Het is de krant van wakker Nederland weer gelukt de toon te zetten. Steeds vaker verschijnen in overlijdensberichten in De Telegraaf logo’s van (voormalige) werkgevers van de betreurden.
Dat er na het overlijden van iemand nog één keer heel fors aan hem of haar wordt verdiend, is algemeen bekend. Als de tonen van ‘De Vlieger’, het ‘Ave Maria’ of ‘Who wants to live forever’ (de top-3 van uitvaartmuziek) verstommen, zit het werk van de uitvaartbranche er bijna op en kan de rekening worden opgemaakt.
Voor dagbladen is de rouwadvertentie in de huidige markt één van de weinige zekerheden: het is een van de best gelezen rubrieken in de krant, iedereen gaat dood, velen willen de wereld daarvan via een advertentie kond doen en over kortingen op de advertentietarieven wordt in dit segment (en alleen in dit segment) niet onderhandeld. Als de advertentie er maar foutloos in staat.
Een overlijdensbericht in De Telegraaf over twee kolommen en met een hoogte van tien centimeter (en dat is tegenwoordig een kleintje) kost van zondag tot en met vrijdag 1037,68 euro. Wie de pech heeft door omstandigheden in de zaterdagkrant te moeten plaatsen, betaalt vanwege de hogere oplage van die krant meer: 1159,06 euro.
Dé trend van dit moment is dat bedrijven de al jaren verschijnende advertenties waarin ze hun overleden collega herdenken ook nog voorzien van een bedrijfslogo. Dat kost ze de kop niet. Is het logo twee centimeter hoog, dan betalen ze slechts zo’n 100 euro voor zondag tot en met maandag tot 115 euro voor de zaterdagkrant extra. Naast het “Aan zijn innemende persoonlijkheid, zijn betrokkenheid, gevoel voor humor en zijn vakbekwaamheid zullen wij een dierbare herinnering bewaren” van de onderneming een logootje plakken jaagt het bedrijf niet op kosten.
De vraag is hoe kies dat is. En hoe functioneel. Bij legeronderdelen die een kameraad tijdens de uitoefening van zijn functie verliezen, is het passend. Dus functioneel. En zeker niet onkies. Het leger is immers geen commerciële organisatie.
Bij commerciële bedrijven ligt het anders. Daar is het logo weliswaar ook een beeldmerk, maar wel een beeldmerk dat voornamelijk bedoeld is voor marketingdoeleinden. Uiteindelijk om klanten te winnen en te koesteren, dus om geld mee te verdienen. Het is niet voor niets dat er een complete industrie is ontstaan rond logo’s, huisstijlen en andere producten die een bedrijf of een merk ‘in de markt moeten zetten’.
De grote M van McDonald’s in een overlijdensbericht van de tijdens een partijtje volleybal op de camping aan een hartaanval bezweken filiaalmanager uit Schin op Geul – functioneel is het logo dan zeker niet. Dat bedrijven het privé-domein van hun medewerkers binnen dringen is prima, maar er mogen langzamerhand wel vragen worden gesteld bij de grenzen.
Als twee collega’s trouwen (het schijnt incidenteel voor te komen) of een kind krijgen (idem) worden trouw- en geboorteadvertentie ook niet voorzien van het logo van het bedrijf dat onbewust in een en ander heeft bemiddeld. Terwijl dat best te verdedigen zou zijn. Maar een logo in een overlijdensadvertentie? De dodenbranche zou er eens een seminar aan moeten wijden…
Jan Dijkgraaf
