De tijd van Van der Klugt is voorbij
In oktober 1984 kreeg ik bezoek van een sollicitante. In oktober 2006 ben ik ruim 19 jaar met haar getrouwd. Vertel mij dus niks over relaties die op de werkvloer ontstaan. Ik had dat al als hobby ver voor sociologes als Iteke Weeda er hun eerste onderzoek naar deden.
In die 22 jaar die sinds mijn eerste gesprek met de sollicitante in kwestie verstreken, heb ik – zeker in de acht jaar waarin ik bij de qua mooie vrouwen bovenmatig bedeelde tijdschriftenfabriek die
tegenwoordig Sanoma heet – op het gebied van de geheimen van het trappenhuis álles gehoord en gezien. Van de hoofdredacteur die vrouwelijke redactiechefs verleidde alsof het lezers waren (ik
bedoel: véél) tot de marketing manager (v) die door zowel iemand van Nieuwe Revu als iemand van aartsrivaal Panorama werd begeerd. Waar gewerkt wordt vallen broeken op de enkels. En waar
gewerkt wordt door mooie mensen vallen die bij bosjes. En tot ellende, qua werk, heb ik het niet zien leiden.
Maar goed, die creatieve wereld, da’s toch andere koek dan het traditionele bedrijfsleven. Denk maar aan oud-Philips-topman Cor van der Klugt. Die legde het aan met zijn secretaresse Thea Bor. En
beweerde glashard dat hij aan die relatie een einde had gemaakt, toen president-commissaris Wisse Dekker daarnaar informeerde. Van der Klugt had een probleem, want Dekker kende een andere
waarheid. En Van der Klugt was exit. Maar goed, dat was in 1990. The times, they have changed.
Van alle managers schijnt inmiddels 60 procent wel eens al dan niet clandestien gerommeld te hebben op de werkvloer. Ik kan ze als geen ander groot gelijk geven.
