Winkelmand

Geen producten in de winkelwagen.

Bob heeft een functioneringsgesprek per e-mail

Bob is divisiedirecteur bij een groot concern. Bob doet zijn best. Deze keer komt hij terecht in een functioneringsgesprek per e-mail.

 

Van Bob
Aan Frank
Onderwerp Functioneringsgesprek

Beste Frank,

Sorry dat ik je functioneringsgesprek ineens moest afbreken. Maar ja, Hoofdkantoor blijft maar zeuren over de Q1-cijfers en dan ben je als directeur toch verplicht die telefoon te beantwoorden. Zullen we een gaatje proberen te vinden om het ergens volgende week af te maken?

Bob

 

Beste Bob,

Hoezo afmaken? We waren amper begonnen. Je kwam al een kwartier te laat en toen bleek ook nog dat je de verkeerde formulieren voor je had en toen begon meteen al dat getelefoneer. Weet je nog, de cursus 'Functioneringsgesprekken voeren'? Les één: bereid je goed voor. Les twee: begin precies op tijd. Les drie: neem de tijd. Les vier: creëer rust, zet de telefoon uit, laat niemand storen. Nou, die vier lessen waren kennelijk niet aan jou besteed. Misschien dat een functioneringsgesprek voor jou niet belangrijk is, maar voor mij toevallig wél.

Frank

 

Frank,

Maar natuurlijk weet ik dat een functioneringsgesprek belangrijk is – ook voor mij, het blijft de beste kans voor een directeur om te bekijken hoe we sámen een volgende stap kunnen nemen. Daarom spijt het me ook dat ons gesprek, of het begin ervan, zo hectisch verliep. Dat was niet verstandig van me. M'n pa vertelt me overigens net dat ik volgende week helemaal vol zit, vooral met het begin van de semi-definitieve Q1-afronding, dus wordt het over twee weken. Maar dan nemen we ook de tijd! Akkoord?

Bob

Bob

Nou nee, helemaal niet akkoord. Ik heb recht op een functioneringsgesprek voor 1 januari en we zijn nu al twee maanden verder. Als ik jouw functioneren zou moeten beoordelen, zou ik zeggen: deelt tijd slecht in, stelt geen prioriteiten, slordig met zijn mensen.

Frank

 

Frank,

Nou niet overdrijven, Frank. Daar wou ik het eigenlijk eens over hebben tijdens ons functioneringsgesprek: dat je zo snel dingen dramatiseert. Van iets kleins maak je dan meteen iets heel groots. Beetje relativeren kan geen kwaad, lijkt me. Maakt je ook minder stressvol, want heus, ik heb soms het idee dat je véél te gespannen bent en dat komt het resultaat van je werkzaamheden niet altijd ten goede. En ik vraag me af of je zélf wel goed prioriteiten weet te stellen. Zo was je vorig jaar hopeloos veel tijd kwijt aan de Projectgroep Effective Team Time Management en dan komen jullie na al die tijd met de aanbeveling dat er effectiever met tijd moet worden omgegaan binnen teams, nou, die had ik zo wel kunnen verzinnen. Ja, sorry hoor, maar als jij zo begint, dan zie ik me wel verplicht om op eenzelfde toon te reageren.

Bob

 

Bob,

Krijg ik nu mijn functioneringsgesprek ineens per email? Nou, dan wil ik nog wel even reageren. Zo heeft de Projectgroep Effective Team Time Management echt wel wat meer aanbevolen. Dat gebeurde tijdens een Powerpoint waar jij niet kwam opdagen, omdat je ineens weer naar Hoofdkantoor moest. En ik maak van iets kleins steevast iets groots? Ik heb je vorig jaar tig maal gewaarschuwd voor de situatie op Marketing. En jij maar telkens reageren: ach, Frank, overdrijf niet zo. Nou, je ziet wat er nu allemaal aan het licht komt: een grote chaos, gewoon wanbeleid. Nou, als jij vindt dat ik voortaan wanbeleid moet relativeren, dan doe ik dat wel hoor. Mij hoor je niet meer, als ik merk dat het ergens binnen het bedrijf misgaat, ik kijk wel uit, eer je het weet krijg ik weer te horen dat ik zaken dramatiseer.

Frank

 

Frank,

Oké, die toestanden op Marketing, dat zag je goed en tijdig, dat hadden we sneller moeten oppakken. Maar het is toch de sfeer die je dan schept: vijandig bijna. Dat zeggen je collega's ook: Frank komt zo verbeten over, dat snijdt de weg af richting constructief denken.

Bob

 

Bob,

Oh? Wie zijn die collega's dan wel? Ga je mijn functioneren nu ook al aanvallen met gebruik van anonieme bronnen? Trouwens, ik heb de verslagen van mijn laatste drie functioneringsgesprekken erbij gehaald en daar staat juist dat ik een zeer constructieve factor ben binnen mijn team en dat mijn pro actief opereren optimaal is. Jóuw woorden, Bob!

Frank

 

Frank,

Stom toevallig valt er net een afspraak uit voor morgen. Zullen we het functioneringsgesprek om 11 uur voortzetten? En laten we maar net doen alsof deze mailwisseling niet heeft plaatsgevonden!

Wekelijks de nieuwsbrief van Werk en Leven ontvangen?



Door je in te schrijven ga je akkoord met de algemene en privacyvoorwaarden.

Bob

 

Meer Bob de manager?

Co-ceo’s zijn in opmars en dat is geen toeval: één paar schouders is vaak niet meer genoeg

Voor steeds meer bedrijven is één ceo niet meer genoeg. Eigenlijk is dat wel logisch. Die topbaan wordt er niet gemakkelijker op. Maar hoe voorkom je dat twee kapiteins op één schip elkaar in de weg zitten? 'Je moet wel bereid zijn om je persoonlijkheid een beetje weg te cijferen.'

co-ceo-sunny-cars
Suzanne Al en Marco Ammerlaan runnen samen Sunny Cars Nederland, België en Frankrijk. Foto: Sunny Cars

Wanneer Brand van ‘t Hof eind 2025 stopt als ceo van AWL, het bedrijf waaraan hij 36 jaar verbonden was, wordt er niet gekozen voor één, maar voor twee opvolgers. Alexander Mulder en Arjen Vos nemen het leiderschap met ingang van het nieuwe jaar samen over. Als co-ceo’s runnen ze een internationaal roboticabedrijf met meer dan 800 werknemers.

Ze hebben vertrouwen in elkaar, leggen ze uit in een video. Ze geloven in synergie en het bundelen van krachten. ‘De rol van ceo vraagt om een breed scala aan capaciteiten en een enorme toewijding.’ Dit is dus geen tijdelijke oplossing, maar een bewuste keuze voor de toekomst. ‘Gedeeld leiderschap past bij onze cultuur en onze ambitie.’

Adyen heeft twee co-ceo’s, Koninklijke Hordijk Groep ook. Riksja Travel heeft er drie, Brightlands eveneens. Het heersende idee dat een bedrijf maar door één man of vrouw kan worden geleid, brokkelt langzaam maar zeker af.

Vooral internationaal is de trend te zien: Spotify, Netflix, Oracle en Comcast staan bekend om hun co-ceo’s. Dat signaleren José Luis Alvarez, hoogleraar managementpraktijk en organisatiegedrag aan Insead, en Silviya Svejenova, hoogleraar leiderschap en innovatie aan Copenhagen Business School.

Eeuwenlange obsessie

Alvarez en Svejenova bestuderen het fenomeen van gedeeld leiderschap al meer dan twintig jaar. ‘Uit ons onderzoek blijkt dat er steeds meer co-ceo’s zijn in uiteenlopende sectoren, variërend van entertainment en de financiële sector tot technologie en de voedings- en drankenindustrie’, schrijven ze op Insead Knowledge.

Toch gaat het in hun ogen nog traag vanwege de ‘eeuwenlange obsessie’ voor één leider aan de top. Daarmee worden bedrijven ook beperkt tot één leiderschapsstijl, stellen ze. Bovendien is er een bijzonder sterk argument voor gedeeld leiderschap: de complexiteit van het werk op topniveau. De rol van ceo wordt een steeds veeleisendere en risicovollere functie.

Lees ook: Leiders gaan bijna kopje onder, maar ‘nee’ zeggen lukt niet

‘Gezien de huidige complexiteit en onzekerheid zou de vraag niet moeten zijn of gezag gedeeld kan worden, maar of één enkele ceo het ooit echt aankan’, waarschuwen ze. De vraagstukken waar leiders vandaag mee worden geconfronteerd, zijn enorm. Ze hebben steeds meer moeite om het hoofd te bieden aan de vele tegenstrijdige taken die van hen worden verwacht. ‘Ongeacht hoe ervaren, energiek en bekwaam ze ook zijn.’

Duo is logischer

Terug naar een co-ceoschap uit eigen land. Wanneer Hans Knottnerus na zestien jaar zijn vertrek aankondigt bij Sunny Cars Nederland, België en Frankrijk wordt ook gekeken naar één nieuwe managing director van buiten, vertellen Suzanne Al en Marco Ammerlaan tegen MT/Sprout. Best gek, want op het Duitse hoofdkantoor van de serviceorganisatie voor autoverhuur zitten al twee co-ceo’s.

Het bedrijf is daarbij flink gegroeid, vooral op internationaal vlak, met meer diversiteit in klanten, ruim 1 miljoen boekingen per jaar en een omzet die richting een half miljard euro gaat. Al snel wordt besloten om voor een duo te kiezen. Dat tweetal hebben ze al in huis: Al en Ammerlaan zijn na veertien jaar samenwerken goed op elkaar afgestemd.

Sinds november 2025 staan ze samen aan het roer van Sunny Cars Nederland, België en Frankrijk. ‘Dat het een logische keuze was, hebben we wel 99 keer gehoord, intern én extern.’ De twee maken meteen een statement: ze gaan niet samen in het kantoor van de vorige managing director zitten, maar blijven op hun oude plek op de werkvloer. De vrijgekomen ruimte wordt omgebouwd tot vergaderplek.

Balans gevonden

De duidelijke scheiding van taken in hun oude rol houden ze ook aan bij hun nieuwe rol als managing directors. Ammerlaan is verantwoordelijk voor het b2b-stuk – relaties met touroperators, reisbureaus, sales en het sluiten van partnerschappen – en Al voor de b2c-divisie, waar klantbeleving, marketing en positionering onder vallen.

‘Alles wat strategisch is, met cultuur of mensen te maken heeft, stemmen we met elkaar af. Dat afstemmen heeft toch behoorlijk veel tijd gekost, omdat we al een fulltimebaan hadden en er zoveel nieuwe dingen bijkwamen.’

Lees ook: Ceo’s voelen druk om zich uit te spreken, maar dat kan ze duur komen te staan

Ook over de kleinere punten willen ze elkaar in het begin toch regelmatig in de ogen kijken. Nu ze een half jaar verder zijn, is er meer balans ontstaan. ‘We zoeken de overlegmomenten nu veel meer over de grotere onderwerpen. De kleinere zaken doen we lekker zelf.’

Geen ego’s

Ze geloven niet in de eeuwenoude mythe dat er maar één kapitein op een schip kan zijn. Het delen van leiderschap werkt tot nu toe prima. ‘Het biedt veel ruimte en voordelen, zolang we maar allebei het beste voor de organisatie willen creëren. Er kan geen sprake zijn van ego’s. Het gaat er dus niet om wie het beste zijn baan kan inrichten.’

Ook in hun leiderschapsstijl vullen ze elkaar aan. Ammerlaan is het ‘mensenmens’ en Al is procesmatiger. Samen brengen ze een breder perspectief en voorkomen ze blinde vlekken. Als er een beslissing is genomen, volgt er geen discussie meer achteraf, waardoor de uitvoering versnelt. ‘Echt waar, we hebben het laatste half jaar nooit onduidelijkheid gezien in de organisatie.’

Alvarez en Svejenova onderscheiden op basis van tientallen co-ceoschappen in de praktijk verschillende succesfactoren. Zo is het belangrijk om de taken goed te verdelen én duidelijke afspraken te maken over welke beslissingen gezamenlijk worden genomen. Ook helpt het als de duo’s verschillende achtergronden, ervaringen en netwerken hebben en hun leiderschapsstijlen elkaar aanvullen.

Conflicten blijven privé

Ook richting medewerkers en aandeelhouders is transparantie over de samenwerking belangrijk. De co-ceo’s moeten namens elkaar kunnen spreken en consequent dezelfde boodschap uitdragen. Verder is het ‘essentieel’ dat co-leiders eventuele conflicten en meningsverschillen onder vier ogen afhandelen.

Al en Ammerlaan benadrukken het belang van op elkaar ingespeeld zijn. ‘Het gaat niet werken als je twee mensen aanstelt die nieuw zijn en van buiten komen. De chemie, maar ook de dossierkennis is belangrijk. En de bereidheid om je persoonlijkheid een beetje weg te cijferen.’

Vooraf de tijd nemen om elkaar te leren kennen, is ook cruciaal bij gedeeld leiderschap, besluiten ze tot slot. ‘Je moet weten of je met die ander overweg kunt en of je elkaar kunt vertrouwen. Ga gewoon eens een biertje drinken en bespreek hoe je dat leiderschap vorm gaat geven. Zelfs wij, met veertien jaar samenwerking op de teller, hebben daar nog goed de tijd voor genomen.’

Lees ook: De ceo die alles kan en eindeloos meegaat? Vergeet het maar