Met een beetje nostalgie laat Julian van de Steeg (1986) het slooppand zien waar Bridgefund in is gehuisvest. De founder en ceo heeft daar met zijn collega’s zelf alles eruit gesloopt om er een open ruimte van te maken. Zijn moeder, een kunstenares, heeft op de kale betonnen muren die tevoorschijn kwamen kleurrijke kunst geschilderd.
‘Wij groeien dit kantoor bijna uit, dus ik ben extreem op zoek naar een nieuw huisje dat we ons helemaal eigen kunnen maken. Voor mij is dat een belangrijke manier om de cultuur te bewaren. Het laatste wat ik zou willen, is terechtkomen in zo’n corporate kantoor op de Amsterdamse Zuidas.’
Bridgefund zou daar best passen, nu het in zeven jaar tijd is uitgegroeid tot de grootste non-bancaire kredietinstelling van Nederland. Dankzij ondernemers die geld lenen aan andere ondernemers. Met die aanpak wordt sinds vorig jaar ook winst gemaakt. Vandaag werken er 170 mensen. Dit jaar zal het bedrijf de mijlpaal van 1 miljard euro aan verstrekte kredieten passeren.
Keerzijde van succes
Maar ‘een gewoon bedrijf worden’ is nu net de grootste angst van Van de Steeg. ‘Succesvol worden, terwijl het plezier ervan afgaat. Voor mij zit succes juist in dat met plezier naar het werk gaan. Ondernemers die extreem financieel gemotiveerd zijn, halen het in veel gevallen niet. Degenen die het wel halen, zijn vaak geen leuke mensen.’
Succes staat bovendien de cultuur in de weg waar hij zo aan gehecht is: die van startups. Hij spreekt als oprichter van zes bedrijven ook uit ervaring. Met de keerzijde van dat succes maakt hij voor het eerst kennis als founder van arbeidsmarktbemiddelaar Aamigoo Group. Een bedrijf dat hij als student startte. Zeer succesvol, maar het effect daarvan heeft hij onderschat.
Met de notering aan de beurs haalt hij investeerders en adviseurs aan boord. Van de Steeg denkt daarbij aan de lange termijn, maar zij zien meer in waarde en winst op de korte termijn. ‘Opeens merk je dan hoe kwetsbaar je bent, dat je met je rug tegen de muur kunt komen te staan. Je bent je grip kwijt als founder, want je hebt je aandelen weggegeven. Maar ik was 24 jaar toen het bedrijf naar de beurs ging, veel groener kun je niet zijn.’
Lees ook: Hoe overleef je de Valley of Death? ‘Een week van tevoren ging de deal niet door’
Bijleren in Silicon Valley
Dat wil hij nooit meer meemaken. Bij Bridgefund staat autonomie daarom centraal. ‘Voor mij gaat het niet om controle houden. Het gaat erom dat je de ruimte behoudt om beslissingen te nemen die goed zijn voor de lange termijn. Als je investeerders of partners aan boord haalt, en daar ben ik niet per se tegen, moet je extreem zorgvuldig zijn. Dezelfde visie hebben op waar je naartoe wilt en hoe je daar komt.’
Nog meer heeft hij geleerd in de VS, waar hij na zijn avontuur met Aamigoo naartoe verhuist. In Silicon Valley raakt hij pas echt overtuigd van de kracht van een startupcultuur. Dat gaat niet alleen over groot denken, maar ook over samen de schouders eronder zetten. In goede én slechte tijden.
‘Ik dacht altijd dat het aan de ceo is om vertrouwen uit te stralen en alle risico’s te absorberen. Je bent eindverantwoordelijk voor het creëren van rust in je organisatie. Dus als het minder goed ging, liet ik dat nooit weten.’ Een nobele gedachte, maar ook die heeft een schaduwzijde. ‘De betrokkenheid van je medewerkers is daardoor ook heel laag, want ze voelen zich nooit deelgenoot van wat er speelt.’
Alles transparant
Bij de start van Bridgefund in 2018 pakt hij het ook op dat vlak dus helemaal anders aan. Volledig transparant. Iedereen krijgt honderd procent toegang tot alle informatie: wat er op de rekening staat, wat de marges zijn, wat er wel en niet goed gaat. Met uitzondering van de salarissen, want de informatie daarover delen vindt Van de Steeg niet zijn rol.
Zo ontstaat een heel ander type cultuur, waarin iedereen verantwoordelijkheid neemt. Een tandje bijzetten, elkaar ondersteunen, de focus verleggen, met innovatieve oplossingen komen, ook wanneer het even moeilijk is. ‘Er zit zoveel meer vermogen in de mensen met wie je werkt. En die kunnen zoveel meer hebben wanneer je gewoon open vertelt hoe de zaken ervoor staan.’
Cultuur is de belangrijkste driver van succes, daar is hij van overtuigd. ‘Het klinkt misschien een beetje arrogant, en zo is het niet bedoeld, maar voor mij is cultuur de heilige graal van succes. We hadden in het begin financieel de minste slagkracht van alle partijen in de markt, maar wel de meest hongerige cultuur.’
Honderd mensen erbij
De eerste generatie leners en beleggers kende hij allemaal persoonlijk. ‘Het eerste geld dat in het fonds kwam, liep allemaal via mijn 06-nummer. Ik belde gewoon de hele wereld, tot en met de schoonouders van drie relaties geleden. Iedereen van wie ik wist dat die iets op een rekening had staan. Ik wist ook waar iedereen zat, ik kende zelfs hun favoriete drankje.’
Daar staat hij vandaag met meer dan 10.000 leners en 1.500 beleggers ver vanaf. Maar de cultuur van toen is wel gebleven, benadrukt hij. ‘Ik vind zelf dat die startupcultuur nog altijd extreem leeft. En dat is uitzonderlijk voor de grootte van de organisatie. Er hangt nog steeds iets in de lucht zodra je hier binnenkomt. We doen het met elkaar, iedereen is super ondersteunend.’
Zelfs met de honderd nieuwe mensen die Bridgefund vorig jaar heeft aangeworven. Van de Steeg kent niet langer iedereen meer bij naam. Ook kan hij niet elke week ‘een rondje door het park’ met individuele medewerkers maken. De persoonlijke onboarding is omgezet naar een presentatie ‘meet the founder’. Toch mogen ze hem allemaal op de schouder tikken voor een koffie of een wandeling.
Zijn grootste zorg is in een soort godcomplex te belanden. ‘Dat je niet meer beseft dat je gewoon maar een schakeltje bent in de keten.’ Hij heeft zich serieus afgevraagd of hij wel ceo moet blijven van zo’n snelgroeiende toko. Met een coach wordt die vraag onderzocht. Van de Steeg besluit door te gaan. ‘Omdat ik altijd het beste wil voor het bedrijf.’
Lees ook: Peak-oprichter Johan van Mil vertrekt na 19 jaar: ‘Er is nu meer geld beschikbaar’
Een cultuurkinderboekje
Als ceo focust hij nu wel meer op visie, strategie en cultuur. ‘Het DNA uitdragen en mensen nog steeds het gevoel geven dat wat zij doen superbelangrijk is en bijdraagt aan het succes. Maar als je groter bent, moet je de cultuur en de waarden wel veel explicieter maken. Anders gaan ze een eigen leven leiden, worden ze bepaald door de meerderheid.’
De zoektocht naar het expliciet maken van de impliciete cultuur begint met een onderzoek onder de medewerkers. Hoe omschrijven zij wat het betekent om bij dit bedrijf te werken? Wat maakt Bridgefund nu precies Bridgefund?
Daaruit zijn negen manieren van werken gekomen. Ze zijn dit jaar verder uitgewerkt in de vorm van negen waarden met praktische uitleg in een kinderboekje: kleurrijk en grappig, maar tegelijkertijd ook bloedserieus.
Iedere nieuwe medewerker krijgt dat boekje mee. Elke vergaderruimte is vernoemd naar een waarde. Elke belangrijke presentatie start ermee. En ze komen terug bij de beoordelingen van de medewerkers. Van de Steeg zal zijn directieteam hierop dit jaar voor het eerst gaan beoordelen. Op hoe ze die waarden in de praktijk hebben toegepast, met concrete voorbeelden.
Zijn favorieten
Van welke waarde is hij zelf fan? Find your inner Fosbury, die verwijst naar de Amerikaanse atleet Dick Fosbury. Hij is de uitvinder van een nieuwe techniek voor hoogspringen, het ruggelings over de lat gaan.
Het is dat breken met tradities wat Van de Steeg aanspreekt. Dat doet hem denken aan zijn eigen begin met Bridgefund. ‘Slimmer nadenken. De puzzel met kredieten op een andere manier leggen, liefst voordat anderen doorhebben hoe je het doet.’
Een andere favoriet is leave your throne at the door. ‘Binnen de organisatie is iedereen gelijkwaardig. Het is niet omdat jij hoger in de hiërarchie staat, dat jouw mening belangrijker is. Een goed idee kan overal vandaan komen. Vaak zijn het de mensen die de meeste klanten spreken die de beste ideeën hebben.’
Cultuur is leidend
Hij wil niet te directief worden met die negen waarden: die dienen meer als inspiratiebron dan als controle. Maar de cultuur is wel leidend, geeft hij aan. Die gaat boven de prestaties en daar handelt hij ook naar. ‘Cultuur begint bij jezelf. Als ik me anders ga gedragen dan onze cultuur, kan niemand die meer serieus nemen.’
Zelfs cultuur heeft soms een keerzijde. Van de Steeg heeft net één van zijn beste medewerkers laten gaan. ‘Cultuur telt pas echt mee als je keuzes kunt maken die niet in je commerciële belang zijn. Het was iemand die extreem getalenteerd was, echt supergoed, maar de culture fit werkte niet. Het was een pijnlijke keuze. Cultuur is dus ook wat je pijn doet als organisatie.’
Lees ook: Leiders die cultuur niet op één zetten, kunnen groeien vergeten
