Winkelmand

Geen producten in de winkelwagen.

Bob leert dat de duivel in details zit

Bob is divisiedirecteur van een groot concern. Hij doet zijn best. In aflevering 176 leert hij dat de duivel vaak in de details zit.

Bob
Aan Robert-jan
Onderwerp: de Breemans & Breemans deal

Hoi Robert-Jan,
Wat hoor ik? Gaat die deal met Breemans & Breemans niet door? Hoe kan dat nou? En waarom heb je niet even gebeld?
Bob

Bob,
Sorry, ik was even helemaal van slag. Ja, het is niet anders: de deal gaat niet door. Heel hard. Ben er kapot van.
Robert-Jan

Robert-Jan,

Maar vanochtend zeiden jullie nog dat het voor 98 procent rond was. Vier ton omzet mislopen… Dit komt ook bij mij wel hard aan. Jongens, hoe kan dit nou? We waren toch goed voorbereid?
Bob

Bob,
Nou ja, wel lullig eigenlijk. We hadden volgens mij echt een prima presentatie op Tom zijn iPad gezet. Alle cijfers, kosten, alle posten duidelijk op een rij, ook de hele organisatie eromheen. Wat gebeurt er: zijn zoontje neemt vanochtend die iPad per ongeluk mee. Dat geloof je toch niet? Nou ja, denken Tom en ik: het zit wel in ons hoofd, improviserend komen we er wel uit. Zit namens Breemans & Breemans ineens Harry daar, omdat Paul ziek geworden is. Domper. Paul, dat is een vriendje van me, die kan daar wel om lachen, om zo’n iPad-incident. Maar die Harry, zeg. Die zegt heel zuinigjes: ‘O, geen presentatie? Is dat jullie gewoonte of zo?’ Nou, zie dan nog maar eens een prettig sales-sfeertje op te bouwen.
Robert-Jan

Robert-Jan,
Vreemd. Ik ken Harry als een prettig type. Ik heb hem vaak als gesprekspartner meegemaakt en dat ging altijd goed.
Bob

Bob,
Nou ja, ik moet zeggen: even daarvoor wilde Tom het ijs breken. Er hangt daar een foto van een vrouw en Tom zegt: ‘Lekker ding.’ Ja, misschien niet zo verstandig, maar Tom doet dit nog niet zo lang, was ook best nerveus, dus hij denkt: ik probeer wat. Maar Harry leek echt geschokt.
Robert-Jan

Robert-Jan,
Daar kan ik inkomen. Dat lekkere ding, dat is Karin, zijn vorig jaar overleden vrouw. Idioot, zo’n opmerking. Valt me mee dat er überhaupt een gesprek geweest is.
Bob

Bob,
Nou goed, beetje ijzige sfeer dus, maar we begonnen toch maar te presenteren, uit het hoofd, hè. Ging nog even goed, totdat Tom een verkeerd cijfer noemt, en Harry zegt: ‘82.000 euro op die post? Dat kan toch helemaal niet?’ Wij allebei in de war. En ja, in plaats van te zeggen: ‘Komen we nog op terug, Harry’, pakt Tom z’n mobiel, belt de zaak, wordt doorverbonden, dan nog een keer doorverbonden, dan weer een voicemail, je kent dat wel. Hij belt opnieuw, doet uiterst geïrriteerd tegen onze receptie, zweet op zijn voorhoofd… Enfin, 10 minuten later zegt Tom alsnog: ‘Komen we nog op terug, Harry!’
Robert-Jan
 

Robert-Jan,
Jezus, wát een gepruts. En van Tom snap ik dat nog, die is hier net twee maanden bezig. Maar wat was jouw rol dan? Jij kon toch ingrijpen? Jij bent toch de senior?
Bob

Bob,
Ja, weet ik. Tom zou eerst de details doen, daarna zou ik er een verhaal van maken. Maar bij de details ging het al mis, dus moest ik Tom steeds onderbreken, ja, dat maakt geen goede indruk, ik weet het, zeker niet als het steevast eindigt met: ‘Komen we nog op terug, Harry!’ En toen zat Harry dus inmiddels op zijn iPad zijn mail te checken, ook wel weer logisch…
Robert-Jan

Robert-Jan,
Waarom zeiden jullie niet halverwege: ‘Harry, duizendmaal excuus, we komen graag zsm terug met alle cijfers keurig op een rij’? Zoals ik Harry ken, had hij daarvoor nog best begrip kunnen opbrengen.
Bob

Bob,
Wilde ik ook net doen, maar toen vroeg Tom dus aan Harry: ‘Interesseert het u eigenlijk nog wel?’ Nou, Harry meteen: ‘Eerlijk gezegd niet, nee.’ Ik heb 14 jaar saleservaring, maar toen wist ik toch even niets te zeggen. Tom wel trouwens. Die zei: ‘Ik heb twee maanden saleservaring, maar zo ben ik nog nooit behandeld.’
Robert-Jan

Robert-Jan,
Ongelooflijk… En zo zijn jullie uit elkaar gegaan?
Bob

Bob,
Ja. Nou ja, tja… We staan op. Tom kijkt nog even naar die foto, en zegt, volgens mij best nog goedbedoeld: ‘Na zo’n verlies… eigenlijk wel logisch dat u zo reageert. We nemen u dan ook niets kwalijk, hoor.’
Robert-Jan

Wekelijks de nieuwsbrief van Werk en Leven ontvangen?



Door je in te schrijven ga je akkoord met de algemene en privacyvoorwaarden.

Afbeelding via Flickr, gags9999

> Bekijk de andere mailwisselingen van Bob de Manager

Hackers niet betalen én klanten niet in de kou laten staan, kan dat?

Bestuurders die na een cyberaanval met datadiefstal worden afgeperst, krijgen een keuze die eenvoudig lijkt: betalen of weigeren. De hack bij Odido liet zien dat het niet zo simpel is, zegt reputatiestrateeg Frank Peters. Achter die twee opties zitten verantwoordelijkheden die zich moeilijk laten verenigen.

cyberaanval Odido staat niet op zichzelf
Het aantal cyberaanvallen op Nederlandse organisaties neemt explosief toe. Foto: Getty Images | bewerkt met AI

Søren Abildgaard is ‘heel, heel blij’ dat Odido niet heeft betaald toen het bedrijf in februari 2026 slachtoffer werd van een cyberaanval. Criminelen stalen de persoonsgegevens van ruim 6 miljoen klanten en eisten losgeld. De telecomprovider betaalde niet, waarna de gegevens op het darkweb werden gepubliceerd.

Wel of niet over de brug komen? Het was volgens de voormalige ceo – eind oktober stapte hij onverwacht op – een moeilijke afweging. ‘Maar ethisch gezien ben ik heel, heel blij dat ik deze beslissing heb genomen’, zei hij onlangs tijdens een congres.

Groeiend aantal cyberaanvallen

Het is wat je noemt een duivels dilemma. Tegenover het maatschappelijke belang om criminaliteit niet in stand te houden, staat de zorgplicht voor de ruim zes miljoen getroffen klanten en oud-klanten. Zij hebben hun gegevens aan Odido toevertrouwd en verwachten bescherming.

Odido is niet het enige bedrijf dat recent slachtoffer werd van een hack. De lijst wordt steeds langer: alleen al dit jaar werd er digitaal ingebroken bij Booking.com, Rituals, ChipSoft, Basic-Fit, de Bijenkorf en recent Albert Heijn. Vorige week nog werden de koelsystemen van meerdere Europese supermarktketens gekraakt.

Lees ook: Grote cyberaanval op Odido staat niet op zichzelf: ‘Bedrijven verliezen de controle’

Het doel is vaak losgeld in ruil voor gestolen klantgegevens. Wie overweegt te betalen, kan daarmee proberen de schade voor klanten te beperken of te voorkomen – mits bedrijven kunnen onderbouwen welke bescherming klanten daadwerkelijk kunnen verwachten. Wie weigert te betalen, moet uitleggen waarom die keuze ondanks mogelijke openbaarmaking verantwoord is.

Zorgplicht, beursplannen en merkvertrouwen

Bij Odido speelden op de achtergrond de beursplannen mee. En ook het jonge merk stond op het spel. Odido werd drie jaar geleden geïntroduceerd met een nadrukkelijke belofte van mensgerichtheid en betere service. Een omvangrijk datalek staat haaks op die belofte. De manier waarop klanten vervolgens worden behandeld, kan langdurig doorwerken in het vertrouwen in het merk.

Zo ontstaat een afweging tussen het bestrijden van criminaliteit, de zorg voor klanten, financiële belangen en merkvertrouwen. Die belangen zijn niet zonder meer gelijkwaardig. Zorgplicht is een verantwoordelijkheid tegenover mensen. Een sterk merk is een zakelijk belang, maar mag geen reden zijn om klantbelangen ondergeschikt te maken.

Hier is sprake van wat ik dilemmaleiderschap noem. Dat vraagt om een moreel kompas dat duidelijk maakt welke verantwoordelijkheden voorrang krijgen en welke nadelen de organisatie daarvoor zelf wil dragen – ook als dat financieel onaantrekkelijk uitpakt. Bij een werkelijk dilemma zijn waarden of verplichtingen immers niet allemaal tegelijk te realiseren.

De verwachtingen ten aanzien van leiders zijn de afgelopen jaren toegenomen, ziet reputatiestrateeg Frank Peters. Tegelijk belanden ze steeds vaker in situaties waarvoor geen pasklare oplossingen bestaan. In zijn nieuwe boek Dilemmaleiderschap beschrijft hoe je in zulke situaties leert te (durven) kiezen en koers te houden.

Uitleg en excuses

Bij een dilemma is het cruciaal om de spanning tussen botsende belangen te verkleinen. Odido koos ervoor criminaliteit niet te faciliteren, maar schoot daarmee tekort in de zorgplicht tegenover klanten van wie de gegevens waren gestolen.

Ook de communicatie liet in de eerste fase van de crisis nadrukkelijk te wensen over. Zo was de top van de organisatie nauwelijks zichtbaar. Als je de keuze maakt om niet te betalen, moet je jouw klanten niet alleen uitleggen waarom je dat niet doet, maar ze ook handelingsperspectief bieden. Bijvoorbeeld door de slachtoffers te ondersteunen, maatregelen te nemen tegen misbruik en antwoord te geven op de vraag hoe je de beveiliging voor de toekomst gaat verbeteren.

Een financieel aantrekkelijke keuze als niet betalen is maatschappelijk immers moeilijk te verdedigen als de klanten daardoor in de kou staan.

Lees ook: AI-hack bij Hugging Face krijgt toch nog een staartje: aanklacht tegen OpenAI ingediend

Ook had Odido expliciet moeten maken welke offers de organisatie zelf brengt. Een besluit om geen losgeld te betalen moet samengaan met forse, zichtbare uitgaven aan klantbescherming en herstel. Wie criminaliteit niet wil financieren, moet bereid zijn te investeren in de mensen die na de aanval risico blijven lopen.

Tot slot verdienden klanten van wie de gegevens volgens de wet niet meer in de database van Odido hadden mogen staan, uitleg en excuses. Zo krijgt de zorgplicht concreet betekenis.

Blijf verantwoordelijk na het besluit

Het besluit van Odido vroeg dus om een heldere verantwoording. Dat had moeten beginnen met een uitleg over de vraag welke waarden botsten en waarom bepaalde belangen in deze casus zwaarder wogen dan andere.

In de communicatie van Odido was bovendien te weinig ruimte voor ondersteuning voor de getroffen klanten en voor regelmatige nieuwsupdates. Als klanten risico lopen, moet de organisatie bereikbaar zijn en hulp organiseren. En ook als je nog geen nieuwe informatie hebt, is het belangrijk om te blijven communiceren. Benoem dan wat nog onbekend is en wanneer nieuwe informatie volgt.

De zorg voor klanten is voor een bedrijf als Odido de basis voor merkherstel. Ten slotte krijgt dilemmaleiderschap pas betekenis als een organisatie verantwoordelijkheid neemt voor de mensen die de prijs van haar besluiten betalen.