over stinky Fred en die suffe kankerpit hebt. Toen hij onlangs een klant diep had beledigd, noemde je hem zelfs een complete nitwit.
Groet,
Bob

Beste Bob,
Ach, weet je Bob, dat is nou eenmaal mijn manier van praten en Fred is van nature nou eenmaal niet zo’n klantenman. Eigenlijk heeft hij gewoon twintig jaar lang op de verkeerde afdeling gezeten. Bovendien blééf die klant maar zeuren, dus kan ik er énig begrip voor opbrengen dat hij haar voor stomme stoephoer uitschold (flauw van dat mens trouwens om meteen daarna de directie te bellen). Maar hij heeft zeker ook goede kanten en misschien is het wel mijn schuld dat die de laatste jaren wat onderbelicht zijn gebleven. Zo levert hij altijd stipt op tijd zijn vakantieplanning in en als hij op de vrijdagmiddagborrel weer eens over zijn aambeienoperatie begint, nou, dan is het lachen geblazen, terwijl hij dat verhaal toch al duizend keer verteld heeft. En dan die keer dat hij zijn broek liet zakken… je had de meisjes moeten zien! Kunnen jullie hem niet op de postkamer kwijt? Geen slecht idee, lijkt me: daar komt immers nooit een klant!
Groet,
Alex

Aan: Fred van der Linden
CC: Alex Hiemstra, chef klantenservice
Van: Bob Verhulst, directie
Geachte heer Van der Linden,
Zoals u wellicht weet zal de komende bezuinigingsronde dertig medewerkers hun baan kosten. Helaas moet de directie meedelen, dat u een van deze dertig medewerkers bent. U kunt de gehele dag bij de heer Hiemstra terecht, die ons besluit uitgebreid zal toelichten.

Bob de manager

Je leest nu: Bob de manager

Bob is divisiedirecteur bij een groot concern. Bob doet zijn best. In aflevering 20 klaagt zijn ex-vrouw dat zijn secretaresse haar boodschappen niet doorgeeft.

from: Karin
to: Bob
subject: Hier is je kans, papa!

Bob,
E-mail die ik naar je huis zend, beantwoord je niet. Je mobiel staat nooit aan en als ik een bericht achterlaat op je voicemail reageer je ook niet. En die tuthola van een secretaresse van je (aangenomen op haar tieten zeker, Bob?) komt niet verder dan de mededeling dat ‘muhnéér in bespreking is’. Muhnéér belt vervolgens nooit terug. Heeft het kennelijk ó zo druk, al kan ik me ook voorstellen dat eerdergenoemde secretaresse vanwege haar IQ van, schat ik, -40 niet in staat is de toch simpele boodschap aan muhnéér over te brengen of hij een keertje, en liefst snel, zijn ex-vrouw wil terugbellen.
Maar toevallig weet ik dat jij je e-mailtjes op je werk áltijd bekijkt, elke vijf minuten, want je weet maar nooit natuurlijk of iemand van de raad van bestuur jou een berichtje heeft gestuurd, bijvoorbeeld die gruwelijk lelijke Van den Elsen of die verschrikkelijke sufbol Haijmans. Ja, die krijgen natuurlijk wél meteen antwoord van muhnéér Bob, want muhnéér Bob staat immers al een kwart eeuw dag en nacht klaar voor zijn superieuren.
Nou Bob, zoals bekend ben ik niet van de raad van bestuur maar sinds kort officieel je ex-vrouw, doch desalniettemin verwacht ik dat je z.s.m. reageert. Woensdag a.s. heeft Robert-Jan (dat is je zoon, Bob, mocht je het vergeten zijn) om 16 uur finale van de regionale jeugdhockeycompetitie. Ik heb dan een sollicitatiegesprek, dus verwácht ik van je dat jij aan de zijlijn staat te juichen voor je zoon (het is die lange blonde jongen, Bob, mocht je dit vergeten zijn). Weet je nog, Bob, dat je tijdens de scheiding zo vaak zei dat je écht tijd vrij zou maken voor de kinderen?
Hier is je kans, papa!
En als ik jou was, zou ik het maar zelf regelen, want ik denk niet dat die dikke-tietensecretaresse van je een en ander in je o zo overbezette agenda weet te plannen, aangezien ze volgens mij niet eens weet wat voor dag het vandaag is.
Groet,
Je ex

Karin,
Ik lees tussen de regels door een hoop agressiviteit in je mail, ja, zelfs woede, en dat is niet erg, dat is juist oké, want onze therapeut heeft indertijd meerdere malen uitgelegd dat dit bij het scheidingsproces hoort. Terecht sprak hij over een stukje rouwverwerking. En in dat kader is het eigenlijk prima dat jij die agressiviteit en die woede niet wenst te verbergen, al vind ik eerlijk gezegd (maar vat dit alsjeblieft niet op als kritiek!) je opmerkingen over mijn secretaresse en over Van den Elsen en Haijmans een béétje op en wie weet zelfs net óver de rand.
Ja, ik had inderdaad al veel eerder zelf het initiatief moeten nemen om contact met je te leggen, zeker ook over onze kinderen. Ik denk dat het te maken heeft met wat onze therapeut toen een stukje denial noemde, wat toch wel typisch is voor mij: je afsluiten voor de pijn, voor de harde feiten in het leven. Heb ik zoals je weet op het werk ook vaak last van. Maar tevens speelt parten dat er iets aan de hand is met mijn nieuwe adsl-abonnement, want ik krijg niet één e-mail meer binnen, en mijn mobiel heb ik vorige week per ongeluk op de tennisclub laten liggen en sindsdien is ie spoorloos. Verder zal ik aan mijn secretaresse melden dat jij mijn ex bent en dús altijd doorverbonden móet worden, tenzij ik (en dat zeg ik er eerlijk bij, want ook dát heb ik geleerd) in een érg belangrijke meeting zit.
Nou ik het er toch over heb: laat ik nou nét woensdagmiddag een meeting hebben over de eerste echte prognoses van het tweede kwartaal. Ik kan dat echt niet verzetten, de halve raad van bestuur is erbij en bovendien zijn die cijfers beneden budget en moet ik dus m’n verhaal klaar hebben. Dit kan ik in deze omstandigheden echt niet delegeren, dat zou bar slecht overkomen, hoezeer m’n hart en ziel ook ligt bij ónze Robert-Jan (en wat bén ik trots als ik hoor dat onze jongen in de finale staat!). Maar geloof me: de volgende keer ben ik erbij! En ik wil zelfs ergens in juli een weekje wat leuke dingen met hem doen, naar De Efteling bijvoorbeeld. Aangenomen natuurlijk dat ik een weekje vrij kan maken, maar (en dat weet je heus wel!) ik doe voor dat soort dingen tegenwoordig m’n uiterste best.
Ondanks alles,
Jouw Bob

Bob,
Nuttige info voor die dikke-tietentrut van je: woensdag, 16 uur, Sportpark De Willigen, Van den Biessenlaan 16. Kan ze het voor je opzoeken op de routeplanner, als ze tenminste weet hoe dat moet. Verder verzin je maar wat om onder je o zo belangrijke meeting uit te komen. Je hebt tijdens ons huwelijk zoveel verzonnen, Bob, dat moet geen enkel probleem zijn.
Karin

Bob de manager

Je leest nu: Bob de manager

Bob is divisiedirecteur bij een groot concern. Bob doet zijn best. In aflevering 5 probeert hij de collateral damage van de Strijd Tegen Vet te beperken.

Beste Annelies,
Ik kom net uit de kantine en hoor dat er vanaf vandaag geen kroketten meer worden gereserveerd. Dat schijnt een initiatief van jullie te zijn. Nou zijn er wel belangrijkere zaken, zeker in deze barre tijden, maar ik had dit toch graag geweten. Men is nogal ontstemd dat ze geen kroketten meer mogen eten.
Groet,
Bob

Beste Bob,
Dit is inderdaad op ons initiatief gebeurd. Wij van Human Resources Management hebben niet alleen als taak om mensen aan te nemen en op te leiden maar ook om ze gezónd te houden. Vandaar ons besluit om kroketten en andere vettigheid uit de kantine te weren. Het maakt deel uit van ons strategisch fitbeleid. Misschien had ik je ons nieuwe beleid van tevoren moeten toelichten, maar ik had inderdaad het idee dat je wel belangrijkere zaken aan je hoofd had dan kroketten.
Groet,
Annelies

Beste Annelies,
Dank voor je snelle antwoord. Laten we maar een punt zetten achter die kroketten. Maar ik hoor nu her en der geluiden dat jullie nog veel meer van plan zijn. Klopt het dat jullie vanaf heden weigeren om dikke mensen aan te nemen?
Groet,
Bob

Beste Bob,
Dat klopt. Werknemers met overgewicht zorgen voor een verhoogd ziekteverzuim en een verhoogd ziekteverzuim kost, zoals je weet, dit bedrijf veel geld. Werknemers met overgewicht gaan wij er ook op wijzen dat ze gebruik dienen te maken van ons fitnesscentrum. Weliswaar kunnen we ze dat wettelijk gezien niet verplichten, maar wie weigert zal dit wat ons betreft toch merken bij salarisbesprekingen en promoties. Ook adviseren wij je dringend om bij de aanstaande ontslaggolf het LIFO-principe te veranderen in het TFFO-principe: Too Fat, First Out. Je zal zien, Bob, dat met dit soort maatregelen overgewicht en ziekteverzuim snel zullen dalen en evenredig daaraan de arbeidsproductiviteit zal stijgen.
Groet,
Annelies

Beste Annelies,
Jullie lopen wel erg hard van stapel. Neem nou Loek Beurskens van Sales. Die heeft een imponerende buik, maar hij is wel één van onze toppers op die afdeling. Zo iemand kan ik straks toch moeilijk ontslaan omdat hij te dik is?
Groet,
Bob

Beste Bob,
Ja, Loek Beurskens, goed dat je erover begint. Hij was één van die vaste krokettenklanten – en dan niet één maar twee kroketten per lunch. Beurskens weet volgens mij niet eens dát we een fitnesscentrum hébben. Hij is bovendien een frequent bezoeker van de rookruimte; in onze rookfiles staat hij ingeschaald onder groep D: meer dan een pakje per dag. Zo’n man vráágt om een hartkwaal. En wat ons betreft vráágt zo’n man om een TFFO-regeling.
Groet,
Annelies

Beste Annelies,
Dat jullie kennelijk werknemers inschalen naar gezondheid is ook nieuw voor mij. We krijgen op die manier toch geen last met de privacywetgeving mag ik hopen?
Groet,
Bob

Beste Bob,
Welnee: HRM heeft dit laten checken door Juridische Zaken. Van elke werknemer weten we nu of ‘ie het fitnesscentrum bezoekt, lijdt aan overgewicht, te veel rookt, salade en fruit neemt tijdens de lunch, al dan niet gescheiden is (alleenstaanden hebben een hoger ziekteverzuim, Bob!) en of iemand een drankprobleem heeft. Dat laatste is niet makkelijk in te schatten en in te schalen, maar wij gaan nu de vrijdagmiddagborrels af om een eerste indruk te krijgen. Jouw secretaresse dronk afgelopen vrijdag in haar eentje bijna een hele fles witte wijn leeg en toen was er van haar pakje Barclays ook weinig meer over. Vervolgens is ze gewoon in haar auto gestapt – een lease-auto, dus als ze dronken tegen een boom rijdt, zitten wij met de kosten. Heeft ze problemen thuis? Zet jij haar te veel onder druk? Zullen we er even over doorpraten, Bob? Vijf uur in het fitnesscentrum?
Groet,
Annelies

Bob de manager

Je leest nu: Bob de manager

Bob is divisiedirecteur bij een groot concern. Bob doet zijn best. In aflevering 16 laat hij zich informeren over het teambuildingsweekend met The Cosy Club.

from: Bob
to: Lizette
subject: Uitje

Hoi Lizette,
Sorry dat ik dit weekend niet even langs kon komen. Ik was de hele zaterdag bezig met het hockeytoernooi van Joost en had zondag overleg met mijn ex over de kinderagenda van komende week. Hoe was jullie uitje? Ik hoop dat de teamspirit er wel helemaal inzit op jullie afdeling!
Groet,
Bob

Dag Bob,
Jammer dat je niet even langs kon komen. We hadden voor het eerst ons weekend niet zelf georganiseerd maar uitbesteed aan The Cosy Club, een organisatie die gespecialiseerd is in employees intercultural leisure time empowerment management. Dat behelst dus veel meer dan zomaar wat lol trappen.

Op vrijdagmiddag moesten we eerst allemaal in een kring gaan staan en drie keer roepen: “Wij voelen ons lekker!” Heijtinga weigerde mee te doen. Hij zei zich juist helemaal niet lekker te voelen omdat hij een bezoek aan een of ander auto-evenement had moeten afzeggen. En Van Deurzen vond zichzelf weer o zo leuk door mij bij de derde keer beet te pakken en hard te roepen: “Wij voelen ons lekker geil!”
Toen gingen we per geblindeerde bus (The Cosy Club doet er alles aan om je normale leventje even te vergeten!) op weg, wat vanwege de files nogal lang duurde; in elk geval te lang voor Ineke, die hield het echt niet meer binnen en Van der Linden reageerde vervolgens nogal verstoord toen hij die lading op zijn pak kreeg (terwijl The Cosy Club nog zo had gezegd: vrijetijdskleding!). Zodoende kwamen we met twee uur vertraging aan op managementcentrum Obsabberteert. Maar dat werd geheel goedgemaakt door het optreden van Akiyama, een groep die Tibetaanse zang combineert met West-Afrikaanse ritmiek. Héél intense wereldmuziek. Des te erger dat Van Deurzen na afloop een schaamteloze poging deed om de Nepalese zangeres te versieren.

Zaterdag was het vroeg op voor onze African jungle tour. Jammer dat de oude Ten Brink nogal hard viel tijdens het eikenklimmen, maar gelukkig was er snel een ambulance. Tijdens de tocht kwamen we steeds meer tot elkaar en het was gewoon spontaan lachen toen Van der Linden met pak en al in de sloot terechtkwam en Heijtinga hem zogenaamd een hand wilde toesteken en Van der Linden prompt weer in de modder viel. Dan word je ineens één als afdeling. Collega’s gooien hun maskers af en je ziet hoe ze werkelijk zijn. Zo’n Van Deurzen heeft op kantoor altijd een grote bek en lijkt een rasegoïst, maar toen Sandra tijdens de tocht niet meer meekon, bleef juist hij als vrijwilliger achter om zich over haar te ontfermen.
Het was wel even schrikken toen ‘s avonds tijdens the cosy campfire de jurk van Tineke vlam vatte, maar weer die Van Deurzen heeft zich meteen op haar geworpen. Hij heeft haar gekalmeerd en vervolgens naar haar kamer gebracht en is de hele avond bij haar gebleven. Nu ik de empathische kant van deze man heb leren kennen, vraag ik me af, Bob, of hij niet toe is aan een nieuwe uitdaging binnen ons bedrijf. Hij blijkt zoveel méér in zich te hebben. Over Sandra heb ik daarentegen na dit weekend alleen maar twijfels. Zonder enige aanleiding heeft ze de hele zaterdagavond boos voor zich uit zitten staren en dat deed het groepsgevoel geen goed. Misschien moeten we haar contract toch maar niet verlengen?

Zondagochtend sloten we af met een Somalisch ontbijt en een PowerPoint-presentatie van een voormalig Somalisch stamhoofd over groepsmanagement in moeilijke tijden. Toen weer in de bus terug naar huis en ditmaal geen zieke Tineke, integendeel, ik heb haar nog nooit zó stralend gezien. Echt ook iets voor de directie, Bob, The Cosy Club.

Groetjes,
Lizette

PS: Ten Brink is eind deze week alweer uit het ziekenhuis!

Bob de Manager

Je leest nu: Bob de Manager

Bob is divisiedirecteur bij een groot concern. Bob doet zijn best. In aflevering 10 probeert hij op beschaafde wijze afscheid te nemen van zijn chef marketing.

Beste Eric,

Het waren twee moeilijke, pijnlijke gesprekken, Eric. Het ging er af en toe emotioneel aan toe, zeker vanochtend, en er vielen harde woorden, maar dat geeft niet, dat is zelfs gezond; zo blijft er tenminste niets hangen. En dat van die asbak… ach, ik weet zeker dat je het niet echt meende, anders had je me wel geraakt van zo’n afstand. Bovendien ben ik op 1 januari gestopt met roken en heb ik hem dus toch niet meer nodig.
Nu we definitief hebben besloten uiteen te gaan, lijkt het me goed om het personeel hiervan zo snel mogelijk op de hoogte te stellen. Vooraleer ik onderstaand tekstje het bedrijf rondmail, wil ik even van je weten of je nog op- en aanmerkingen erop hebt.
Geachte collega’s,
Heden is overeengekomen dat Chef Marketing Eric Oostenbroek per 1 maart ons bedrijf zal verlaten. Eric is toe aan nieuwe uitdagingen en die liggen in zijn geval buiten dit concern. Hij zal nog wel de komende zes maanden verbonden blijven aan ons als consultant voor diverse nog op te starten marketingprojecten. Over zijn opvolging zullen wij u zo spoedig mogelijk berichten.
Oké, Eric?
Groet, Bob

Bob,

Bijgaand je tekstje retour met wat veranderingen.
Geachte collega’s,
Chef Marketing Eric Oostenbroek is hedenochtend zijn ontslag aangezegd. Per 1 maart zal hij niet meer voor ons werken. Eric besloot zijn poot eens een keer stijf te houden: nóg meer bezuinigen, zoals wij van de directie hebben voorgesteld, vindt hij onaanvaardbaar. Volgens hem wordt zijn in de afgelopen jaren zorgvuldig opgebouwde en prima werkende afdeling nu tot de grond toe afgebroken en dat heeft hij de directie dan ook in even duidelijke als emotionele termen laten weten. Waarop de directie besloot dat de kop van Eric moet rollen.
Wat Eric precies gaat doen is nog niet bekend. In het kader van nieuwe uitdagingen denkt hij erover om de komende maanden als een zombie voor de tv door te brengen. Zijn plannen voor vanavond zijn wat concreter: minstens tien dubbele whisky’s drinken en vervolgens luid al die collega’s vervloeken die zeiden hem te zullen steunen in zijn conflict met de directie maar waar hij nadien niets meer van vernam.
Meer in het bijzonder zal hij hedenavond collega Van Hoorn vervloeken, volgens Eric het schoolvoorbeeld van een ruggengraatloze, geniepige, achterbakse middle manager. Voor zover Eric wist was deze Van Hoorn jarenlang zijn beste vriend en heeft zijn beste vriend wekenlang verkondigd vierkant achter Eric te staan. Het is Eric pas hedenochtend duidelijk geworden dat diezelfde Van Hoorn reeds weken geleden de directie gemeld heeft geheel akkoord te gaan met de voorgestelde bezuinigingen en dat er wat hem betreft nog wel een stuk of zes FTE’s geschrapt kunnen worden op Marketing. Eric wenst Van Hoorn overigens veel plezier toe met z’n nieuwe Audi A6; dat zijn goede vriend zich maar spoedig met deze fijne lease-bak tegen een boom te pletter mag rijden!
Eric zal de komende zes maanden nog verbonden aan ons blijven als consultant voor diverse nog op te starten marketingprojecten. Voor de goede orde: dit is natuurlijk een lege huls. Wij van de directie starten al twee jaar nauwelijks nog iets op, laat staan dat wij in deze tijden van plan zouden zijn om ook maar één euro in marketingprojecten te steken. Nee, Eric krijgt gewoon zes maanden salaris mee en daarnaast nog een fikse afkoopsom, om te vermijden dat we elkaar straks bij de rechter tegenkomen.
Wij betreuren het overigens dat de asbak die Eric naar de algemeen directeur smeet zijn doel miste, want in dat geval hadden we hem op staande voet kunnen ontslaan en waren we stukken goedkoper uitgeweest.
Binnenkort zullen wij bekendmaken dat Fred van Hoorn is benoemd tot Chef Marketing.
Oké, Bob?
Groet, Eric

Bob de manager

Je leest nu: Bob de manager

Bob is divisiedirecteur bij een groot concern. Bob doet zijn best. In aflevering 3 evalueert hij de aftrap van de cultuuromslag.

Afgelopen week is binnen het gehele concern Operatie LOL van start gegaan. Inmiddels weten jullie, of dienen jullie te weten, dat LOL staat voor Laat Ons Luisteren. Het doel is duidelijk: alle medewerkers moeten beter leren luisteren – luisteren naar wat onze klanten willen, wat onze aandeelhouders willen, wat de markt wil en natuurlijk wat wij van elkáár willen. Optimaal luisteren leidt tot optimale communicatie en dat zal weer leiden tot een efficiëntere en effectievere bedrijfsvoering en dus tot meer omzet en winst. Dat is de filosofie achter Operatie LOL – een operatie die cruciaal is voor de toekomst van ons concern en onze divisie.


Helaas moet ik constateren dat de start van LOL niet bepaald geslaagd is. Ik zou zelfs willen spreken van een ronduit valse start.


Zo blijkt de respons op de enquête Hoe Goed Kan Jij Luisteren? vooralsnog erg mager. Van de 289 formulieren zijn er tot op heden twaalf retour, waarvan er zeven niet ingevuld zijn, terwijl het voor Operatie LOL toch essentieel is dat wij antwoorden krijgen op vragen als ‘Hoeveel minuten per dag luister jij?’en ‘Hoeveel minuten per dag luister jij écht?’ Kom mensen, vul die enquête in! Het kost maar twee uurtjes en wij hebben de resultaten echt nodig, want alleen op die manier kunnen wij het huidige luisterlevel binnen onze divisie in kaart brengen en daaraan targets verbinden. Bovendien kan onderzoeksbureau Meten = Weten zo ook niet verder.


Het luisteruurtje van Anneke Majoor is tot op heden ook nog geen succes. Zij kreeg slechts acht medewerkers op bezoek, van wie er drie dachten dat haar kamer het rookhok was. Voor wie het niet weet of vergeten is: Anneke geeft aan het eind van de dag, van zes tot zeven, een uurtje luisteroefeningen. En Anneke is op dat gebied niet de eerste de beste: in Nederland is zij een van de grondleggers van oormanagement en met haar inzichten en technieken heeft zij onder meer goed werk verricht voor KLM en Ahold. Ga er eens heen deze week! Anneke’s luisterkamer bevindt zich op de derde etage (net vóór het rookhok).


Het aantal inschrijvingen voor de workshop Non-verbaal Luisteren valt eveneens tegen. Deze workshop van The There’s No Business Like People’s Business Group leert jullie te luisteren naar wat een klant of een collega níet zegt maar wel via bepaalde signalen wil overbrengen. Een klant die geeuwt, op zijn horloge kijkt en vervolgens naar buiten staart kan bijvoorbeeld het signaal proberen af te geven dat hij niet geïnteresseerd is in jouw propositie. Een collega die huilend naar de wc rent kan bijvoorbeeld het signaal proberen af te geven dat hem of haar iets dwarszit. Wij dienen veel meer gespitst te zijn op dergelijke signalen en daarom is deelname aan deze workshop méér dan nuttig. Elke woensdag van 08.30 – 18.30, vijfde etage, naast het koffiehok (waar tot voor kort het loopbaancentrum zat).


Verder is Corporate Communications samen met The De Vries Reach Out And Touch Group en Anneke Majoors Easy Listening Management Group druk in de weer met de voorbereidingen van de Anti Autisme Week. In week 48 is het zover (waarmee de Sinterklaasmiddag dit jaar komt te vervallen). Dus blokkeer zovast die vijf dagen in je agenda!


Tot slot moet me van het hart dat ik geen goed gevoel heb overgehouden aan de kick off van Operatie LOL vorige week maandag. De bestuursvoorzitter was na afloop bijzonder geïrriteerd en dat kan ik me goed voorstellen. Tijdens zijn speech bleven medewerkers gewoon doorpraten en na een uur verlieten veel medewerkers zelfs gewoon de zaal, terwijl de bestuursvoorzitter – toch onze hoogste baas – nog lang niet was uitgepraat. Ook daaruit bleek maar weer dat luisteren nog lang niet tot een vaste waarde van onze bedrijfscultuur behoort.


Vriendelijke groet,
Bob Haverkamp

Bob de manager

Je leest nu: Bob de manager

Bob is divisiedirecteur bij een groot concern. Bob doet zijn best. In aflevering 21 bereidt hij zich voor op een cursus emotionele intelligentie

Aan: Bob
Van: Saskia van EQ WORKS!
Betreft: VOEL IK ME LEKKER ALS LEIDER?

Beste Bob,
EQ WORKS! heet je welkom op 18 augustus in de Sint Janshoeve te Zeewolde (zie bijgaande routebeschrijving). Dit driedaags verblijf zal je verrássen, overdónderen… veránderen.Maar eer het zover is, moet je eerst een opdracht uitoefenen. En wel: nú. Waar je ook mee bezig bent, Bob, stop ermee. Doe de deur dicht. Sluit je af. Wat wij willen is dat je nú zo spontaan en eerlijk mogelijk je gedachten en gevoelens op papier zet over: VOEL IK ME LEKKER ALS LEIDER? Meer dan een kwartier moet je daar niet voor nemen. Ben je hiermee klaar, mail je gedachten en gevoelens dan meteen naar ons. Tijdens de EQ WORK!-sessies gaan we er dan mee aan de slag!
Groet,
Saskia Riekerink
EQ WORKS!

PS: Wij hebben Ankie van Grunsven bereid gevonden om tijdens onze EQ-dagen een sessie te houden over Empathisch Leiderschap!

Saskia,
Ik heb meteen even alles stilgelegd. Hier ga ik dan. Nee, ik voel me niet lekker als leider, absoluut niet. Dat komt toch vooral, denk ik, omdat ik geen geboren leider ben. En dat maakt mijn leven erg zwaar. Ik ken ze wel, de echte leiders. Die roepen gewoon even: doe dit, doe dat, en hup, het gebeurt. Die hoeven daar niet eens bij na te denken. Ik wel. Wil ik wat voor elkaar krijgen, dan gaat dat nooit vanzelf. Ja, om zelfs het kleinste besluit uitgevoerd te krijgen, moet ik eerst een tactiek, een strategie bedenken. Elke dag weer, de hele dag door. En dan nog… Vraag ik aan een medewerker: “Kun je dit even doen?” dan komt het zó vaak voor dat hij zegt: “Sorry, Bob, ik heb geen tijd.” Ga ik vervolgens eerst met hem uitvoerig en o zo vriendelijk in discussie over waar hij allemaal mee bezig is, hoe het met zijn workload is gesteld, wat prioriteit geniet, wat niet, wat gedelegeerd kan worden… In de tijd die dat kost, had ik zelf dat besluit kunnen uitvoeren. En maar al te vaak doe ik dat dan ook maar. Kijk, Saskia, het komt elke dag allemaal wel weer voor elkaar, maar de manier waarop, dat sloopt me.En niet alleen dat. Meer en meer merk ik dat ik een gespleten persoonlijkheid aan het worden ben. Aan de buitenkant heb je Bob, Onze Vriendelijke Chef. Zo kennen ze me: de Bob die altijd naar je luistert, glimlacht, knikt, fronst… De Bob die altijd voor zijn mensen klaarstaat. Heb je een probleem? Vertel het Bob! De leider met de laagste drempel van het Westelijk Halfrond! Zegt nooit nee, ook al heeft hij het nog zo druk. Maar van binnen kook ik. Van binnen ben ik Bob, Man Van Haat En Nijd. Ziedend denk ik: kunnen jullie niet gewoon dóen wat ik zeg? Ik ben verdomme wel de baas hier! Hou gewoon je klep dicht als ik je wat opdraag, Rosa van Dam, rund! Hé, Van Thilt, ja, jij daar, doorsnee droplul met je mba-opleiding! Als ik zeg dat ik om vier uur vanmiddag die nieuwe versie van Q2 wil, dan bedoel ik vier uur dus en niet half zes! Right? Deze Bob komt meestal pas ‘s avonds laat tot leven, na wat glazen whisky. Hij is keihard, maar ook glashelder en fair. Deze Bob heeft lak aan alles. Hij veegt de vloer aan met zijn personeel, hij lust zijn middle managers rauw. Zijn medewerkers sidderen voor hem, ja, háten hem, maar voeren intussen zonder morren elke opdracht uit die hij geeft. En deze Bob weet één ding zeker: de mensen hebben respect voor hem. Zo’n Bob wil ik zijn, Saskia, diep in m’n hart wil ik zo’n leider zijn. Ik schaam me diep, maar ik moest eerlijk en spontaan zijn en dat ben ik geweest. En nou moet ik echt weer aan het werk.
Tot de achttiende!
Groet,
Bob

PS: Wat leuk van Ankie van Grunsven! Ik zie haar wel eens op die tv-reclames en vind haar erg sympathiek en inspirerend.

Bob de Manager

Je leest nu: Bob de Manager

Bob is divisiedirecteur bij een groot concern. Bob doet zijn best. In aflevering 14 zoekt hij uit hoe het zit met de begeleiding van allochtone werknemers.

from: Bob
to: Sonja
subject: Inburgering

Dag Sonja,
Ik hoor dat jullie binnen het bedrijf bezig zijn met het opzetten van een inburgeringsklasje. Klinkt goed. Hoe loopt het?
Groet,
Bob

Hoi Bob,
Ja, het leek ons een goed idee dat HRM eens kijkt hoe het er met de inburgering van onze eigen allochtonen binnen ons bedrijf voor staat en ze zo nodig een duw in de goede richting te geven. Wel jammer dat we na een eerste inventarisatieronde tot de conclusie moesten komen dat we slechts één allochtoon in dienst hebben: Thomas Snowcroft, je weet wel, die jonge accountant uit Engeland die onlangs door HQ bij ons is neergezet. Met hem zijn we deze week aan de slag gegaan.

Thomas strubbelde eerst tegen, zei dat hij erg busy was met Q2, maar we hebben hem uitgelegd dat deelname aan onze inburgeringsworkshop priority heeft. We wijzen hem op allerlei dingen die nieuw zijn voor deze Amerikaan, zoals het belang van onze coffee corner, toch binnen elk Nederlands bedrijf de key tot de info flow, dé plek waar de werkelijke verbal value zit – en zien we Thomas daar ooit rondhangen? Nope. Hij verklaarde desgevraagd onze koffie erg weak te vinden vergeleken met de espresso van Starbucks, maar hij beloofde beterschap. Ook zal hij voortaan aanwezig zijn op onze vrijmibo.

Ons is ook gebleken dat Thomas nauwelijks bekend is met onze vakantie- en ATV-regelingen, onze 36-urige werkweek en onze life curve development-programs. Hij zei twee weken vakantie per jaar meer dan voldoende te vinden, en dat hij niet zou weten wat hij met al die leisure time moet doen, maar wij hebben hem erop gewezen dat hij op deze manier om een burnout vráágt en hem een goede Nederlandse hobby geadviseerd (hij is natuurlijk van harte welkom bij ons cricketteam!). Wel was hij nu bang zijn Q2 niet tijdig af te hebben. In Londen, zei hij, word je dan meteen op straat gezet, zonder enige regeling en heb je een flinke smet op je resume. Kijk, dat hebben wij hem goed kunnen uitleggen: hier dus niet, hier laat je de boel af en toe lekker de boel, ken je je priorities, hou je je worklife in balance, let je op je body en regelmatig gewoon even chillen en dan maar eens een keertje geen Q2 op tijd. Die jongen leert razendsnel, Bob: hij is meteen even twee weken gaan ontstressen in Dubai.

De Nederlandse taal blijkt Thomas niet te beheersen. Hij zei daartoe ook nauwelijks de kans te krijgen, aangezien elk businessplan en elk budget in ons concern verplicht in het Engels dient te worden opgesteld en dat ook de bakker en de slager hem enkel en alleen in de Engelse taal willen bedienen. Zo krijgt die jongen natuurlijk nooit close contact met onze Nederlandse fte’s en kan hij volgende maand als enige van het middle management ook niet meedoen aan de cursus Ontdek De Hyena In Jezelf.

Sowieso is Thomas niet zo bekend met managementcursussen. Hij zei dat hij zich eigenlijk heel graag verder wilde verdiepen in US GAAP, maar van die cursus hebben wij nog nooit gehoord en het lijkt ons bovendien beter als hij eerst z’n eigen negs en inner walls leert kennen en zo een stuk personal growth bereikt. Na z’n vakantie zal hij dan ook eerst een week participeren in het U!R!U! program. Dat vindt dit keer plaats aan de Ierse westkust, zodat hij meteen even lekker kan uitwaaien. Daarna gaat hij rechtstreeks naar Vught, om bij de nonnen aldaar in uptempo Nederlands te leren. Hij neemt in elk geval Pluk van de Petteflet mee om de basics zovast onder de knie te krijgen.

Je ziet, Bob, het is een heel program. Maar we denken dat Thomas zijn inburgeringsproces nog net kan hebben voltooid voordat hij in november naar Singapore wordt detached.
Groetjes,
Sonja

Bob de manager

Je leest nu: Bob de manager

Bob is divisiedirecteur bij een groot concern. Bob doet zijn best. In aflevering 27 onderzoekt hij de mogelijkheden van kostenreductie bij de Sinterklaasviering.

Aan OR
Van Bob
Betreft Een Pietje minder

Beste leden van de OR,
Over onze corporate campagne It Are The Little Things That Count! hoef ik jullie niets te vertellen. Begin dit jaar hebben we er een hoop discussie over gehad en ik weet nog goed hoe groot de tegenstand bij jullie was. Maar we zijn er samen uitgekomen en vandaag de dag vinden we het de normaalste zaak van de wereld dat gewone koffie gratis is (en blijft!) maar dat een werknemer voor een kopje espresso nu tien eurocent betaalt en dat ook de achterzijde van een A4’tje heel wel gebruikt kan worden voor een kopie. Begin met kostenbewustzijn op het kleinste niveau, dan volgt de rest vanzelf – dat was en is de filosofie achter It Are The Little Things That Count!
En zo kom ik op het komende Sinterklaasfeest. Ik zie jullie al schrikken, en ik weet het: inderdaad, een gevoelige kwestie. Vorige week nam ik deel aan onze corporate workshop A Fresh Look At Cost Cutting in het Schotse Dunningham Castle en daar werd het er op alle mogelijke manieren ingehamerd: leer zo afstandelijk mogelijk naar je uitgaven te kijken. Zo waren we een dagdeel lang marsmannetjes, compleet met groene pakken, en moesten we vanuit dat perspectief onze bedrijfsuitgaven onder de loep nemen. Nou, ik kan jullie verzekeren, na zo’n exercitie blijven er weinig heilige huisjes overeind!
Dat was dan ook de kern van die workshop: heb respect voor je bedrijf en je werknemers, maar weet dat niets heilig is. En in dat kader kreeg elke deelnemer een opdracht mee: pak binnen je bedrijf iets aan dat ogenschijnlijk heilig is. Kortom: stel een daad, creëer een symbool. Kill your darlings! Dat werkt even verrassend als verfrissend. Zo hou je jezelf en je mensen alert. Ik dacht eerst aan de jaarlijkse bridgedrive, maar toen ik vernam dat deze wegens gebrek aan belangstelling is opgeheven, koos ik voor ons Sinterklaasfeest. Nee, natuurlijk wil ik onze Sinterklaasmiddag niet afschaffen. Het gaat erom dat we ook en vooral naar dit soort posten kritisch kijken.
En laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: twee Pieten, is dat nou nog verantwoord in deze tijd? Wordt het nou echt minder gezellig met één Piet? Nog zo wat: meer dan dertig euro werd er vorig jaar aan pepernoten besteed – en jullie zagen toch ook dat bijna de helft daarvan op de grond achterbleef? En kan zo’n Sinterklaasmiddag echt niet korter? Vorig jaar wist Sinterklaas niet meer wat hij nog moest zeggen. Logisch: als de vraag ‘ben jij nog stout geweest?’ in honderd procent van de gevallen wordt beantwoord met ‘nee’ dan ben je, dunkt me, na anderhalf uur toch wel klaar?
Pietluttig? Nee, dat lijkt maar zo. Want nogmaals: juist door heilige huisjes niet ongemoeid te laten, worden wij een bedrijf dat doordrenkt is met kostenbewustzijn. En zoals ik in Schotland leerde: pas als ook het laatste heilige huisje is verdwenen, kunnen wij in existentiële vrijheid keuzen maken.

Jullie directeur,
Bob

Geachte directeur,
Telkens als u een workshop heeft gevolgd, wordt de OR geconfronteerd met ideeën die wij toch vooral als verspilling van tijd en energie ervaren. Zo ook in dit geval. Desalniettemin nemen wij de moeite om uw bezuinigingsvoorstel betreffende het Sinterklaasfeest van commentaar te voorzien:
Vorig jaar werd er slechts met één Piet gewerkt. Zou het kunnen dat u per abuis onze Surinaamse collega Jeffrey de Vries heeft meegeteld?
Op uw aandringen is reeds drie jaar geleden besloten het Sinterklaasfeest te vieren op zaterdagmiddag, dus buiten werktijd. Inkorten tot anderhalf uur, zoals u voorstelt, levert dan ook geen enkel financieel voordeel op. Overigens: dat het vorig jaar al snel stil werd, lag ons inziens niet aan de kinderen maar aan de Sint zelf, in casu Finance & Control-chef Dick Steketee. De kinderen werden door hem dermate bot en autoritair behandeld, dat ze geen woord meer durfden te zeggen. Een zelfde probleem doet zich trouwens voor bij zijn medewerkers, doch dit terzijde.
Wij betwijfelen uw stelling dat bijna de helft van de pepernoten vorig jaar op de grond bleef liggen (volgens ons was het eerder een kwart), doch ook dit is niet erg relevant. De pepernoten zijn namelijk een jaarlijks cadeautje van ons cateringbedrijf en aldus levert ook dit voorstel geen besparingen op.
Daar u ons vraagt met u mee te denken in uw aanval op
heilige huisjes, stellen wij voor genoemde Steketee ditmaal
in burger te laten optreden. Dat scheelt de huur van een Sinterklaaskostuum (42 euro per dagdeel) en het zal zijn performance alleen maar ten goede te komen.
Verder zien wij met belangstelling uw schrijven betreffende de kerstborrel tegemoet.

Vriendelijke groet,
Jos Hooghiemstra
Voorzitter OR

Bob de manager

Je leest nu: Bob de manager

Bob is divisiedirecteur bij een groot concern. Bob doet zijn best. In aflevering 15 haalt hij met royale arbeidsvoorwaarden een nieuwe marketingchef binnen.

from: Harry

to: Bob

subject: Prima kerel

Hoi Bob,
Gefeliciteerd met onze nieuwe Chief Marketing! Lijkt me een prima kerel, wel wat jong voor zo’n functie, maar jou kennende zal dat nou net de doorslag hebben gegeven: laat dat jong bloed in al z’n onbevangenheid maar eens voor dynamiek zorgen. Gelijk heb je, Bob.
Her en der is wel wat gemopper over zijn benoeming, maar dat hou je altijd: mensen die zich gepasseerd voelen, de gebruikelijke kinnesinne. Maar je moet wel oppassen voor het steeds luider wordende gemopper over de arbeidsvoorwaarden van onze nieuwe chef. Mij persoonlijk zal het worst wezen, maar je weet hoe gevoelig zoiets ligt. Ineens hoor je in de wandelgangen dat hij een Audi A6 krijgt en dan zie je zo’n Elzinga denken: En ik dan? Ik zit hier al vier jaar en moet het nog steeds met een A4 doen. Misschien moet je dat Elzinga even uitleggen, te meer daar hij zich toch al gepasseerd voelt door dat jonkie.
Klopt het trouwens dat de nieuwe chef die hoekkamer krijgt op de zevende met zes ramen? Maakt mij niet uit – ik zit hier goed op de tweede, mij hoor je niet klagen over m’n twee ramen – maar je ziet zo’n Sanders denken: een hoekkamer met zes ramen, dan hebben we het toch over directieniveau? Wellicht goed dat je dit Sanders even uitlegt? Anders gaat hij zieken en hij vertelt de laatste tijd toch al iets te vaak dat hij toe is aan een nieuwe uitdaging.
Kennelijk mag ons jonkie ook de titel vice president voeren? Dat is dan de eerste binnen onze divisie. Ik hecht zelf niet aan titels, dat weet je Bob, maar bij Veldman is het keihard aangekomen. Die mompelde dat hij maar eens een headhunter ging bellen. Zou ik serieus nemen, Bob. Veldman voelt zich gepasseerd en vernederd en eer je het weet ben je hem kwijt.
Nogmaals: gefeliciteerd met die jongen!
Ik zie erg uit naar de samenwerking.
Groet,
Harry

Dag Harry,
Ik schrik een beetje van je mail. Ik weet dat iemand van buiten benoemen gevoelig ligt, maar ik was zó enthousiast over deze man dat ik dacht: snel handelen. Het ging zelfs zo snel, dat we het over arbeidsvoorwaarden amper hebben gehad. Ik begrijp dan ook niet waar dat A6-verhaal vandaan komt. Marjolijn van HRM weet ook van niets en stelde als compromis een A5 voor maar ik heb haar uitgelegd dat die niet bestaat. Om de gemoederen te sussen houden we het vooralsnog op een Ford Focus. En ik ga deze week wel met Elzinga lunchen, te meer daar ik hem nog moet vertellen
dat hij niet meer rechtstreeks aan mij maar aan onze nieuwe man gaat rapporteren.
Van die kamer wist ik niets af. Volgens Facility Management gaat het om een vergaderzaal die zelden wordt gebruikt dus leek ze dat wel iets voor onze nieuwe man. Maar zes ramen en een hoek is inderdaad te veel. Drie ramen lijkt me voldoende, al heeft die optie volgens Facility Management wel tot gevolg dat Sales moet verhuizen naar de derde en dat IT moet inleveren en naar de vierde moet. Daarentegen krijgt Sanders er een raam bij! Ik zal hem dit vandaag even melden. Kan ik hem meteen meedelen dat een deel van zijn portefeuille naar onze nieuwe man gaat.
Ik begrijp dat de titel van vice president nogal wat consternatie teweegbrengt. Mij leek het wel handig, omdat onze nieuwe man nogal wat tijd gaat doorbrengen in Londen en die Britten vallen nou eenmaal op dat soort titels. Maar als dit zo gevoelig ligt, maak ik daar geen kwestie van en blijft hij in binnen- en buitenland gewoon Chief Marketing. Ik zal dit Veldman persoonlijk meedelen. Dan kan ik hem meteen vertellen dat hij vanaf nu nooit meer naar Londen hoeft, aangezien onze nieuwe man de Britse contacten van hem overneemt.
Ik denk dat ik zo wel iedereen tevreden heb gesteld, toch? Dan staat niets een hartelijk welkom voor onze nieuwe man meer in de weg!
Groet,
Bob

Bob de manager

Je leest nu: Bob de manager

Bob is divisiedirecteur bij een groot concern. Bob doet zijn best. In aflevering 25 wordt hij meegezogen in de war on terror.

Geachte directeur,
Mijn chef Lucas van de Facilitaire Dienst heeft me gevraagd een studie te verrichten naar wat te doen indien er bij ons bedrijf sprake is van een bommelding danwel andere vormen van (internationale) terreur. Meteen nadat deze opdracht mij was verstrekt, ben ik aan de slag gegaan. Hierbij mijn bevindingen. Gelieve deze vertrouwelijk te behandelen, ter voorkoming van paniek.

Ten eerste heb ik vastgesteld dat dit bedrijf nauwelijks ervaring heeft met bedreigingen. Wel deed zich vorige maand een dreigende escalatie voor bij de receptie. Een klant meldde op hoge toon op zoek te zijn naar iemand van Sales, aangezien hij zich door deze afdeling ‘verschrikkelijk genaaid’ voelde. Nadat hem was meegedeeld dat de afdeling zich die dag op de hei bevond, schopte hij een plantenbak omver en vertrok.
Dit geval maakt duidelijk dat de receptie bij dreigingen een cruciale rol vervult. Daar komen de eerste signalen binnen. Het bedrijf zou er dan ook goed aan doen om receptionistes de cursus Blijf agressie de baas! te laten volgen (twee dagdelen, met rollenspel).
Anderzijds weet ik van Lucas dat er plannen bestaan om de receptie te outsourcen. Ik moet u erop wijzen dat in zo’n geval de kans bestaat dat er medewerkers van Marokkaanse origine achter de balie komen te zitten, wat dreiging van (internationale) terreur van binnenuit kan verhogen.
Ten tweede: mijn stapsgewijze plan in geval van een bommelding.
1. Een medewerker die een bommelding binnenkrijgt, meldt dit aan Lucas. Behalve op dinsdag en vrijdag, want dan past hij op zijn dochtertje en dient men de melding aan mij door te geven, zij het niet op dinsdag, want dan volg ik de cursus Facility management: building walls, breaking people (zestien dagdelen) en dient men Fatima te bellen. Hoewel van Marokkaanse origine, is zij volgens mij toch betrouwbaar. Zo betitelde zij Al-Qaeda onlangs nog als ‘een boevenbende’ (al kan dit natuurlijk een truc zijn).
2. Wij geven de melding door aan u.
3. U belt de politie.
4. Geeft de politie het advies tot ontruimen, dan gaat dit of per etage (eerst de achtste, dan de zevende, etc.) of per managementlaag (eerst de directie, dan chefs, etc.). Deze keus laat ik uiteraard aan u over.
5. Alle medewerkers melden zich vervolgens bij Blokker in het nabijgelegen Winkelcentrum Shoppers Paradise, alwaar u een geruststellende toespraak houdt.

Dit is slechts een eerste stap. Het lijkt me raadzaam dat ik me verder in de materie verdiep, onder meer, en daarvoor graag uw toestemming, door het volgen van de workshop Facility Management na 11/9/01: de risico’s, de gevaren… en de kansen! (acht dagdelen).

Hoogachtend,
Uw,
Benno Hattinga

Geachte Benno,
Toen Lucas onlangs voorstelde een plan te maken in het geval dat ons bedrijf doelwit zou zijn van terreur, meende ik dat hij een grap maakte. Ik begrijp dat dit niet zo is. Vandaar de volgende opmerkingen:
– Kunt u mij de naam geven van die klant die zich ‘verschrikkelijk genaaid’ voelde? Een van onze tot voor kort grootste klanten weigert me namelijk nog te woord te staan en het zou goed kunnen dat we het over een en dezelfde persoon hebben.
– Lucas had u natuurlijk nooit mogen vertellen dat wij van plan zijn om de receptie te outsourcen. U dient hier dan ook met niemand over te praten. Ik heb echt geen zin om van de OR weer eens te moeten horen dat ik altijd dingen achter hun rug om bedissel.
– De door u genoemde Fatima komt niet uit Marokko maar uit Limburg. Dat zij Al-Qaeda ‘een boevenbende’ noemt, zegt overigens niet zo veel. Volgens haar is ook de directie van dit bedrijf, de raad van bestuur van dit concern en het gemeentebestuur van Venraij een boevenbende. Desondanks zie ik haar er niet voor aan dat zij dit bedrijf van binnenuit opblaast.
– Reeds vijf maanden geleden heeft de directie besloten dat er dit jaar geen cursussen meer mogen worden gevolgd. Het verbaast me dan ook zeer dat u momenteel een cursus van zestien dagdelen volgt en zal Lucas verordenneren dit vandaag nog stop te zetten. In dit kader is het evident dat er geen toestemming zal komen voor de door u voorgestelde cursussen voor receptie en uzelf.
– Ontruiming per etage lijkt me niet meer dan logisch. Uw andere optie vind ik te bizar voor woorden.
– Mijn secretaresse wijst erop dat Blokker sinds twee jaar geen filiaal meer heeft in Winkelcentrum Shoppers Paradise. Mede vanwege de rookworst lijkt de Hema haar een goed alternatief.

Tot slot: hedenmiddag heb ik met Lucas een ingelast bila over uw werkzaamheden. Zou u in afwachting daarvan uw prioriteiten willen verleggen en er met enige spoed voor willen zorgen dat de verwarming op mijn kamer weer werkt?

Hoogachtend,
Bob

Bob de manager

Je leest nu: Bob de manager

Bob is divisiedirecteur bij een groot concern. Bob doet zijn best. In aflevering 13 houdt hij zijn plannen voor een peptalk tegen de chief corporate communications aan.

from: Bob
to: Maarten
subject: Dicht op de mensen

Maarten,
Mag ik je advies? Zoals je ongetwijfeld weet als Chief Corporate Communications wil de Raad van Bestuur dat leidinggevenden hun medewerkers verblijden met goed nieuws, aangezien we waarschijnlijk dit kwartaal eindelijk weer een plusje draaien. Zoals je weet is een zaal toespreken niet bepaald mijn sterkste kant, dus wil ik die peptalk via de mail doen. Maar wel toegankelijk en dicht op de mensen. Ik ben doorgaans wat voorzichtig en zakelijk in die dingen en dan komt de boodschap niet goed over. Ik had het volgende in gedachte:

Hoi mensen!
FF een mailtje van jullie directeur. Jullie weten allemaal: we hebben zware tijden en een loodzware reorganisatie achter de rug. Maar het lijkt erop dat het tij keert. Het ziet er zelfs naar uit dat we het eerste kwartaal gaan afsluiten met een bescheiden plusje! Is er dan eindelijk licht aan het eind van de tunnel? Nou, jullie weten, ik ben een voorzichtige jongen, dus hou ik het vooralsnog op: lichtpuntjes. Maar het geeft wel een lekker gevoel. Ik zie her en der ook weer blije koppies, ja, zelfs bij sales, nietwaar Ronald ;). Go for it, people!

Vind je het wat?
Groet,
Bob

Bob,
Nou, dit is het nog niet echt, Bob. Té joviaal,
té popi… de tone of voice is duidelijk de jouwe niet en ik vrees dat je mensen dat ook in de gaten zullen hebben. Wees gewoon jezelf:
zakelijk, nuchter, eerlijk. Dán voelen je mensen zich volwassen behandeld en dán genereer je respect en resultaat.
Groet,
Maarten

Beste Maarten,
Dank voor het advies. Je hebt gelijk: ik zat geheel in de verkeerde richting. Wat vind je hiervan:

Beste medewerkers,
Wij hebben zware tijden achter de rug, met tegenvallende omzetten en drie opeenvolgende verliesgevende kwartalen. Het gevolg was een zware reorganisatie die bij velen van jullie veel pijn heeft veroorzaakt. Die reorganisatie lijkt echter effect te hebben: het ziet er naar uit dat het eerste kwartaal in de plus eindigt.
Maar laten we alsjeblieft niet meteen gaan juichen, want bij die bescheiden winst behoren wel kanttekeningen te worden geplaatst. Ten eerste zijn de indicatoren momenteel dusdanig dat van een echt economisch herstel nog geen sprake is; ja, gezien de ontwikkelingen in onze branche gekoppeld aan de internationale monetaire stand van zaken blijft de kans dat we weer onder de nul zakken levensgroot aanwezig – en dan ontkomen we echt niet aan een nieuwe, nog forsere reorganisatie. Ten tweede hebben we het niet over een netto winst maar over ebitda – en elke aandeelhouder kent inmiddels wel het cruciale verschil. En ten derde is er een dreigend conflict tussen ons concern en KPMG over een verschil in interpretatie van het begrip consolidatie. Ik kan en mag daar verder niet over uitweiden, maar ik hoop en bid dat dit geen affaire wordt waar media en VEB zich op storten, want dan zijn we vér van huis. Keep up the good works, mensen!

Zoiets?
Groet,
Bob

Bob,
Schrap alsjeblieft meteen die KPMG-kwestie uit je mail. Hoe minder mensen dit weten, hoe beter. Schrap s.v.p. ook dat verschil tussen
nettowinst en ebitda, want dat schept alleen maar verwarring. En schrap tevens die
reorganisatie die we hebben gehad en die
reorganisatie die we wellicht nog krijgen, want dat zorgt alleen maar voor pijnlijke herinneringen en toenemende onrust. Je kan ook té open en eerlijk en té veel jezelf zijn, Bob. Je peptalk mist nog wat balans.
Groet,
Maarten.

Maarten,
Zo dan?

Beste medewerkers,
Na drie verliesgevende kwartalen eindigt het eerste kwartaal van dit jaar vermoedelijk in de plus. Dat is mede te danken aan jullie inzet.

Groet,
Bob

Bob,
M’n complimenten! Simpel en beknopt en dus o zo sterk.
Groet,
Maarten

Bob de manager

Je leest nu: Bob de manager

Bob is divisiedirecteur bij een groot concern. Bob doet zijn best. In aflevering 2 doet de raad van bestuur een beroep op Bobs creatieve talenten.

Bob
Zoals je weet gaat binnenkort onze nieuwe reorganisatie van start en voor die operatie zoeken we nog een pakkende slogan. Binnen de raad van bestuur hebben we er lang over gepraat maar we komen er niet uit. Daarom wend ik me tot jou, Bob. Jij kwam immers tijdens de vorige reorganisatie spontaan met de slogan MMM. Meer Met Minder – een schot in de roos!
Wat we willen, is iets dat de uitstraling heeft van Operatie ZO van de ABN Amro: Zonder Omwegen. Of Operatie TOP van Philips: Together One Philips. Korte, krachtige slogans. Slogans met pówer. Slogan die in slechts enkele letters de hele strategie communiceren. Bob, ik weet dat je het druk hebt, maar ik zou het toch op prijs stellen als je wat suggesties kan leveren. Liefst vandaag nog.
Georges

Georges
Ik vind het een eer om mee te mogen denken met de raad van bestuur, zeker over zoiets essentieels als een slogan. Ik ben dan ook meteen aan de slag gegaan en heb daarbij goed gedacht aan ZO en TOP. Wat dacht je van SS? Slank & Stevig!
Bob

Bob
Ik vrees dat voor veel mensen de letters SS toch nog steeds staan voor Schutzstaffel, die club die zes miljoen joden heeft vermoord. En vanwege mijn joodse achtergrond is het zeker voor mij een pijnlijke associatie. Graag wat alternatieven, Bob. En een beetje snel, want Corporate Communications moet ermee aan de slag.
Georges

Georges
Sorry, dat van die SS, dat was ik even helemaal vergeten. Ik hoop dat ik je niet te erg gekwetst heb. Wat dacht je trouwens van Operatie LACH: Laat Alle Concurrenten Huiveren?
Bob

Bob
Zoals je weet, Bob, huivert er momenteel niet één concurrent voor ons en ik zie dat in de nabije toekomst ook niet gebeuren. Ook vrees ik dat er in de nabije toekomst binnen ons
concern weinig zal worden gelachen. Graag iets beters, Bob. De tijd begint te dringen.
Georges

Georges
Je hebt gelijk. Nu ik er nog eens over nadenk, realiseer ik me dat LACH inderdaad niet bepaald een sterke is. Maar wat vind je van Operatie DURF? De Ultieme Reorganisatie Finale… Daarmee maken we onze stakeholders meteen duidelijk dat we gaan reorganiseren zoals we nog nooit gereorganiseerd hebben en tegelijkertijd stralen we uit dat we het risico niet schuwen, dat we ondernemers zijn en blijven, dat we léf hebben.
Bob

Bob
Ik ben er niet kapot van, Bob. Die U van Ultieme en vooral die F van Finale geeft de indruk dat er na DURF geen reorganisaties meer zullen komen – en geloof me Bob: dit zal echt niet de laatste zijn. Van onze MMM-man had ik toch betere suggesties verwacht. Zou het kunnen dat je in een creatieve dip zit? Ik zie me genoodzaakt de hulp in te roepen van je collega’s, in de verwachting dat die wel met iets goeds voor de dag komen. We moeten binnenkort maar eens een goed gesprek hebben, Bob.
Georges

Georges
Sorry dat ik jullie in de steek laat nou het erop aankomt. Het zit ergens in me maar het wil er maar niet uitkomen. Ik hoop overigens niet dat dit de aanleiding is voor dat gesprek waar je over rept. Maar mag ik nog één suggestie doen? LOL. Laat Ons Luisteren. Misschien vind je het helemaal niks, maar ik wou hem toch niet voor me houden.
Bob

Bob
That’s the one, Bob! That’s it! Want luisteren, écht luisteren, dát is dit concern de laatste jaren verleerd. Luisteren naar de aandeelhouders, luisteren naar de klanten, luisteren naar elkáár… daar gaat het allemaal om, Bob, en jij weet dat te communiceren in die drie simpele letters. En tegelijkertijd heeft Operatie LOL ook nog iets vriendelijks, zelfs iets frivools… You’ve done it again, Bob!
Georges

Bob de manager

Je leest nu: Bob de manager

Bob is divisiedirecteur bij een groot concern. Bob doet zijn best. In aflevering 6 verdedigt hij de inhoud van het kerstpakket tegenover de OR-voorzitter.

from: Ad
to: Bob
subject: Kerstpakket


Beste Bob, Wij horen via via nogal verontrustende berichten over zowel het kerstpakket als de Sinterklaasmiddag. In beide gevallen zou er sprake zijn van een uitgeklede, sobere variant. Verontrustend is ook dat jij het kennelijk niet de moeite waard vindt om dit soort zaken te bespreken in het reguliere overleg met de OR.
Groet,
Ad Verkammen,
Voorzitter OR


Beste Ad,
Ik had dit inderdaad ter sprake willen brengen, maar zoals je je wellicht nog herinnert, ging dit overleg niet door omdat Ria afscheid nam van de OR en jullie de dag doorbrachten in De Efteling. Zoals je weet zijn het barre tijden en om die reden moet er helaas ook op het kerstpakket en de Sinterklaasmiddag worden bezuinigd. Maar tegelijk heeft de directie bedacht om zowel het kerstpakket als de Sinterklaasmiddag in het teken te stellen van maatschappelijk verantwoord ondernemen – een item dat zeker in december alle aandacht verdient. Zo zit het kerstpakket dit jaar in een mooie, kleurrijke doos, gemaakt door kinderen van deAl Areed-basischool in Gaza. Nou wil de directie natuurlijk niet een politiek statement maken, zeker niet via een kerstpakket, dus bevindt zich in elke doos ook een potje koosjere jam, afkomstig van kolonisten op de Westoever. En in plaats van het gebruikelijke pak koffie van Douwe Egberts is er dit jaar gekozen voor een zakje thee uit Bali; zo dragen wij ons steentje bij aan de wederopbouw van de toeristenindustrie op dat eiland. Het flesje wijn komt dit jaar uit het westen van Afghanistan en bevat dan ook geen alcohol. De Verenigde Naties zijn momenteel volop bezig om de nog jonge wijnbouw in die regio te stimuleren, als alternatief voor de klaprozenindustrie, en ons leek het goed die boeren daar wat support te schenken. De grond is nogal droog daar, en men heeft nog niet echt veel kennis van wijnbouwproductie, dus jullie moeten maar even niet op de smaak letten. Tot slot bevat elke doos een indrukwekkende ets van de bij een gasaanval blind geworden Koerdische kunstenaar Hoshyar Abdulkadir, getiteld ‘Wanhoop’.
Groet,
Bob
PS: Hebben we donderdag trouwens nog overleg?


Beste Bob,
Dat is een verdomd karig kerstpakket, maar daar staat tegenover dat de OR buitengewoon gecharmeerd is van die link die jullie maken met het maatschappelijk verantwoord ondernemen. Dit is een doos die werknemers meteen confronteert met het echte wereldleed en die doos zal ze doen beseffen dat het binnen ons bedrijf toch nog niet zo slecht toeven is. De OR wil nog wel even weten hoe het nou met de Sinterklaasmiddag zit.
Groet,
Ad Verkammen
Voorzitter OR
PS: Donderdag kunnen we niet, dan discussiëren we op de hei over ons arbeidsvoor-waardenbeleid 2004.


Beste Ad,
Blij dat de OR ons kerstpakket zo ziet zitten. En je hebt gelijk, Ad: vergeleken bij dat echte wereldleed wordt zo’n discussie over een half procentje erbij toch een beetje kinderachtig gezeur. Helaas wordt ook de Sinterklaasviering sober. Het is geen middag meer maar een half uurtje, aangezien zoals bekend de arbeidsproductiviteit onder druk staat en we hoe dan ook eind van het jaar de bijgestelde targets moeten halen. Sint zal dit keer dan ook slechts een kleine selectie van onze kinderen ontvangen, waarbij we letten op een goede verdeling tussen jongens en meisjes, en autochtone en allochtone kinderen. De ouders van die kinderen moeten overigens zelf voor de chocolademelk zorgen. Onze financiële directeur heeft zich wederom beschikbaar gesteld als Sint, maar hij wil dit keer niet al te lang stilstaan of bepaalde kinderen dit jaar stout zijn geweest. Richard gaat de kinderen uitleggen dat er ook stoute bedrijven zijn maar dat hun pappa’s en mamma’s gelukkig bij een bedrijf werken dat maatschappelijk verantwoord ondernemen hoog in het vaandel heeft staan en dat zich volledig schaart achter de aanbevelingen van de commissie-Tabaksblat. Verder hoop ik dat de OR er begrip voor kan opbrengen dat er dit jaar geen geld is voor Pieten.
Groet,
Bob

Bob de manager

Je leest nu: Bob de manager

Bob is divisiedirecteur bij een groot concern. Bob doet zijn best. In aflevering 28 voelt hij de behoefte te discussiëren over de combinatie van moderne kunst en kerstkaarten.

Aan Ellen
Van Bob
Betreft Bebloed mantelpak

Beste Ellen,
Ik vind het jammer dat je concept voor onze kerstkaart weer op het allerlaatste moment op mijn bureau belandt. Ik weet dat je elk jaar weer eindeloos dubt en tobt over de boodschap en de uitvoering en ik stel het ook zeer op prijs dat je van deze taak zo veel werk maakt, maar het is al bijna december, Ellen! Dat geeft ons nauwelijks nog tijd om over je voorstel te discussiëren, terwijl ik toch wel die behoefte voel. Ik vind je voorstel namelijk erg creatief en gezien jouw kennis van moderne kunst zal die Canadese kunstenares Helena Grombowicz vast niet de eerste de beste zijn, maar zeker met betrekking tot Kerstmis vind ik zo’n collage van een aan stukken gescheurd en bebloed mantelpak toch wel erg confronterend. Datzelfde geldt wat mij betreft voor de titel van deze collage: Female destruction at the office, part four. Dat botst toch wel erg met onze traditionele boodschap: “Directie en medewerkers wensen u fijne feestdagen en een mooi nieuwjaar toe!” Heus, ik ben in dit soort zaken allerminst bekrompen, maar ik denk dat we hier ons doel voorbijschieten. Zou je, met enige spoed uiteraard, wat alternatieven willen overwegen?
Groet,
Bob

Beste Bob,
Helena Grombowicz is inderdaad niet de eerste de beste! Ik denk dat er in de wereld van de moderne kunst niemand zo het predikaat upcoming verdient als Helena. Begin dit jaar schoot ze een kogel door haar voet en exposeerde er vervolgens als naakt standbeeld mee in het Winnipeg Museum of Modern Art, wat heel wat publiciteit opleverde, zeker toen zij naakt en bloedend werd afgevoerd wegens verboden wapenbezit.
Ja, confronterend is zij zeker. In haar optiek is de vrouwelijke manager op kantoor ook anno 2004 slechts een nutteloos object, een strategisch speeltje van de bazen, een slavin van de
corporate world, en dat zie je nog het meest pregnant terug in Female destruction at the office, part eight (twee vrouwen, op hun Prada-schoenen na geheel naakt, geketend aan een vergadertafel, met op de achtergrond, heel subtiel, het begin van een PowerPoint-presentatie) maar die is helaas niet verkrijgbaar als kaart. En naar die confrontatie was ik nou juist op zoek – juist als kerstuiting voor onze relaties, juist in die periode van bezinning en juist, ja juist in dit Theo van Gogh-jaar gaat het toch om: confronteren om te leren.
Rest me nog te zeggen (en dan rest ik my case, Bob!) dat IBM (jawel, good old, boring big blue!) serieus schijnt te overwegen om Helena’s recente werk Bleeding secretaries, part one and two in de collectie van hun corporate headquarter in New York op te nemen.
Groet,
Ellen

Beste Ellen,
Dank voor je snelle reactie en vooral voor je heldere uitleg. Toch denk ik dat het werk van Helena Grombowicz voor ons nog nét even een stap te ver is. Vorig jaar hebben we op jouw suggestie het gedicht Apocalypse 2004 rondgestuurd van die jonge Japanse schrijfster Rumi Yashimoto en eerlijk gezegd vond en vind ik het heel vervelend dat aan de hand van dat gedicht onze bestuursvoorzitter al maandenlang sarcastische grappen tegen me maakt over onze niet al te rooskleurige omzetten dit jaar.
Begrijp me goed: ik pleit niet voor een brave, truttige kerstuiting. Maar wel een kerstboodschap die onze relaties in een oogopslag begrijpen en die toch, juist in deze tijd, juist in dit Theo van Gogh-jaar, wat wármte uitstraalt.
Groet,
Bob

Beste Bob,
Ik begrijp je reactie, Bob! Ik wil natuurlijk je toch al wankele relatie met onze bestuursvoorzitter niet nog verder in het slop helpen en misschien overschat ik inderdaad de intellectuele en creatieve vermogens van onze relaties.
Dus wat dacht je hiervan: uitdagende naaktfoto van Theo van Gogh en dan de tekst: Blijf jezelf… op straat, thuis en op werk… ook in 2005! Simpel, warm én meteen het statement dat voor ons als bedrijf artikel 7 van de grondwet nét zo belangrijk is als onze omzet!
Groet,
Ellen

Beste Ellen,
Prima voorstel! Bijna helemaal akkoord! Alleen dat naakt zou ik niet doen. Ik vrees nu al de reactie van zo’n Eduard Theunissen, je weet wel, die gereformeerde bullebak van Getitrite Software Solutions, en dat is toch een van onze grootste klanten. Dat ‘op straat’ moeten we wellicht ook maar schrappen, dat kan toch wat verkeerd overkomen in deze tijd. Misschien ook Theo zelf maar weglaten? Dan denk ik niet alleen aan zo’n Theunissen die nou eenmaal niet van deze tijd is, maar bijvoorbeeld ook aan de directie van ons Marokkaanse schoonmaakbedrijf. Maar als gezegd: verder helemaal akkoord! Snel die kaarten de deur uit!
Groet,
Bob

Bob de manager

Je leest nu: Bob de manager

Bob is divisiedirecteur bij een groot concern. Bob doet zijn best. In aflevering 23 lucht zijn secretaresse haar hart over de werksfeer.

Aan: Jennie

Van: Bob

Betreft: Lunch

Hoi Jennie,
Ik werk vandaag door tijdens de lunch, anders komt mijn bijdrage aan More Than A Company… A Way Of Life! nooit op tijd klaar. Zou je alle telefoontjes willen tegenhouden en drie boterhammen met jong belegen en een glas karnemelk willen bestellen? En een Twix en een appeltje graag! Oh ja, en de Van Dale Nederlands/Engels en een kopie van het vorige corporate-plan Not Just A Company… A Way Of Loving Business And People!, zodat ik per ongeluk niet in herhaling val.
Groet,
Bob

Beste Bob,
Ik krijg aan dit soort mailtjes van jou onderhand wel zo de schurft. Ik zit op vier meter afstand van je. Is het teveel moeite om af en toe even je gezicht te laten zien en dit soort verzoeken mondeling mee te delen? Je komt ’s ochtends binnen, mompelt ‘Hallo’, waarna je de deur dicht trekt en de rest van de dag doorbrengt met je stukken en je mailtjes. Wat is er gebeurd met je open deurbeleid, Bob? Sinds het slecht gaat met onze divisie en vooral sinds je scheiding zie ik je stap voor stap veranderen in een angstig mannetje dat zich verschuilt achter z’n memo’s en z’n beeldscherm en van z’n kamer een bunker heeft gemaakt. Dat is allemaal nog tot daaraan toe, maar dat ik, je steun en toeverlaat door al die jaren heen, je amper nog spreek, daar kan ik niet meer tegen, dat frustreert me enorm, dat doet me pijn.
Zo, dat moest er even uit. Ik ben sinds vijf jaar je secretaresse, Bob, ik ken je door en door, ik denk zelfs beter dan je ex en je moeder je kennen, en ik ben toch echt iets meer na al die jaren dan een doorgeefluik voor boterhammen en jong belegen kaas.
Jennie.

PS: De Twix is trouwens door de commissie A Healthy Company… Means Healthy People! van het menu geschrapt, op advies van het bureau Slim Works. Over de karnemelk wordt nog gediscussieerd.

Beste Jennie,
Kom, kom, overdrijf nou alsjeblieft niet, meisje. Je weet hoezeer ik je waardeer! Natuurlijk ben je geen doorgeefluik, hoe kom je erbij! Je bent al die jaren mijn meest trouwe kracht, mijn rechterhand, mijn fijne kameraadje. Maar ik zit de laatste maanden gewoon even klem tussen de targets, vreselijk klem zelfs, en dat vraagt nou eenmaal bergen tijd en concentratie. Ik ontwijk je heus niet en het heeft al helemaal niets te maken met dat gerucht dat jij en ik een verhouding zouden hebben. En dan wordt er ook nog gefluisterd dat dit al ver voor mijn scheiding gaande was en kennelijk is dit onzinnige gerucht nu ook tot mijn ex doorgedrongen want die begint er nu ook telkens over in haar mailtjes, nou ja, dat weet je maar al te goed, want dat kreng, die snol, die heks vindt het kennelijk prachtig om al die mailtjes aan jou te cc’en, zogenaamd omdat ik ze anders over het hoofd zie.
Bob

Bob,
Is dat het dan, Bob? Is die werkdruk gewoon een excuus en sluit je je helemaal af van mij, je steun en toeverlaat, vanwege een of ander gerucht over ons? Is dat echt de reden dat je een kluizenaar in je eigen bedrijf bent geworden? Vermijd je daarom mijn blik?
Ik ken die geruchten ook, Bob. Ik zie ze heus wel denken in de lift: daar is het liefje van de baas. En dan zo’n zin van Sandra vanochtend, dat zogenaamd complimenteuze maar o zo valse: “Wat een leuk rokje, Jennie! Maar wel erg kort, vind je niet?” Ik heb staan huilen en stampvoeten in het toilet en woedend dacht ik ook nog: hij ziet het niet eens, dat nieuwe rokje, meneer zit in zijn bunkertje mailtjes te tikken!
Ik hou van je, Bob. Met heel mijn hart. Jaar na jaar smacht ik naar je, het wordt alleen maar heftiger, heviger, zeker na je scheiding. Ik heb er tijdens mijn vakantie goed over nagedacht, heel goed, en misschien is het wel de moeilijkste beslissing uit mijn leven, maar als ik moet kiezen tussen Arthur en de jongens en een toekomst met jou, dan ben jij het, Bob, voor nu en altijd. Mijn Bob, mijn aapje boven op de rots, wat de consequenties ook mogen zijn.
Jouw Jennie

Jennie,
Misschien is een gesprek tussen ons toch op z’n plaats. Hoe zit je volgende week woensdag, vier uur? Kun je mijn ex laten weten dat ik in dat geval de kinderen niet van hockey kan halen? En kun je de Van Dale even langsbrengen?
Bob

Bob de Manager

Je leest nu: Bob de Manager

Bob is divisiedirecteur bij een groot concern. Bob doet zijn best. In aflevering 26 probeert hij zich te herinneren wat er gebeurd is toen hij eens een keer niet ‘de Bob’ was.

Aan: Jos, Ger Van: Bob Betreft: Boink, boink, boink! Goedemorgen Jos en Ger, Zijn jullie al een beetje bijgekomen, jongens? Ik niet. Ik heb een kater van hier tot Tokio, godallemachtig, m’n hoofd lijkt wel een betonmolen. En dat met al die besprekingen die ik vandaag op de agenda heb staan en die hele cijferrijstebrij van Q3 en Marge2 die ik nog door moet werken… Ik heb zo’n vermoeden dat ik m’n trouwe kameraadjes van de Paracetamol-brigade vandaag nog wel te hulp moet roepen. Jezus, wat een avondje was dat gisteren! Zomaar ineens spontaan met twee goede collega’s het café in en helemaal niet op de tijd of wat dan ook letten. Super! Lekker ongedwongen in het café dat is en blijft toch de simpelste en beste methode om elkaar beter te leren kennen en waarderen. Ik ben zoals jullie weten absoluut geen cafétype maar dit deed me echt goed. Even niet meneer de directeur spelen maar gewoon als collega Bob tussen collega’s Jos en Ger. Super! Al hadden we er wel goed aan gedaan, besef ik me nu, om eerst een hapje te eten. En ik had er in elk geval goed aan gedaan om na al dat bier niet over te stappen op whisky. Eerlijk gezegd is een deel van de avond uit mijn geheugen gewist. Totaal blanco! Boink, boink, boink doet m’n kop! Maar dat doet er niet toe. Ik heb genoten. En nou weer aan het werk, kater of geen kater! Groet, Bob Ha die Bob, Nou, ik hoop dat je met die kater en al die overleggen en die cijfers het einde van de dag weet te bereiken. God, wat was jij dronken! Wel verrassend om je in het café ineens zo ongedwongen te zien en te horen. Toch ineens een heel andere Bob dan die stoïcijnse nijvere en nuchtere Bob die we allemaal kennen. Ik vrees alleen dat Ger het uiteindelijk niet zo gezellig heeft gevonden. Dat komt natuurlijk omdat niet jij maar hij nu eens de Bob was en dus niet met ons mee kon pimpelen. Maar zeker zo tegen middernacht maakte al die whisky je wel erg loslippig, Bob, en ik keek er ook echt van op hoe je op een bepaald moment ineens te keer ging tegen Ger. Vind jij hem nou echt een complete droplul? Een totaal mislukte, stoffige middle manager met de drive van een bejaarde schildpad? Die kwalificaties kwamen toch hard aan bij Ger. Erg hard. Vooral toen je zei dat zijn Task Force Unit New Retail Business een compleet fiasco was en dat wat jou betreft per 1 januari die unit het diepste graf ingaat, inclusief onze arme Ger. En toen Ger zichzelf en zijn unit begon te verdedigen, als altijd weer op die stuntelige, hakkelige manier van hem, nou, toen was je helemaal niet meer te houden! Wat moest ik lachen toen je zijn gezicht letterlijk onderspuugde met de woorden: “Jij bent een geboren loser, Ger, en geboren losers kan dit bedrijf in deze tijden echt niet gebruiken! Hasta la vista, baby!” De tranen stonden in zijn ogen. Wel sportief trouwens dat hij je alsnog keurig naar huis bracht, al vond ik het toch wel lullig dat hij daarna in snikken uitbarstte en tegen mij over zijn hypotheek en alimentatie begon uit te wijden. En toen – zal je altijd zien, Bob, of de avond voor hem al niet lullig genoeg was – toen kotste ik ook nog die nieuwe Volvo V70 van hem helemaal onder. Ja, precies hetzelfde als jij: eerst al dat bier, toen nog eens al die whisky. Ik kom straks even zo’n trouw kameraadje van je lenen, want mijn hoofd doet eveneens boink, boink, boink! Maar goed, Bob, het was een onvergetelijke avond en inderdaad: we zouden dit vaker moeten doen. Je leert elkaar echt beter kennen. Heb je trouwens nog wat van Ger gehoord? Groet, Jos Beste Ger, Ik begrijp dat ik gisteravond afschuwelijke dingen tegen je heb geroepen. Ontzettend stom van me. Geloof me: dat was echt niet zo bedoeld. Ik kan gewoon niet tegen drank. Kan je a.u.b. even langskomen? Het lijkt me goed dat we dit nu meteen uitpraten. Ik zit er ontzettend mee. Groet, Bob Geachte directeur, Ik hoor wel via mijn advocaat wat jullie na 1 januari met mij van plan zijn. En laat me verder met rust, dronken droplul. Ger

Bob de manager

Je leest nu: Bob de manager

Bob is divisiedirecteur bij een groot concern. Bob doet zijn best. In aflevering 18 instrueert hij zijn middle management over de tactiek van het ontslaan.

aan: middle management

van: directie

betreft: adviezen bij ontslag

In de laatste zes maanden hebben wij gedwongen afscheid moeten nemen van twintig van onze werknemers. Vanzelfsprekend zijn dit pijnlijke momenten binnen een bedrijf, maar HRM heeft een evaluatie gemaakt en is tot de conclusie gekomen dat wij deze ontslagen onbedoeld vaak extra pijnlijk maken. Vandaar dat ik in overleg met HRM een aantal adviezen heb bedacht, zodat in de toekomst getroffen werknemers niet al te zeer meer gekwetst worden.

1.Ontsla niet langer via de mail
Ik weet heel goed dat jullie het druk hebben, maar misschien is medewerkers ontslaan per mail toch niet de beste manier. Het blijkt irritatie op te wekken, zeker als zo’n mailtje afkomstig is van een chef die twee of drie deuren verderop zit. En soms gaat het per mail ook mis, zoals bij Peter Verbeek. Een beetje voorbarig was zijn mailbox al afgesloten, zodat hij zijn ontslagmailtje niet kon lezen. Geheel onwetend heeft de beste man vervolgens de helpdesk gebeld om te vragen wat er met zijn computer mis was. De helpdeskmedewerker heeft hem toen het slechte nieuws meegedeeld, op een overigens nogal botte wijze, en dat kan toch niet de bedoeling zijn. Ik stel dan ook voor dat vanaf heden mensen ontslagen worden in een persoonlijk gesprek waar minimaal een kwartier voor wordt uitgetrokken. Ook lijkt het me goed dat een chef tijdens dit gesprek niet mobiel belt of sms-jes beantwoordt. Volgens HRM – en eigenlijk deel ik die mening wel – kan dit wat onverschillig overkomen.

2.Wees duidelijk maar tactvol
Niet elke chef blijkt duidelijk te zijn in zo’n ontslaggesprek. Soms blijken gesprekken zelfs zo vaag te verlopen, dat medewerkers niets eens in de gaten hebben dat ze ontslagen worden. Dan is het toch altijd weer een onaangename verrassing als je een dag later de officiële ontslagbrief ontvangt.
Daarentegen zijn er ook chefs die weer té direct communiceren. Zo kreeg Annemarie Francissen tot haar ontzetting te horen dat zij ‘een schande voor haar afdeling’ was en bovendien ‘een slet, zoals alle vrouwen’. Desbetreffende chef heeft ons inmiddels meegedeeld dat hij op dat moment dermate onder de stress zat, vooral veroorzaakt door zijn recente echtscheiding, dat hij even de juiste toon niet wist te vinden. Ook de chef die tijdens een ontslaggesprek meldde ‘voor jou tien anderen – en ook nog goedkoper’ communiceerde naar mijn mening iets té direct.
Breng mensen ook niet nodeloos in de war. Zo werd Jos Verhoeven eerst ontslagen en vervolgens werd hem dringend gevraagd wel aan te blijven als spits in ons voetbalteam.

3.Denk aan een goede voorbereiding
De afgelopen zes maanden kwam het eveneens vaak voor dat een werknemer wekenlang niets te horen kreeg over zijn ontslag, omdat de ene chef dacht dat de andere chef deze taak op zich zou nemen of dat HRM het gesprek zou voeren. In het geval van Oscar Molenaar werd dit nogal pijnlijk, aangezien een collega hem op een gegeven moment meldde: “Zeg, ik zie je hier nog steeds elke dag, maar jij bent ruim twee weken geleden toch al ontslagen?” Toen een verbouwereerde Molenaar vervolgens wilde weten wat er aan de hand was, bleek zijn chef ziek, diens vervanger wist van niets en stuurde hem door naar het hoofd HRM, die buiten de deur een driedaagse cursus volgde, waarna uiteindelijk ik Molenaar moest vertellen dat hij ontslagen was. Jammer genoeg had ik daarvoor slechts vijf minuten tijd en was mij niet bekend waarom hij werd ontslagen. En toen ik hem vroeg of hij misschien de reden wist, werd hij boos.
Vanwege onduidelijke communicatielijnen sluipen er wel meer misverstanden in onze ontslagprocessen. Zo blijft het pijnlijk dat wegens een administratieve miscommunicatie onlangs Johan de Vries werd ontslagen in plaats van Jan de Vries. Dat Johan zodoende een week verbouwereerd thuis heeft gezeten, verdient geen schoonheidsprijs.
Zo kom ik vanzelf op mijn laatste advies: check altijd eerst of je de juiste persoon tegenover je hebt en begin dan pas het ontslaggesprek.

Groet,
Bob

Bob de manager

Je leest nu: Bob de manager

Bob is divisiedirecteur bij een groot concern. Bob doet zijn best. In aflevering 24 vraagt hij Corporate Communications om wat coaching in omgaan met de media.

Aan Harry
Van Bob
Betreft Interview

Beste Harry,
Ik ben door ene Frits Galema van Het Financieele Dagblad gebeld. Hij wil me interviewen voor een nieuwe serie: ‘Leiderschap in de XXIste eeuw.’ Ja, ik vroeg me ook meteen af: waarom ik? Waarom niet een Kleisterlee, een Rijkman Groenink? Maar goed, ik ben zo onbezonnen geweest om meteen ‘ja’ te zeggen. Ik zit er een beetje mee. Ik ben nog nooit geïnterviewd laat staan door Het Financieele Dagblad, en ik wil dus graag van Corporate Communications weten hoe ik zoiets aanpak.
Groet,
Bob

Beste Bob,
Jammer dat je meteen ‘ ja’ hebt gezegd. Dat brengt ons van Corporate Communications al meteen op een achterstand. Remember: hij wil jou, hij heeft jou nodig, niet andersom. Je had die positie in de onderhandelingen voorafgaande aan het interview kunnen en moeten uitbuiten, Bob.
Jammer ook dat je alvorens ‘ja’ te zeggen niet eerst contact met ons hebt opgenomen. Onze
eerste stelregel luidt immers: hou inzake contacten met de media vanaf Moment Zero de regie in handen, geef die klootzakken geen millimeter ruimte.
Nou, vooralsnog is nu de regie in handen van die Galema, bij ons ook wel bekend als The Shark. Typisch zo’n journalistieke smeerlap die bloed ruikt en zo’n eenvoudige middle manager als jou, zonder enige media-ervaring, met genoegen aan stukken scheurt. Het is nu al 1-0 voor die hyena, Bob, en de wedstrijd moet nog beginnen.
Maar goed, laten we redden wat er te redden valt. Ik heb inmiddels Simon erop gezet en zal me zelf de komende dagen ook vrijmaken om deze operatie koste wat kost onder controle te krijgen. We moeten deze wedstrijd winnen, Bob, ook al staan we nu al op achterstand.
Om te beginnen: bel die azijnpisser van een Galema terug en eis van hem dat hij je alle vragen van tevoren mailt. Dan neem ik die vragen nog door met Juridische Zaken.
Vervolgens: spreek af op neutraal terrein. Eer je het weet staan er straks zinnen in het interview als ‘zijn bureau is opvallend chaotisch’ of erger nog: ‘opvallend is het ontbreken van een foto van echtgenote en kinderen.’ Die scheiding van jou moet hoe dan ook buiten de kolommen van Het Financieele Dagblad blijven.
En straal zelfbewustzijn uit, Bob. Niet je sterkste punt, ik weet het, maar essentieel om deze slag te overwinnen. Kun je trouwens niet een keer die eeuwige blauwe stropdas van je verwisselen voor iets hippers? Geen stropdas is eigenlijk nog beter. En dan de mouwen opgestroopt. Dan zie je er tenminste uit als een echte people manager.
Verder: gebruik zoveel mogelijk platitudes. ‘Ik zie mezelf niet als de baas maar als een inspirator.’ ‘Een reorganisatie is geen gevaar maar juist een uitdaging.’ ‘Maatschappelijk verantwoord ondernemen staat bij ons bovenaan de prioriteitenlijst.’ Nee, Bob, niet meteen denken: dat soort zinnen krijg ik niet uit mijn bek. D’r staan in dit geval nou eenmaal hogere belangen op het spel. Wees vooral niet jezelf. En bovenal: zeg niks dat ertoe doet.
Tot slot: ik zorg ervoor dat je vandaag nog wordt gebeld door Andries Knevel. Dries is onze media-adviseur en weet als geen ander hoe je empathisch overkomt bij zo’n hondenlul als Galema. En morgenochtend komen Simon en ik en twee van onze juristen bij je langs voor de generale repetitie.
We’re gonna win this one, Bob!
Groet,
Harry

Beste Harry,
Op jouw verzoek heb ik meteen Galema gebeld. Nou, of hij is niet al te duidelijk geweest, of ik heb hem verkeerd begrepen. Hij is weliswaar redacteur van Het Financieele Dagblad en verantwoordelijk voor de serie ‘Leiderschap in de XXIste eeuw’, maar meldt nu ineens dat dit interview een schnabbel van hem is voor het mkb-blad Werk Aan De Winkel, een publicatie van de Kamer van Koophandel, afdeling Rijn en Gouwe. Hij verzorgt voor dat blad de rubriek ‘Managers & Hun Passie’ en via, via had hij gehoord dat ik vorig jaar de cursus Fusion Koken heb gevolgd. Hij wil er graag een foto bij van mij met een wok op. Kan dat kwaad, denk je?
Groet,
Bob

Bob de Manager

Je leest nu: Bob de Manager

Bob is divisiedirecteur bij een groot concern. Bob doet zijn best. In aflevering 19 heeft hij een moeilijke mededeling voor de hoofdredacteur van het interne blaadje.

Aan: Tom

Van: Bob

Betreft: Mensenwerk

Beste Tom,
Ik weet hoe veel energie je steekt in ons interne bedrijfsblad Mensenwerk, dat je er zelfs hele avonden en weekends aan opoffert. Daarom doet het me pijn je te moeten meedelen dat de directie heeft besloten te stoppen met publicatie. Dit komt vast hard bij je aan en ik zal dan ook zo goed mogelijk uitleggen wat onze beweegredenen zijn.
Om te beginnen, Tom, is er het kostenaspect. Daar schrok ik eerlijk gezegd nogal van. Neem zo’n declaratie van 3625 euro voor ‘diverse fotokosten’. Ik weet dat beeld belangrijk is in een blad, maar vind je dit niet een erg fors bedrag? Ook schrok ik van jouw nota van 7800 euro voor een driedaagse cursus creatief schrijven. Bovendien heb je aan niemand toestemming gevraagd om die cursus te volgen en was je ineens drie dagen spoorloos. Ik weet eerlijk gezegd ook niet zo goed wat ik aan moet met die declaratiebon van een redactievergadering bij Van der Valk, aangezien je volgens
mij sinds een jaar in je eentje de redactie vormt. En wat doet dat ‘2x een kindermenu’ op de bon? Maar het gaat mij niet zozeer om de kosten. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat er her en der nogal veel kritiek bestaat op Mensenwerk. Zo wordt jouw voorwoord als lang en weinig zakelijk beoordeeld. En met permissie, Tom: twee pagina’s die voornamelijk over je tweeling Hanneke en Anneke gaan is toch wat veel van het goede, te meer daar Hanneke en Anneke ook al de hoofdrol spelen in jouw ‘onthaastingsdossier’ Lekker lang luieren in Luxemburg. In combinatie met je column Tuinieren met Tom en Tom’s humorhoek vinden medewerkers het al met al erg veel Tom en erg weinig bedrijfsinfo. Hrm stoort het bovendien dat je de rubriek Nieuwe medewerkers zonder enig overleg hebt geschrapt. Ik hoop dat je een en ander begrijpt. En nogmaals: we zullen al die uren die je aan Mensenwerk hebt besteed niet licht vergeten.
Groet,
Bob

Beste Bob,
Dit valt rauw op m’n dak. Nooit hoor ik van de directie iets op Mensenwerk en dan ineens dit: Mensenwerk moet dood. Daar heb ik dus al die avonden en weekends aan opgeofferd. Dank je wel, directie! Kosten? Laat me niet lachen. Ik maak geen stencil, Bob, maar een blad, en elke bladenmaker kan je vertellen dat dit behalve bloed, zweet en tranen ook geld kost. Ik investeer. Ik ga voor kwaliteit. Dat is ook de reden dat ik afscheid moest nemen van Gerry en Simon. Ik heb Gerry véle malen de rubriek Wist U Dat? laten overdoen, maar er komt een moment, hoe hard dat ook klinkt, dat je moet zeggen: jij hebt het gewoon niet, meisje. Simon heb ik zelfs naar een interviewcursus gestuurd, maar De hobby van… blééf diepgang missen. En dan komt er toch een moment – en die momenten ken jij ook maar al te goed, Bob – dat je moet zeggen: sorry, pal, maar you’re not up to the job. Dus stond ik er het afgelopen jaar nummer na nummer alleen voor. Mág ik dan een keertje na weer zo’n hele zondag geploeter aan een nieuwe Mensenwerk Hanneke en Anneke trakteren?
Jazeker, Bob, ik heb die rubriek van HRM eigenhandig gekilld. Ik heb er van wakker gelegen, dat mag je rustig weten. Maar wat HRM leverde, miste gewoon niveau. En diepgang. En eloquentie. En dan moet je hard zijn als hoofdredacteur.
En hoezo kritiek op Mensenwerk? Ik hoor heel andere geluiden. Vorige week vertelde zo’n jongen van marketing me dat hij ook een tweeling heeft en hoezeer hij was geroerd door mijn voorwoord over Hanneke en Anneke. En diezelfde week kreeg ik Bennie van de postkamer op bezoek. Die altijd stille, verlegen Bennie gaf me een hand en zei: ‘Bedankt, Tom. Dankzij jou groeien de begonia’s weer in mijn tuin.’
Dan denk ik: voor die mensen doe ik het, dát zijn mijn lezers. Maar ik begrijp dat mijn liefde, inzet en passie voor dit blad – en dús voor dit bedrijf – niet meer gewenst zijn. Mijn blad is vermoord. Dat dit tevens een aanslag is op de vrijheid van meningsuitging binnen dit bedrijf lijkt me evident.
Tom