Nicole Eggermont (45), directeur Schouten & Nelissen, moeder van drie kinderen (van 18, 14 en 4). José Eggermont (70), gaf haar baan als basisschoollerares op toen ze kinderen kreeg.
José: “Mijn man kan nog net een ei bakken. Hij kwam uit een gezin met allemaal jongens, die thuis nooit iets hoefden te doen. Later was bij ons de rolverdeling ook traditioneel. Af en toe denk ik: hoe moet dat als ik er ooit niet meer ben?”
Nicole: “Ik denk dat mijn man en ik het heel aardig georganiseerd hebben. Wij doen alles echt samen. Ik was 26 toen mijn eerste dochter geboren werd, dat scheelt ook. Mijn werk is daardoor min of meer daar omheengegroeid.”
José: “In mijn tijd was je carrière voorbij zodra je kinderen kreeg. Sterker nog, in 1964 werd je contract op school nog beëindigd als je ging trouwen.”
Nicole: “Gek eigenlijk, hoe kort geleden dat nog maar is.”
José: “En dan kwam ik nog uit een heel vooruitstrevend gezin. Mijn vader stond erop dat al zijn kinderen, 8 meisjes en 1 jongen, verder konden leren. Ik mocht naar de kweekschool. Hij heeft ontzettend hard gewerkt om ons allemaal naar school te kunnen laten gaan.”
Nicole: “Vond je het dan niet jammer dat er zo snel een einde aan je carrière kwam? Als je het zou kunnen overdoen, wilde je dan wel blijven doorwerken?”
José: “Je wist gewoon niet beter. En neem me niet kwalijk hoor, maar ik vind jouw leven heel hectisch. Ik weet niet of ik het wel zo zou willen. Ik ben heel precies. De was, de strijk, schoonmaken. Als ik dan wel eens moest invallen op school, werkte ik me een slag in de rondte.”
Nicole: “Ik wil natuurlijk ook dat het thuis goed loopt. Maar ik heb waarschijnlijk minder hoge criteria dan jij.”
José: “En minder poetsen.”
Nicole: “Vroeger was het minder vanzelfsprekend om als vrouw te gaan werken, maar je kiest natuurlijk ook iets dat bij je past. Mijn moeder hecht meer waarde aan een goed lopend huishouden.”
José: “Nicole doet ook wat bij haar past. Dat leidinggevende zit er al van kleins af aan in. Werd er vroeger schooltje gespeeld, dan was Nicole de juf. Ze was altijd ontzettend gedreven, actief in allerlei leerlingenraden en besturen op school. En kijk haar nu. Ja, ik ben wel trots. Op alle drie mijn kinderen hoor.”
Nicole (lachend): “Al vertel je dat eerder tegen anderen dan tegen ons.”
José: “Ja, dat is waar.”
Claudette Bosman Martens (32), moeder van twee kinderen (van 5 en 3) en directeur/eigenaar van IT-detacheerder Neomax.Truus Martens (60), moeder van twee dochters en tot ze oma werd deeltijd office-manager.
Truus: “Claudette was hoogzwanger van haar tweede toen ze Neomax begon. Met een dikke buik ging ze met makelaars op zoek naar een bedrijfsruimte. Een grote stap, die ik wel volledig heb gesteund.”
Claudette: “Die bevestiging is voor mij altijd heel belangrijk geweest.”
Truus: “Mijn moeder zag het liefst dat ik, net als zij, achter het aanrecht belandde. Van huis uit ben ik nooit gestimuleerd om me te ontwikkelen. Dat wilde ik bij mijn eigen kinderen anders doen. Dus toen Claudette haar eigen bedrijf kon starten, heb ik dat alleen maar aangemoedigd.”
Claudette: “In alle opzichten was het moment perfect. Het was nu of nooit. Het was 2006, de economie ging opwaarts, ik had genoeg ervaring en er stonden investeerders achter me. Mijn plan was: drie jaar knallen, het bedrijf groot maken en dan de boel verkopen. Alleen het laatste heb ik niet gedaan, al heb ik wel een gouden aanbod gekregen.”
Truus: “Als ik nu haar bedrijf binnenloop, word ik soms nog wel eens overdonderd door die hele batterij mensen die daar aan het werk is. Al die dames in mooie pakjes achter hun bureau en Claudette die daar dan tussenloopt. Dat vind ik echt top.”
Claudette: “Ik heb er wel dingen voor moeten opofferen, zoals de tijd met mijn kinderen. Maar mijn moederschap was ook een drijfveer. Alle tijd die ik in mijn bedrijf stopte, ging ten koste van tijd met mijn kleintjes. Daardoor was ik extra gedreven er een succes van te maken: anders had ik al die tijd voor niks gemist.”
Truus: “Mijn man en ik pasten op de kinderen. In het begin reden we nog vanuit Amersfoort op en neer naar Almere. Zat ik ’s ochtends om half 7 al in de auto. Later besloten we bij onze dochters in de buurt te gaan wonen. Voor Claudette was het best zwaar dat ze zoveel heeft moeten missen. Wij waren getuige van de eerste stapjes en woordjes van haar kinderen.”
Claudette: “Daar heb ik best wel eens een traan om gelaten. Ik troostte me dan met de gedachte dat ze toch nog te klein waren om zich er later veel van te herinneren. Nu het bedrijf loopt, is het makkelijker om dingen uit handen te geven en werk ik in principe alleen tijdens de schooltijden.”
Truus: “Toen ik kinderen kreeg, heb ik kansen laten liggen. Ik ben blij dat Claudette ze wel heeft gegrepen. Laatst was er nog een jongen van Neomax bij ons thuis om de pc te repareren en als ik dan hoor met hoeveel bewondering hij over Claud praat, groei ik helemaal.”
Claudette: “Dat is lief. Maar zonder jullie steun en die van mijn man weet ik niet of Neomax ook uitgegroeid zou zijn tot zo’n succesvol bedrijf.”
Caroline van Nieuwkerk (43), hr-directeur bij De Telefoongids BV, moeder van twee dochters (van 10 en 8). Tony van Nieuwkerk (65), huisvrouw en moeder van twee kinderen.
Tony: “Toen ik pas geleden voor het eerst op Caroline haar werk langsging en al die grote kantoren passeerde, kon ik me ineens zo goed voorstellen hoe leuk het is om een drukke baan in zo’n gebouw te hebben. Alsof je naast je leventje thuis, ook nog een heel andere wereld hebt.”
Caroline: “Ik zou ook niet zonder kunnen. Ik kan me niet voorstellen dat ik fulltime thuis zou zijn. Een maandje is heerlijk, maar dan zou het weer gaan kriebelen.”
Tony: “Van kleins af aan wilde jij al de wereld in. Je vader en ik vielen van de ene verbazing in de andere. Wilde je ineens naar Madrid, Spaans leren. Of met vriendinnen naar Engeland zeilen.”
Caroline: “Werken en studeren was voor mij een manier om de wereld te ontdekken. Een carrière was geen doel op zich. Ik wilde graag iets doen wat ik leuk vond, en mijn eigen geld verdienen.”
Tony: “Maar jij gaat wel altijd voor goud. Dat heb ik jullie ook altijd meegegeven: alles wat je wilt, kun je bereiken.”
Caroline: “En toch vind ik mezelf niet vlammend ambitieus. Ik hou ervan dingen mooier en beter te maken. Wat kan ik betekenen op een bepaalde plek? Dat vind ik interessanter dan: hoe kan ik hogerop komen?”
Tony: “Maar je wilt wel naar de top.”
Caroline: “Werk gaat niet voor alles. Een goede balans tussen mijn leven thuis en mijn werk is essentieel. Steeds opnieuw vraag ik: hoe gaat het met de meiden?”
Tony: “Dat doe je ook ontzettend goed. Je bent een heel leuke moeder. Terwijl ik in het begin nog wel eens dacht: hoe gaat ze dat allemaal doen?”
Caroline: “Ik ben altijd heel optimistisch. Zo van: dat doen we wel even. Dus toen ik 33 was en mijn eerste dochter kreeg, zag ik ook weinig beren op de weg. We hadden kinderopvang op kantoor, dus daar ging ze gewoon lekker naartoe.”
Tony: “Moest dat hummeltje ‘s ochtends in de Maxicosi mee op de achterbank, in zo’n koude auto, de file in. Ik vond het niks. Maar uiteindelijk heb je het heel goed gedaan, dat mag gezegd worden.”
Caroline: “Ik heb een druk leven. Dat is ook de keerzijde. Ik hang dus ook niet elke dag bij mijn moeder aan de telefoon.”
Tony: “Bij ons gaat het meer om de kwaliteit dan de kwantiteit. De meiden zie ik vaker. Die komen gezellig logeren of ik kom oppassen. Zij zijn hartstikke trots op hun moeder. Net als ik.”
Dit artikel is afkomstig uit MT magazine. Bestel de nieuwste editie online
