Het ging hartstikke goed. Hij had best spannende jaren achter de rug met Henq, maar de startupinvesteerder was net begonnen aan een golfje gouden exits. Van Eindhoven verhuisd naar Amsterdam, een druk gezins- en werkend leven en altijd – ‘mijn vrienden noemen me HDHD’ – nieuwe plannen voor duizend-en-een dingen.
Alleen dat grieperige gevoel. Door Amsterdam suizend op zijn e-stepje wordt Herman Hinzen in 2018 gebeld door zijn arts. De uitslag van een bloedtest. ‘Zes woorden verder staat mijn wereld stil: “Slecht nieuws, je hebt acute leukemie.”‘
Zo begint het boek dat Hintzen schreef over zijn leven sindsdien. De dood als bondgenoot is een heel persoonlijk, ongefilterd en goed geschreven verslag van leven met de dood – en hoe moeilijk het is om op te krabbelen en het leven opnieuw te omarmen.
‘Ik had echt het gevoel: I’m doing it! Ik surfte op die golf van exits, kreeg eindelijk respect voor wat we hadden gedaan en toen, patsboem, viel het doek’, vertelt Hintzen.
Blog als reddingsboei
Hij balanceerde ook echt op het randje van de dood, door een zeldzame en agressieve vorm van bloedkanker met een overlevingskans van op zijn best dertig tot vijftig procent. Na twee maanden intensieve behandeling met chemokuren en prednison geven de artsen de behandeling op. Alleen nadat hij ‘de halve hematologische wereld’ heeft gemobiliseerd en uitkomt bij een alternatieve behandeling in Houston, krijgt hij in Amsterdam nog een laatste kans.
Het valt allemaal op de voet te volgen in het boek, dankzij het blog waaraan Hintzen al direct begon te schrijven. ‘Even tevoren waren twee vrienden van me heel ziek geworden en ik fungeerde voor hen een beetje als communicator met de buitenwereld. Dat bleek heel nuttig, en ik ben het voor mezelf ook gaan doen. Vanaf mijn ziekenhuisbed, een beetje op literaire wijze. Ik had toch niks te doen en barstte in het begin nog van de energie.’
En hij kreeg er ook veel voor terug, merkte hij. ‘Het maakte voor bekenden de drempel lager om contact op te nemen. En de reacties in comment-sectie waren voor mij een dagelijks warm bad. Ik kreeg veel positieve feedback, mensen lieten weten dat ze steun eraan hadden. Uiteindelijk had ik een stuk of 1.500 volgers van overal en nergens.’
Goudgerande jaren
Hij had zich op een goed moment inmiddels verzoend met de dood:
“Er zijn hier twee uitgangen, twee manieren om het ziekenhuis te verlaten. De rechterdeur leidt naar het leven, daarachter wacht mijn oude bestaan. (…) Die deur vervult me enerzijds van vreugde, anderzijds lijkt het me ook een vermoeiende exercitie, dat doorleven. De linkerdeur daarentegen leidt naar de dood. Ik zie mezelf liggend op een brancard door die deur glijden, op weg naar het eeuwige niets. Eeuwige rust, totale ontspanning. Of misschien, je weet maar nooit, bevindt zich achter die deur een afterlife, vol nieuwe avonturen. Dus waar ben ik bang voor? Linkerdeur of rechterdeur, alles komt goed!”
Die allerlaatste behandeling blijkt aan te slaan. Na een stamceltransplantatie waarvoor zijn broer Rein zich aanbiedt, begin het moeizame herstel. Fysiek moeizaam, omdat Hintzen gesloopt is door alle chemische behandelingen en prednison moet blijven slikken om het afstoten van de vreemde cellen te voorkomen.
Ook zeven jaar later is hij nog niet honderd procent, vertelt hij vanuit Zuid-Afrika. ‘Tegenwoordig volg ik een beetje de zon, van Nederland, via mijn huis in Italië naar hier. Ik voel me hier in de warmte en frisse lucht altijd veel beter.’
Vandaag krijgt van hem ‘een zeventje’. ‘Maar vergeleken met een paar jaar geleden is het een dikke tien. Zolang ik het werken tot een uur of twee beperkt houd en ‘s middags slaap, gaat het prima. ‘Ik beleef nu goudgerande jaren, ondanks dat lichaam dat af en toe enorm tegenstribbelt.’
De teleurstelling van het doorleven
Tot zover de fysieke kant. Maar geestelijk heeft hij minstens zo hard moeten knokken om uit een diep dal te raken. Want nadat hij de dood tot vriend had verklaard, moest hij er behoorlijk aan wennen dat hij door moest met leven. Hintzen raakte depressief.
“Het verbond met de Dood dat ik in het ziekenhuis heb gesloten en dat me daar veel rust heeft gebracht, bleek niet vrijblijvend. Zit die Dood eenmaal op je schouder, dan kom je er niet zomaar vanaf. Ik was al eerder door een fase gegaan waarin ik de teleurstelling van het niet doodgaan had moeten verwerken, en dat kwam deze zomer weer helemaal terug. Alle argumenten die ik tijdens mijn ziekte had bedacht om de dood te accepteren, werkten nu tegen mij. Ik was beland in een slechte herhaling van het eerste deel van mijn leven. Dezelfde ellende in de wereld, maar dan beleefd vanuit een kwakkelend lichaam. Een uitzichtloze herhaling van zetten. Ik kon er niet veel moois in zien.”
Hintzen nu: ‘Dan zeiden mensen: wat ben ik blij dat je er nog bent! Diepe zucht: ik kon het lange tijd echt niet zo voelen. Het was helemaal niet makkelijk, leven met het idee van een gemiste kans. Een reis die je geboekt hebt en niet doorgaat. Daarbij: het leven is messy. De dood is heel clean.’
De venture capital-investeerder wil bijvoorbeeld weer aan de slag bij zijn eigen bedrijf, maar zijn compagnon laat weten dat dat niet ging werken, voor hem niet en voor zijn bedrijf niet. ‘Terwijl ik dacht: ik neem gewoon mijn oude plek weer in. Hij wist me uiteindelijk wel te overtuigen, maar daarna is het: wie ben ik dan nog?’
Van investeerder naar zeroïst
Een boot en huis om aan te klussen, vastgoedprojecten, andere ondernemers helpen: Hintzen was en is altijd bezig. Dat was het probleem niet. Maar zijn identiteit als investeerder moest hij afleggen. ‘Ik kijk er nu met liefde op terug, Henq is me heel dierbaar. Het is nergens zo leuk en positief als in de venture capital-wereld. Een wereld van believers, ondernemers en investeerders die geloven in iets wat er nog niet is. Zeker in die vroege fase van startups, waarin je helemaal nog niet weet wat er uit gaat komen.’
Hij is nu gewoon klant bij Henq, dat onlangs nog een flink nieuw fonds vulde. ‘Ik doe weer mee, op naam van mijn kinderen, zodat zij het ook kunnen meemaken en plezier hebben van wat een investering kan doen.’
Wat is dan wel zijn nieuwe identiteit? ‘Ik noem mezelf nu zeroïst, iemand die zichzelf geen doelen stelt. Al is dat niet helemaal waar: ik probeer mezelf niet gek te maken als ik niet alles gedaan krijg, probeer het wat langzamer te doen. Je moet ook echt een tolerantie ontwikkelen tegen dingen doorschuiven, accepteren dat iets niet gebeurt.’ Grote gezelschappen bijvoorbeeld. Die mijdt hij, om infecties te voorkomen. ‘En dan kan het best pijn doen om er niet bij te kunnen zijn.’
In Zuid-Afrika heeft hij met een andere ondernemer Backyard Farms opgezet, een bedrijf dat vrouwen een duurzaam inkomen biedt door de pepers die zij zelf kweken op te kopen en te verwerken in sauzen. In Italië verbouwt hij met zijn vrouw een vakantiehuis tot expositieruimte en residence voor kunstenaars. ‘Wat me drijft, is dingen bouwen, bedrijven ontwikkelen. Nog steeds. Maar ik ben nu veel meer een vrije speler. Zit nergens aan vast, ga geen commitment aan dat me dag in, dag uit tijd kost.’
De lange weg naar een boek
De weg terug naar het leven heeft Hintzen gevonden met hulp van een kankercoach, microdosing (‘dat opende mijn ogen voor de schoonheid van dingen’), een psycholoog. ‘Paddo’s, meditatie: ik heb met van alles en iedereen gepraat en van alles gedaan.’
Omdat hij zoveel reacties kreeg op zijn blog, besloot hij dat er een boek van moest komen. ‘Die missie heeft zichzelf een beetje gedefinieerd. Ik begon te observeren en te delen, ik kreeg van mensen te horen wat dat met ze deed. Op een gegeven moment dacht ik: wauw, dit is groter dan mezelf.’
Al jaren geleden vond hij een schrijfster die hem hielp met de selectie van de blogs en het aanvullen van zijn verhaal. Hij liet ook een ‘team’ van familie en bekenden tegenlezen. Maar in 2020 voelde het verhaal nog niet af. ‘Heb ik het nu echt overleefd of niet overleefd? Ik wist het nog niet. Het voelde niet comfortabel en het boek belandde op de plank.’
Begin dit jaar, met een interview voor het tv-programma van Ivo Niehe als deadline, pakte hij de draad weer op. ‘Ivo zei: het item heeft alleen zin als dat boek er komt, dat was een goede stok achter de deur.’
Een upgrade door de dood
En nu is dat boek er dus. Wat moeten mensen eruit oppikken? ‘Ik haat tips, boeken die zeggen hoe je dingen moet doen. Dat deed ik in mijn blogs natuurlijk ook helemaal niet, en toch haalden mensen er veel uit. Dat wilde ik vasthouden. Ik dacht bij sommige dingen: ik moet het ook maar helemaal opengooien. Er zijn thema’s die niet echt salonfähig zijn, die je ook met vrienden niet bespreekt, terwijl een boek je er wel over kan laten nadenken. Zoals hoe je moet leren omgaan met intimiteit als je, zoals ik door de medicatie, impotent bent.’
Wat is voor hemzelf dan de belangrijkste les van de afgelopen zeven jaar? ‘Het gekke is: als de dood ooit op je schouder heeft getikt, blijft-ie een beetje bij je. Als ik nu word overwhelmed door werk en allerlei dingen die ingewikkeld zijn, denk ik: wat betekent dit allemaal nog als ik morgen dood ben? Dat geeft meer rust.’
Maar als Hintzen één ding heeft geleerd van de dood, is het met liefde terug te kijken op zijn leven. ‘En ook naar mezelf. Dat is ook wel noodzaak op het moment dat je denkt te gaan sterven. Je kijkt terug en probeert je leven in het mooiste daglicht te zien. Ik onthou ook nu vooral de highlights.’
Wat dat betreft, heeft zijn kennismaking met de dood zijn leven een upgrade gegeven. ‘Het was altijd een zesje, nu is het een negen of een tien. Als je kijkt naar wat ik heb gedaan, wat ik heb verzameld, de mensen om me heen, de plekken waar ik ben geweest – ik heb een waanzinnig mooi leven gehad.’
In De dood als bondgenoot vertelt Herman Hintzen openhartig en met verrassend veel humor over zijn gevecht tegen acute leukemie, en waarom hij de dood leerde zien als bondgenoot in plaats van vijand.
.
.
.
