‘Ja sorry, maar dit deel van jullie software gaan we zelf met AI maken, dus we zeggen een stukje van het abonnement op.’ Met die mededeling kwamen twee klanten kortgeleden bij ons.
Dit was de boodschap die je wist dat zou komen.
En ik snap het ook. Het waren allebei kleine bedrijven, en vibecoden is in eerste instantie gewoon goedkoper. Bovendien hebben deze organisaties zelf best iets moois gemaakt.
Het klinkt misschien gek, maar ik ben er ook wel blij mee. Concurrentie heeft namelijk een functie: je krijgt energie van een goede vijand. Die houdt je scherp en voorkomt dat je achterover gaat leunen – mijn grootste nachtmerrie.
Terug naar 1996
Zes jaar geleden was ik een paar dagen flink onrustig. Onze grootste concurrent (Exact) had de Nederlandse tak van de op één na grootste concurrent (Unit4) overgenomen. Wéér een partij minder met wie we vrolijk de strijd konden aanbinden. Ik schreef er een blog over: Roadrunner heeft altijd een Coyote nodig.
Nu is AI dus onze Coyote. De belangrijkste uitdager. Het goede nieuws is dat deze concurrent op een bepaalde manier een bekende van ons is. De huidige situatie lijkt op die van 1996, toen we net begonnen met Afas. In die tijd was onze grootste concurrent geen ander softwarebedrijf, maar maatwerk.
Een neef van een vriend van de eigenaar knutselde, meestal op basis van Excel, een boekhoudprogramma in elkaar. Dat kostte weinig, paste precies bij de eigenaardigheden van het bedrijf en functioneerde prima. In ieder geval in het begin.
Houtje-touwtjesysteem
Wij werden ingevlogen zodra die neef het product niet meer kon aanpassen aan een nieuwe vraag, met pensioen ging of ruzie kreeg met de vriend of de eigenaar. Wat we vervolgens vaak aantroffen, was een bedrijf met een verouderd houtje-touwtjesysteem dat van workarounds aan elkaar hing.
Dat waren niet de moeilijkste verkoopgesprekken, zullen we maar zeggen.
Zo kwamen we op het fundament onder onze software: standaardiseren. Maatwerk klinkt fantastisch, maar het past vooral bij wat je nu doet, inclusief alle onhandigheden. Door te standaardiseren, kijk je naar hoe je zou moeten werken om je eigen ambities waar te maken. Bovendien kun je dankzij standaardisatie de kennis van andere organisaties gebruiken.
Meer een black box
Tot zover de overeenkomsten. Wat de situatie van nu anders maakt dan die van dertig jaar geleden, is dat inmiddels bijna iederéén dankzij AI die handige neef van de vriend van de eigenaar kan zijn. Tegelijkertijd is AI is veel meer een black box dan Excel: die handige neef snapte in principe nog wat hij deed, met AI is dat lastig.
En er zijn natuurlijk vragen over privacy. Wie kan bij je data? Wat doet diegene ermee? Best belangrijk om te weten als je de persoonsgegevens van al je medewerkers in je software stopt. Ik denk dat onze kaarten hier gunstig geschud zijn. Onze software en data blijven binnen een Europese infrastructuur en we weten precies welke partijen toegang hebben.
Waar wordt het dan spannend? Waar daagt deze nieuwe concurrent ons uit?
Heel Serieuze Concurrent
Nou, in het enorme potentieel ervan. Wij gebruiken AI voor sommige taken en daarmee doen we in een paar dagen waar we vroeger een paar maanden of soms zelfs een jaar voor nodig hadden. Dat kunnen andere softwarebedrijven en klanten natuurlijk ook. AI is dus echt een Heel Serieuze Concurrent.
Dat is echt wel spannend. Ik kan hier ook bijna niet over schrijven, vermoed ik, zonder dat jij nu denkt: mooi verhaal, maar Van der Veldt begint gewoon een beetje de kriebels te krijgen.
Natuurlijk heb ik de kriebels. Ik denk dat we die allemaal wel hebben. Er zit iets razendsnels en reusachtigs in AI dat ontzag inboezemt. Wij waren altijd Roadrunner, maar als we niet donders scherp blijven, kunnen we ook Coyote worden.
Lekker gedwongen
AI dwingt ons dus – en dat is het mooie – om na te denken over wat onze toegevoegde waarde is, wat we echt willen vasthouden en verder willen ontwikkelen.
Bovendien investeren we dankzij AI nog meer in onze grote kracht: onze cultuur als familiebedrijf. We denken in kwaliteit en de lange termijn, maken onze eigen keuzes en zijn direct bereikbaar. We zijn ménsen, je kunt ons ontmoeten.
Of gewoon ouderwets opbellen. Waar we de afgelopen jaren veel online oplosten (en dat nog steeds doen), hebben we aanvullend ook onze telefoonlijn weer opengezet. En dat hebben we te danken aan onze droomconcurrent.
Lees ook deze columns van Bas van der Veldt:
- Waarom werken ze niet zo hard als ik, vraagt Afas-ceo Bas van der Veldt zich af
- Afas-ceo Bas van der Veldt vraagt zich af: hoe word je digitaal soeverein?
- Afas-ceo: ‘Als iedereen straks zelf kan programmeren, waarom bestaan we dan nog?’
