Vertrouw jij regelmatig op je buikgevoel? Of zie je dat als iets voor de meer esoterische sferen, of gewoon als vaag? Laura Huang raadt je aan om dat gevoel veel serieuzer te nemen. De Amerikaanse hoogleraar management en organisatiedynamiek (Northeastern University) onderzoekt het buikgevoel al sinds 2008.
Eerst met de vraag hoe investeerders beslissen om wel of geen groeigeld in een startup of scaleup te steken. Vervolgens breidt ze haar onderzoek uit naar leiders, managers, ondernemers, Olympische atleten, wereldrecordhouders, moeders die terugkeren naar de werkvloer en zelfs rocksterren die weer optreden na een zwaar ongeluk.
Wat maakt deze mensen zo succesvol? Daar geven ze allerlei verschillende antwoorden op, maar één antwoord komt bij iedereen terug: buikgevoel. Huang ziet dat als het bekende gloeilampje dat aangaat, die vlaag van inzicht die uit je diepe binnenste komt. Je weet dat je daarop kunt vertrouwen, maar je weet niet waarom.
Buikgevoel versus intuïtie
Is dat hetzelfde als intuïtie? Nee, ze maakt onderscheid tussen buikgevoel en intuïtie. De twee worden volgens haar vaak verward. In het eind juli verschenen You Already Know omschrijft ze intuïtie als een innerlijk proces waarin het brein losse brokjes informatie opvraagt en verwerkt. ‘Waarin externe gegevens en je persoonlijke kennis en ervaring op elkaar inwerken, zodat je een oordeel kunt vormen of een beslissing kunt nemen.’
Dat (onbewuste) proces kan kort of lang duren, maar het resultaat daarvan is het buikgevoel. Noem het een executive samenvatting. Voor dat korte heldere moment van inzicht wordt input gehaald uit jouw jarenlang opgebouwde kennis, observaties, herinneringen, achtergronden, waarheden, relaties, teleurstellingen, verliezen, gevoelens…
Al die ervaringen zijn opgeslagen in je brein, het is impliciete kennis. Dat is uniek en daarom werkt dat buikgevoel alleen voor jou. ‘Het komt voort uit jouw individuele interpretatie van de externe gegevens die je ontvangt en verwerft. Het is het hoogtepunt van alles wat plaatsvindt tijdens je intuïtieproces.’
Lees ook: Je brein saboteert je leiderschap – zo stop je dat
Investeren in Uber
Ze geeft in haar boek onder meer het voorbeeld van Uber. In het begin wijst alles op een slechte investering. Het bedrijf is in gevecht met taxichauffeurs en het wordt geweerd van luchthavens. De app vertoont allerlei kinderziektes. En dan is er nog die enorme psychologische drempel: in de wagen stappen van een onbekende.
Toch stappen investeerders er wel in. Ze gokken niet op Uber zelf, maar op een kapotte taxi-industrie waar grote veranderingen op komst zijn. Ze speculeren dus op de aanstormende disruptie in de vervoersbranche. Dat is het inzicht – buikgevoel – waardoor ze het risico met Uber heel anders inkleden.
Maar luisteren naar dat innerlijke stemmetje is wel een uitdaging. Het zijn namelijk signalen op fluisterniveau. Wat anderen zeggen, presenteren, verwachten, schrijven, tijdens het proces waarin je intuïtie aan de slag gaat, is veel luider. Vooral met de hedendaagse algoritmes die net zo lang doorgaan tot er geluisterd wordt.
Van aha-moment tot schok
Je kunt dat innerlijke stemmetje wel beter gaan horen, maar daar moet je echt bewust aan werken. Ze beschrijft om te beginnen drie vormen van buikgevoel die je wel zult herkennen: het aha-moment (eureka), het even oppassen (spidey sense) en de schok (jolt).
Bij eureka ontstaat een gevoel van connectie, een bevestiging, iets waardoor je denkt: ‘Ja, dat is het.’ Het is nieuw, maar voelt toch bekend. Je brein kan de puzzelstukjes bij elkaar leggen. Jack Dorsey, de oprichter van Twitter, omschrijft zijn eureka-moment zo: ‘Ik bladerde door het woordenboek toen mijn ogen op een woord vielen dat er gewoon uitsprong: twitter.’
De definitie – een korte uitbarsting van informatie en het tsjirpen van vogels – is een perfecte omschrijving voor het product dat hij aan het bouwen was. ‘Ik had gewoon het gevoel dat dit woord niet alleen de naam van mijn nieuwe bedrijf zou worden, maar ook mijn leven zou veranderen.’
Lees ook: Herken jij deze 10 signalen? Dan is het tijd om ontslag te nemen
De revolutie van Brigaid
Bij spidey sense krijg je het gevoel dat er iets niet klopt. Zoals bij een kandidaat voor een vacature die op het eerste gezicht een goede match lijkt, maar waarbij iets gewoon niet in de haak is. Je voelt je ongemakkelijk, zonder dat je daar een rationele verklaring voor kunt geven. Je brein signaleert op dat moment een risico.
Dan Giusti, ex-chef van het voormalige wereldberoemde Deense restaurant Noma, krijgt een schok wanneer hij in een artikel leest over voeding voor scholen, ziekenhuizen en gevangenissen. Wat hem triggert, is het woord grootkeuken.
Lekker eten is niet alleen voor mensen die een driesterrenrestaurant kunnen betalen. Iedereen zou van eten moeten kunnen genieten. Hij herinnert zich de eenvoudige tomatensaus van zijn tante, hoe telkens opnieuw heel wat mensen aanschuiven aan haar tafel. Zo is hij opgegroeid.
Dat inzicht inspireert hem om zijn culinaire kennis en kunde daarvoor in te gaan zetten met het oprichten van Brigaid, een bedrijf dat inmiddels voor een revolutie zorgt in grootkeukens. Zo’n schok verandert wat je al denkt te weten, iets waardoor je een nieuw perspectief krijgt. Je wordt met een ruk losgetrokken van je geloof en overtuigingen, waardoor je gaat twijfelen aan wat waar is. Je brein moet zich daarop ook aanpassen.
Complexe problemen
Je kunt niet altijd vertrouwen op je buikgevoel. Het gaat vaak mis bij het aannemen van nieuwe medewerkers, het voorspellen van trends in de markt, het lanceren van producten, onderhandelen en het bepalen van prijzen. Dan zet je het verkeerd in, geeft Huang aan. En dan is het resultaat ook niet betrouwbaar.
Op dat soort zaken kun je beter je verstand en logisch redeneren loslaten. Het proces van intuïtie naar inzicht werkt wél bij complexe problemen waar oorzaak en gevolg niet duidelijk zijn en waar het ontbreekt aan concrete oplossingen.
Ook bij chaotische problemen zal het buikgevoel je niet in de steek laten. Dat zijn problemen die moeilijk te definiëren zijn en waarbij het soms zelfs niet duidelijk is of het probleem al opgelost is.
Dat buikgevoel kan nuttige inzichten opleveren bij fusies en overnames, groei en uitbreiding naar het buitenland, innovatie en productontwikkeling. Maar ook voor het verminderen van verkeersopstoppingen in een stad, het omgaan met natuurrampen en het aanpakken van klimaatverandering. Allemaal situaties waarin je niet zeker kunt zijn van de uitkomst.
Signalen herkennen
De meeste boeken stoppen daar: je buikgevoel is een kompas. Huang gaat verder, zij wil je helpen om dat hele proces actief in te zetten. Wat betekent dat je de boodschap van dat zachte, innerlijke stemmetje bewust gaat onderzoeken om tot diepere inzichten te komen. Dat je het onderdeel maakt van de manier waarop je beslissingen neemt.
Ze leert je ook hoe je dat kunt doen en geeft je diverse oefeningen. Dat begint met jezelf leren kennen. Waar je lichaam signalen geeft en hoe je die beter kunt oppakken. Hoe die signalen voelen en welke emoties daaraan gekoppeld zijn. Ook het mentale aspect van buikgevoel komt aan bod en de rol die je brein daarin speelt. Dat is dus voor iedereen anders.
Als je deze signalen herkent, is dat al een stap vooruit. Nog meer kracht komt uit de kruisbestuiving tussen buikgevoel en de acties die daarop volgen. Dat ziet ze ook bij investeerders die naar hun buikgevoel luisteren en snelle actie ondernemen. Daarbij weten ze nooit helemaal zeker hoe hun keuze voor een startup of scaleup zal uitpakken.
Ze moeten die keuze dus ook laten werken. Door die bedrijven te helpen met mentorschap, met introducties, met de nodige middelen en kennis. ‘Soms door dingen te fixen of door de koers te corrigeren’, schrijft Huang. ‘Daardoor wordt het uiteindelijk de juiste investering.’
Lees ook: Ben jij kampioen afgeleid raken? Probeer deze 5 technieken eens
