Er zitten te weinig vrouwen aan de top van het Nederlandse bedrijfsleven. Daar is vrijwel iedereen het over eens. Op welke wijze meer vrouwen hogere functies toebedeeld moeten krijgen, verschillen de meningen nogal.
Nederlandse vrouwen willen graag drie dagen per week of minder werken. Met zo weinig uren is een topfunctie vaak niet haalbaar, zegt Saskia Keuzenkamp, hoofd onderzoeksgroep Emancipatie van het Sociaal en Cultureel Planbureau en bijzonder hoogleraar emancipatie aan de Vrije Universiteit Amsterdam, in dagblad NRC. Meer dan 60 procent van de Nederlandse vrouwen werkt deeltijd.
"Dat is historisch zo gegroeid", stelt Keuzenkamp. "Tot in de jaren negentig was er amper iets geregeld in Nederland op het gebied van kinderopvang. Dus bleven vrouwen voor de kinderen zorgen. Dat kon ook, omdat in Nederland een gezin vaak kan rondkomen van één of anderhalf salaris. Er is in Nederland ook veel sociale druk voor vrouwen om niet meer dan drie dagen te gaan werken."
Eigen kracht
Ook Marilyn Haimé, directeur Inburgering en Integratie bij het ministerie van VROM onderkent het 'vrouwenprobleem in het Nederlandse bedrijfsleven. Maar zij pleit niet voor een voorkeursbeleid. Als vrouwen en allochtonen een streepje voor hebben kan dat demotiverend werken voor andere werknemers. Haar visie: stop met het plompverloren benoemen van vrouwen in hogere functies, werf in plaats daarvan meerdere geschikte kandidaten waaruit gekozen kan worden. Op die manier wordt het idee bekrachtigd dat een vrouwelijke kandidaat op basis van eigen kracht is gekozen. "Anders zeggen ze: oh, die zit daar alleen omdat het een vrouw is."
Alleenrecht
Dat mannen zich bedreigd zouden voelen door een voorkeursbeleid, vindt Trude Maas, onder meer voorzitter van de raad van commissarissen bij Philips, onzin. "Mannen hebben toch niet het alleenrecht op die plekken? Het is niet erg als vrouwen door het voorkeursbeleid op een hoge positie terechtkomen, als ze zich vervolgens maar waarmaken." Als succesvol voorbeeld noemt ze eurocommissaris Neelie Kroes. "Het lijkt me aardig als bedrijven zichzelf publiekelijk een doel stellen. Ook een vorm van quota dus, maar dan wel zelf opgelegd."
Lees het hele artikel in het NRC
