Winkelmand

Geen producten in de winkelwagen.

Bob wordt door zijn coach voor iemand anders aangezien

Bob is divisiedirecteur bij een groot concern. Hij doet zijn best. In deze aflevering wordt Bob door zijn coach voor iemand anders aangezien.

VAN Bob
AAN Coach
ONDERWERP Verwarring

Beste coach,
Op het gevaar af dat je me wel weer een zeur zult vinden, moet me toch iets van het hart. Toen we het vanochtend hadden over almaar toenemende stress en druk zei je dat dat nu eenmaal inherent is aan de ict-sector. Even later adviseerde je me meer tijd te besteden aan mijn vrouw en kinderen. Ik probeerde beide keren wat uit te leggen, maar ik kreeg de indruk dat je niet echt luisterde, dat je ergens anders was met je gedachten. Dat vind ik eerlijk gezegd een beetje slordig van een personal coach, maar wat me nou echt dwars zit: ik ben niet werkzaam in de ict-sector en ben alweer drie jaar gescheiden. ’t Is misschien een hele verkeerde gedachte, maar ik denk dat je het tegenwoordig zo druk hebt met je praktijk dat je je cliënten door elkaar haalt. Nou, dat moest ik toch echt even kwijt. Want zoals jij altijd zegt: alles wat je kwijtraakt als manager is mooi meegenomen.
Bob

Bob,
Je had me niet erger kunnen beledigen dan met zo’n mailtje. Hoe dúrf je te denken dat ik niet eens zou weten wie ik voor me heb in mijn werkkamer, wie ik op een bepaald moment coach? Dit is echt te gek voor woorden. Ik heb je in de afgelopen 67 sessies assertiever proberen te maken, nou, als dit het resultaat is, had ik dat beter kunnen laten. Mijn PA Robert maakt elke dag keurig een lijstje met welke managers er langskomen, wie wie is en wie wat doet, en die jongen maakt heus geen fouten, Bob.
Als er op dat lijstje staat: ‘11-12 uur, Fred, 47, middle management IBM, sinds kort last van managementmenopauzedepressie’, dan kun je ervan uitgaan dat dit 100 procent klopt. Behalve mij beledig je nu eigenlijk ook en vooral mijn PA.
Nog steeds:
Je coach

Coach,
Sorry, echt sorry, ik wilde je helemaal niet beledigen. Maar twee weken geleden zei je ook al dat mijn angst voor Gerrit Zalm een gesublimeerde, ingebeelde angst was, dat ik daarmee eigenlijk aangaf bang te zijn voor mijn vader. Maar ik ken die hele Zalm niet, ik heb nog nooit één dag voor de ABN Amro gewerkt en mijn vader is al 14 jaar dood. Dan mag ik toch wel denken: heeft mijn coach het tegenwoordig niet te druk? Haalt hij managers niet door elkaar?
Bob

Bob,
Nou, goed, excuses aanvaard. Ik heb het trouwens even met Robert nagekeken en 2 weken geleden is er inderdaad zoveel ge-rescheduled dat inderdaad op dat tijdstip niet Thomas van de ABN Amro maar jij ineens in mijn werkkamer zat en dat had Robert wel even duidelijk mogen aangeven. Wat dat betreft ook van mijn kant: excuses. Staan we quitte.
Als altijd:
Je coach

Coach,
Dank voor je excuses. Zoals je altijd zegt: excuses kosten geen cent, dus bedrijfsmatig kun je er net zoveel maken als je wilt. Nog even over vanochtend trouwens. Ik begreep je advies niet zo goed dat ik eens hoognodig moet stoppen met – zoals jij zei – mijn pik achterna te lopen. Zoals ik al een paar maal heb verteld heb ik sinds een tijd alweer een heel leuke, lieve vriendin en dat gaat heel goed, ook seksueel trouwens, en alleen al om die reden kijk ik niet eens naar andere vrouwen. Daar raakte ik ook een beetje van in de war.
Bob

Bob,
Nog één ding, en dan moeten we hier echt een punt achter zetten, te meer daar ik nog zeven consulten heb vandaag: Robert had jouw afspraak van 9 uur verplaatst naar 10 uur en die van Joris van 10 naar 9 uur omdat Joris een ingelaste meeting had en dat heeft Robert, vrees ik, mij niet tijdig doorgegeven, en toen kwam jij en lag het archief van Joris op mijn bureau en zo is dus die vergissing gemaakt. Kan gebeuren, toch? Bob, jij weet niet half hoe druk ik het heb dezer dagen!
Uit het hart,
Je coach

Coach,
Dank, dat verklaart wel het een en ander. Betekent dit trouwens ook dat die opmerking van jou – dat ik au fond niet meer ben dan een grijze muis in een grijze functie in een grijze organisatie – eigenlijk bestemd was voor die Joris? Dat zou dan weer mooi zijn.
Bob

Bob,
Heb ik even gecheckt met Robert, eer hier ook weer verwarring over ontstaat, maar nee, die opmerking was weer wel voor jou bestemd.
Altijd met jou,
Je coach

Wekelijks de nieuwsbrief van Werk en Leven ontvangen?



Door je in te schrijven ga je akkoord met de algemene en privacyvoorwaarden.

Meer Bob de manager:

Alle mailwisselingen van Bob

Foto via Flickr.com

Meer burn-outs voorkomen? Leer als leider de vroegtijdige signalen beter lezen

Werknemers die vaker te laat komen, deadlines missen of op vrijdag thuisblijven. Signalen van een naderende burn-out zijn er vaak al maanden voordat iemand uitvalt. Toch pikt slechts één op de elf leidinggevenden ze op. Daar valt dus nog veel winst te behalen. 'Zelfs als je die veranderingen niet ziet, kun je als leidinggevende toch een beginnetje maken.'

burn-out-signalen
Slechts 1 op de 11 leidinggevenden pikt de vroegtijdige signalen van een burn-out op. Foto: Getty Images

Burn-outs ontstaan niet van de ene op de andere dag. Ze beginnen veel subtieler. Mensen raken sneller geïrriteerd, hebben moeite met hun concentratie, voelen zich opgejaagd of juist lusteloos. Meer dan 70 procent van de mensen die zich ziekmelden met burn-out klachten voelt eigenlijk al maandenlang dat het niet goed met ze gaat.

Bij 42 procent speelt dat gevoel zelfs al zes maanden tot een jaar lang, blijkt uit onderzoek uit 2025 van het Nederlandse bedrijf Acture, specialist in vitaliteit, verzuim en verzekeren. ‘Het schrikbarende is dat slechts één op de elf leidinggevenden merkt dat er iets aan de hand is’, zegt Acture-ceo Annabelle Hagoort, tegen MT/Sprout.

Vandaag heeft één op de vijf werkende Nederlanders last van lichte tot zware burn-out verschijnselen. Dat zijn 1,5 miljoen mensen. Hagoort pleit voor veel meer preventie direct op de werkvloer. Dat hoeven geen grote en meeslepende programma’s te zijn. Er is al veel winst te behalen in de kleine dagelijkse dingen die managers kunnen doen.

Signalen zijn informatie

Dat betekent niet dat leidinggevenden nu therapeutische gesprekken moeten gaan voeren over mentaal welzijn. Daar zijn ze niet voor opgeleid. Oprechte interesse tonen in de mensen is al een enorme stap vooruit.

‘Als je goed oplet als leidinggevende dan herken je die veranderingen wel. Mensen zijn vaker te laat, missen deadlines, sluiten niet meer aan bij de borrel. Dan kun je daar ook iets mee. Je kunt in gesprek gaan van mens tot mens en onderzoeken wat iemand nodig heeft. Met die ondersteuning worden ook werknemers geactiveerd om verantwoordelijkheid te pakken in hun eigen welzijn.’

Zulke signalen zijn een hele belangrijke bron van informatie voor leiders, vult Patrick Nijhoff aan. En die worden nog te vaak genegeerd. Hij is auteur van het net verschenen De Bedrijfsburn-out. Als organisatieontwikkelaar is hij al meer dan dertig jaar bezig met vitale organisaties. Dat zijn organisaties die mensen niet uitputten, maar energie geven.

Lees ook: Burn-out kost 60.000 euro, dus de businesscase is snel gemaakt

Werk anders inrichten

Hij ziet dat de belangrijkste oorzaak voor burn-outs ongemoeid blijft: hoe het werk is ingericht. Overbelasting wordt nog altijd beloond. Bureaucratische processen zorgen voor voortdurende stress. Leiders sturen nog te veel op processen, rapporten en targets, geeft hij aan.

Het is niet eens zo ingewikkeld om erachter te komen wat schuurt. Luister bewust naar wat mensen zeggen bij de koffieautomaat, bij vergaderingen of tussen de regels door. ‘De organisatie blijft in het groen bij uitspraken als: we doen het samen, dit gaat ons lukken of wat heb jij van mij nodig’, zegt hij tegen MT/Sprout. ‘Problemen zijn er altijd, maar die worden besproken en getackeld. Met volle energie.’

Als de samenwerking wat stroever begint te lopen, reacties vertragen, de service minder scherp is, dan is de gele fase op komst. Het moment waarop aan mensen vaak wordt gevraagd nog even gas te geven. Maar eigenlijk zijn ze daarvoor al te vermoeid en beginnen de foutjes erin te sluipen.

Iedereen in het rood

‘Dit is de fase waar het meest overheen wordt gewalst in bedrijven. Deze signalen worden snel weggewuifd met het is nu even druk, maar volgend kwartaal wordt het minder druk. Of de mensen moeten nog wennen aan een nieuw systeem of aan de fusie. Terwijl juist daar de aandacht naar toe zou moeten gaan. Wat betekent dat dan, dat het even druk is, want voor je het weet, wordt er nog een tandje bijgezet en loopt iedereen op z’n tandvlees.’

Dat gebeurt bijvoorbeeld wanneer sales opnieuw een grote klant binnenhaalt, terwijl de productie niet kan volgen. En toch blijven zulke orders over de schutting gegooid worden. Dan verzucht de werkvloer dat er niet geluisterd wordt naar de mensen. Of dat al zo vaak is gezegd dat er geen project meer bij kan. ‘Dat is de rode fase waarin je mensen echt aan het overbelasten bent.’

Andere vroegtijdige waarschuwingen zijn dat er helemaal niks meer wordt gezegd. Dat mensen op vrijdag vaker vrij nemen, meer thuis gaan werken, overdag gaan sporten ‘om te ontkoppelen’. Ook een klacht van een klant, een manager die aan de bel trekt over werkdruk of een enthousiaste teamspeler die gedemotiveerd raakt, is een teken aan de wand.

Lees ook: Vierdaagse werkweek is een effectieve en goedkope oplossing tegen burn-out

Levensfases hebben impact

Alleen worden die signalen afgehandeld als incidenten, merkt Nijhoff op. Zulke meldingen komen vaak terecht bij verschillende afdelingen, bij HR, de ondernemingsraad of de klantenservice. Daardoor wordt het grotere patroon niet gezien. ‘Iedereen hoort wel wat de signaaltjes in zijn of haar silo, maar ze denken vervolgens allemaal dat het wel overwaait.’

Uit data valt ook enorm veel te leren, sluit Hagoort aan. Acture heeft inmiddels gegevens verzameld van de 1,3 miljoen ziekmeldingen die het bedrijf behandeld heeft. Ze wijst erop iedereen zo’n beetje door dezelfde levensfases gaat. De eerste baan na het afstuderen, het stichten van een gezin, en op latere leeftijd vaak een periode met mantelzorg.

‘Die life-changing events hebben gewoon impact op hoe mensen werk doen. Iedere werkgever krijgt daarmee te maken. Daar kun je je gewoon op voorbereiden. Je kunt je mensen helpen door op dat moment meer rekening te houden met hun thuissituatie en het werk daarop ook in te richten. Daarbij is de werknemer natuurlijk ook zelf verantwoordelijk voor het eigen welzijn.’

Zorgen over pensioen

Zo viel bij een grote autoproducent in Duitsland een afdeling op met kort maar wel veelvuldig verzuim. Nader bekeken speelde ook hier de levensfase een grote rol. Het waren vijftigplussers die zich ernstig zorgen maakten over hun pensioen en het combineren van werk met mantelzorg, vertelt Hagoort.

Ze vroegen zich af ze hun hypotheek nog konden betalen, of ze vrijwilligerswerk konden gaan doen, of ze nog een opleiding konden volgen. Daar is vervolgens op ingespeeld met een dag waarop iedereen vragen kon stellen aan financiële experts, pensioen- en carrière-adviseurs.

‘Mensen willen in principe zelfredzaam zijn, ze willen eruit komen, en met zo’n dag waren ze dus ook echt geholpen.’ Het jaar daarop bleek het ziekteverzuim enorm gedaald. De mensen gingen ook gemakkelijker met hun leidinggevende in gesprek. Over dat ze over twee jaar met pensioen willen. Over hun rol als mantelzorger en wat dat betekende.

Dagelijks de nieuwsbrief van Management & Leiderschap ontvangen?



Door je in te schrijven ga je akkoord met de algemene en privacyvoorwaarden.

Dagelijks de nieuwsbrief van Management & Leiderschap ontvangen?



Door je in te schrijven ga je akkoord met de algemene en privacyvoorwaarden.

‘Als werkgever kun je er met advies, coaching of training voor zorgen, dat mensen weer grip op hun leven krijgen. En meer grip brengt rust.’ Die rust betaalt zich vanzelf terug met minder verzuim en meer betrokkenheid.

Zelf een beginnetje maken

Managers die signalen negeren en ze niet bespreekbaar maken, vergeten dat het de individuele werknemer is die uiteindelijk de prijs betaalt. Uitvallen met een stevige burn-out kan zo zes maanden tot een jaar duren. Daarom is afwachten geen optie, managers moeten in beweging komen, vindt Hagoort.

‘Zelfs als je die veranderingen in gedrag en signalen niet ziet, kun je als leidinggevende toch een beginnetje maken. Ga een uurtje per week de werkvloer op, drink vaker een kop koffie met iemand. Je kunt ook gewoon de vraag even stellen op een maandagochtend. Hoe zit je erbij? Is er iets wat je wil bespreken? Kan ik je helpen om je werk te kunnen doen. Klopt het voor jou nog hier? Change happens one conversation at a time.

Duurzame inzetbaarheid moet bij elk gesprek het vertrekpunt zijn, vindt ze. ‘Mensen moeten zich al sinds de industriële revolutie continu aanpassen aan werk. Ik zou het graag andersom zien. Hoe kun je het werk aanpassen aan wat de mens nodig heeft om het beste uit zichzelf te halen om dat werk te doen? Dat is de sleutel om mensen op de arbeidsmarkt gezond, vitaal, duurzaam inzetbaar te houden.’

Lees ook: Microstress: hoe kleine stressmomentjes kunnen leiden tot een burn-out