Waarom leest u deze column? Heeft u werkelijk niets beters te doen? Wordt u hier wijzer van? Ik kan het woord leiderschap soms niet meer horen. Dat is op zijn minst een handicap voor iemand die elke twee weken een column over dit thema schrijft.
Helaas ben ik niet de enige die er wat over te melden heeft. Elke maand verschijnen tientallen boeken en is ergens in het land een debat of congres over het L-woord.
Leiderschap was het woord van 2005 en het lijkt erop dat het dit jaar niet anders zal zijn. Alle discussies en themabijeenkomsten maken een ding duidelijk: er is volgens een heleboel mensen een schrijnend gebrek aan leiderschap. Waar we blijkbaar nooit genoeg van krijgen is het lezen of praten over leiderschap. Maar wat schieten we daar nu mee op?
Wellicht zijn al die boeken en lezingen juist het grootste probleem. Duizenden managers die hele dagen in Bilderberg-hotels of congrescentra doorbrengen. Hebben zij niets beters te doen? Moeten zij niet mission statements formuleren en in de kantine ophangen? Behoren zij medewerkers niet te inspireren? Of hard na te denken of zij wel geschikte leidinggevenden zijn?
Blijkbaar hebben zij alle tijd en ruimte om te praten in plaats van te doen. Dat is zorgwekkend. Door praten of lezen verandert tenslotte weinig. Ergens een mening over hebben is makkelijk, iets creëren is daarentegen uiterst moeilijk. Daar is moed voor nodig en eigen
initiatief. Je kunt immers falen of het verkeerd doen.
Meer boeken en cursussen over leiderschap zullen helaas niet meer leiderschap teweeg brengen. De ‘echte’ leidinggevenden zijn daarom niet op leiderschapscursussen te vinden. Ook al zijn ze wel degelijk elke dag aan het leren. Deze leiders zijn aan het werk in de beste leerschool ter wereld: de praktijk.
