Iedereen kent ze wel. En heeft er last van. De collega die niet alleen weinig presteert, maar nog eens negatieve energie verspreidt. Die bij een reorganisatie roept verandermoe te zijn en dat het toch allemaal geen nut heeft.
Schijndood is nog de beste omschrijving van dit type medewerker. En ze zitten echt niet alleen bij de overheid. Ze zitten overal. Als een vampier zuigen ze de energie op van een team of afdeling. Voor dit effect hebben psychologen een mooie term verzonnen: emotionele besmetting.
Het is simpel: als we met een optimistisch persoon praten, hebben we na afloop energie. Als we met een depressief of lusteloos iemand in contact komen, voelen we ons slechter. De oplossing ligt voor de hand: ontslaan, en wel voordat het hele team is geïnfecteerd.
De Amerikaanse Übermanager Jack Welch ontsloeg elk jaar de slechtst presterende tien procent medewerkers. Wreed? Absoluut niet. Het is veel wreder om deze medewerkers in dienst te houden. Zij zitten blijkbaar niet op een goede plek, anders zouden ze het meer naar hun zin hebben en beter presteren. En voor de andere medewerkers is het demotiverend om de schijndoden met zich mee te zeulen. Waarom zou je excellent werk leveren als slecht werk ook wordt getolereerd en zelfs aangemoedigd? En voor wie is hier een cruciale taak weg gelegd?
U raadt het al: de leidinggevenden. Zij moeten goed in de gaten hebben wie wat presteert. De besten belonen en de slechtste medewerkers ontslaan. Maar niet zonder duidelijk te communiceren en eerlijk feedback te geven. Openheid en duidelijkheid zijn een vereiste om medewerkers fatsoenlijk te beoordelen. Met een slap functioneringsgesprekje met verbeterpunten kom je er niet. Uw medewerkers zullen u eeuwig dankbaar zijn.
Deze column verscheen eerder in Management Team 06-2006
