Wat mag het kosten?

Laat ik helder zijn: ook ik ben verontwaardigd over die miljoenen euro’s die sommigen verdienen.  De motivatie waarmee die salarissen worden goedgepraat is boterzacht. Maar geldt dit alles ook niet voor die topsporters die op jaarbasis miljoenen op hun bankrekeningen krijgen bijgeschreven? Voetballers, wielrenners, tennissers, noem maar op. Krijgt Ruud een korting op zijn salaris als hij een opgelegde doelkans mist? Moet Mark een dagsalaris inleveren als hij een penalty mist? Let wel: een dagsalaris van deze topvoetballers is zo ongeveer het bruto-jaarinkomen van iemand met een minimumuitkering! Dat zijn dan o.a. die supporters die een jaar sparen om een seizoenskaart van hun favoriete club te kunnen kopen.

 

Hoe komt het toch dat niemand te hoop loopt tegen die gigantische salarissen die topsporters opstrijken? Dat niemand verontwaardigd roept om een verbod op de mensenhandel die daarmee annex is?  Is het te verdedigen dat de voetballers van die topploegen zo tussen de vijf en de tien miljoen per jaar verdienen? Gelden de argumenten die topbestuurders gebruiken om hun financiële  straatje schoon te vegen wel voor hen?

Ze dragen een  buitengewone verantwoordelijkheid. Inderdaad, die voetballers moeten zorgen voor de enorme omzetten van hun bazen en de tv-programma’s. Wel gedurende anderhalf uur per week! Ze lopen een buitengewoon risico? Inderdaad, ze kunnen geblesseerd raken. Maar daarom zijn hun kostbare ledematen ook goed verzekerd tegen een forse premie. Ze ontzeggen zich gedurende jaren allerlei pleziertjes en leven uiterst sober, zeg je. Als ik de roddelpers lees, krijg ik een ander beeld. Kijk eens naar David Beckham, om een doorsnee voorbeeld te noemen. Men kan eerder dan de gemiddelde handarbeider zo maar ontslagen worden. Tja, daar heb je een punt, stel je voor dat Ruud of Mark zich moet inschrijven als werkzoekende. Dan blijkt dat hij geen vak heeft geleerd. Dan moet hij eerst zijn vermogen opeten! Daar komt hij de rest van zijn leven niet mee klaar!

 

Nog een argument dan: Ze moeten zich aanpassen aan internationale omstandigheden; in het buitenland zijn zulke salarissen normaal en daar zeurt ook niemand erover. Inderdaad,  daarom wonen de heren ook vorstelijk in het buitenland en grijpt de Nederlandse fiscus er naast. Het laatste argument dan: ze moeten zorgen voor hun oude dag, want na hun vijfendertigste zijn ze uitgespeeld. Vertel me: is er in Nederland een cao-loner die op zijn vijfendertigste al met pensioen kan?

 

Als voorzitter van het christennetwerk GMV ben ik van mening dat er een redelijk verband moet bestaan tussen de prestatie die iemand op grond van zijn talenten en opleiding levert en de beloning die hij daarvoor krijgt. Natuurlijk kan het dragen van verantwoordelijkheid tot uitdrukking komen in het salaris. Maar bij salarissen die drie, vier ton euro per jaar te boven gaan, is het evenwicht en het verband zoek. Die regel geldt dan ook voor iedereen en kan niet selectief worden gebruikt.

 

Nog een laatste dan: die topsporters doen toch goede dingen met hun geld? Ze leggen trapveldjes aan en steunen arme voetballertjes in het buitenland. Dat staat mooi en vertederend, maar hoeveel procent van het rendement op hun vermogen gaat daar per jaar naar toe? Hoeveel belasting scheelt dat? Ik zou er diep voor buigen als een topsporter de eerste miljoenen die hij verdient stort in een fonds dat bestemd is voor armoede en aidsbestrijding. Dit in plaats van het laatste beetje geld, wanneer hij toch al vele malen meer dan genoeg heeft gekregen. Dat komt dan dicht bij naastenliefde en verantwoord omgaan met onze rijkdom. We moeten met andere ogen naar de Champions League en Wimbledon gaan kijken. Het is tijd voor een andere mentaliteit. Niet alleen voor topbestuurders, maar maatschappij-breed.