Adviseur Hubald van Ark is in zijn vrije tijd groepsbegeleider bij de scouting. Een onderschatte organisatie, vindt hij. “Ik loop gerust in uniform door het dorp.”
Afgelopen zomer is er een meisje van mijn scoutinggroep overleden nadat ze door een auto was aangereden. Het gebeurde op een vrijdagavond; de volgende dag was de laatste scoutingdag van het seizoen. Als groepsbegeleider ben je samen met de groepsvoorzitter dan het eerste aanspreekpunt. Op zo’n moment moet je zorgen dat de kinderen opgevangen worden en met de leden van de leiding afspreken hoe zij er mee om moeten gaan. Dat is ad hoc-management. Het is me die dag gelukt, maar pas twee weken later drong tot me door hoe heftig het was. “Heel wat vaardigheden die in mijn werk van pas komen, heb ik bij de scouting geleerd. Ik vind het bijvoorbeeld doodsimpel om een presentatie te geven voor een groep. Iedere zaterdag staan er vijfentwintig kinderen voor mijn neus, die ik moet voordoen hoe je een knoop moet leggen. Dat is tien keer moeilijker dan naar een bedrijf gaan om uit te leggen hoe het zit met maatschappelijk verantwoord ondernemen. Ik heb mijn activiteiten bij de scouting dan ook groot op mijn cv staan. Helaas worden de competenties die je bij scouting leert in het bedrijfsleven nog onvoldoende herkend en erkend. “Er wordt vaak gezegd dat de scouting hiërarchisch is. Ik vind dat wel meevallen. Toen ik op voetbal zat belde ik nooit met de Fifa, nu heb regelmatig heb ik contact met het scoutinghoofdkantoor in Zwitserland. Natuurlijk, het is een getrapte organisatie, maar die is vooral functioneel. Als je als kind bij de scouting komt weet je niks, alle vaardigheden moet je leren van de meer ervaren kinderen en je leiding. Het nemen en krijgen van verantwoordelijkheid is onderdeel van het spel. Het educatieve element is belangrijk. Je brengt de kinderen iets bij, maar het voelt niet als een school. “Bij mijn scoutinggroep, Buys-Ballot in Epe/Heerde, zijn meerdere speltakken. Een speltak, bijvoorbeeld ‘Bevers’ of ‘Verkenners’ is leeftijdsgebonden. De jongens en meisjes zijn bij ons gescheiden, dat is traditie. We hebben een fantastisch clubhuis, midden in het bos, aan de rand van de Veluwe. Elke speltak heeft een ‘leidingteam’. Ik ben teamleider van de ‘Kabouters’, dat zijn meiden van tussen de zeven en elf jaar oud. Daarnaast ben ik als ‘groepsbegeleider’ ook eindverantwoordelijk voor alle andere teams. Eén keer per jaar bekijken we hoe het loopt binnen het leidingteam; of de onderlinge verhoudingen goed zijn en of het spelaanbod voldoet aan de eisen van de scouting. We bespreken ook de bijzondere gevallen, zoals de adhd’ertjes. “In 2007 bestaat de scouting honderd jaar, dan is er Wereld Jamboree in Engeland. De basis van de scouting is al die honderd jaar nauwelijks veranderd. Baden Powell is voor ons geen god, maar hij heeft wel de fundamenten gelegd van het spel-idee dat we nu nog steeds gebruiken. Het belangrijkste zijn nog steeds basisvaardigheden zoals kamperen en overleven in de natuur. We dragen ook nog steeds uniformen, elke leeftijdsgroep en afdeling heeft zijn eigen kleur. Zelf draag ik ook een uniform, ik schaam me daar niet voor. Ik loop gerust in uniform door het dorp en gaan er eventueel ook mee naar de kroeg. “Aan de jubileumviering doen veertigduizend kinderen mee uit heel de wereld. De Jamboree zijn de Olympische Spelen voor de scouting, maar dan zonder competitie. Alle honderdzestig landen waar de scouting actief is zijn vertegenwoordigd. In internationale groepjes worden typische scoutingactiviteiten gedaan. Geweldig is dat; zit jij ’s ochtends aan de bruine bammetjes, zit je Chinese teamgenoot aan de rijst. Het thema van de jamboree is ‘One world, one promise’. Bosniërs en Serviërs zetten we zo mogelijk gewoon naast elkaar, net als Amerikanen en Afghanen. De Nederlandse kinderen worden verdeeld in ‘troepen’, waarvan ik er één onder mijn hoede neem. Die kinderen kennen elkaar niet, ze moeten nog leren om een team te vormen. Binnenkort komen we voor het eerst bij elkaar om kennis te maken. “Veel mensen onderschatten scouting. Het is wel de grootste jeugdorganisatie van Nederland, met 125.000 leden. Alleen het vinden en het vasthouden van leidinggevenden kost moeite. Misschien doordat we het imago hebben van een club voor brave jongetjes en boomknuffelaars. Da’s onzin. Er is toch niks mis met lekker buiten zijn?
CV Hubald van Ark
1980 – geboren in Zwolle
1986 – lid scouting Epe/Heerde
1997 – lid leiding scouting
2001 – afgestudeerd Haarlem Business School
2002 – master business and community, University of Bath
2002 – adviseur sustainability, PricewaterhouseCoopers
2004 – groepsbegeleider scouting
