Winkelmand

Geen producten in de winkelwagen.

Hoe Apple het flikt

Hebben we nog niet genoeg gelezen over Apple? Nee, over een bedrijf dat markt na markt op zijn kop zet, kun je nooit genoeg lezen. Adam Lashinsky verklaart met Inside Apple hoe Apple dat flikt.

 

 

We hadden de biografische pil over Steve Jobs net terzijde gelegd, maar al te lang mochten we niet mijmeren of de man nu gek was of geniaal, monster of messias. We houden het maar op Uniek, want het volgende verplichte Apple-boek diende zich al aan. Inside Apple, een poging van Fortune-journalist Adam Lashinsky om te ontrafelen hoe het er werkelijk aan toe gaat binnen Apple. 

Alles is geheim

Dat is een onmogelijke opgave, aangezien geheimhouding één van de bekendste beginselen van Apple is. Dat gaat ver: de buitenwereld mag nimmer weten wat zich binnen Apple afspeelt, maar zelfs medewerkers hebben geen idee waar ze werken. Bij elk baanbrekend project wordt een deel van de Apple-campus hermetisch afgesloten, zodat een elitecommando ongestoord de wereld kan verbeteren. Niets mag de hoopvolle verwachting rond nieuwe producten verstoren. Lashinsky kon zich daarom dan ook alleen baseren op bestaande literatuur en ex-Applemedewerkers, van wie een groot deel anoniem wenste te blijven.

Apple is anders

Apple is onvergelijkbaar met welk bedrijf dan ook. Aan transparantie heeft het een broertje dood, maar het leiderschap van Steve Jobs houdt zich ook aan geen enkel gangbaar principe. Jobs is een autoritaire narcist, een ongeëvenaarde micro-manager en weigert verantwoording af te leggen aan wie dan ook. Hij omringt zich met supergetalenteerde mensen, maar voor de gezeligheid moet je bij Google zijn. Bij Apple werk je om jezelf en de wereld versteld te doen staan.

Focus op design

De obsessieve focus van Apple ligt in lijn met die befaamde karaktertrek van Jobs. Welk bedrijf besteedde maanden ontwerpen en eindeloze proefversies aan de verpakking van zijn producten voordat Apple daarmee begon? Lashinsky maakt duidelijk dat de focus van Jobs/Apple altijd op design heeft gelegen. Niet alleen van de buitenkant van de producten en de manier waarop ze worden verkocht, maar ook van de binnenkant, de verpakking en de manier waarop de gebruiker ermee omgaat. De ontwerpers staan, met Jony Ive als opperhoofd, in het allerhoogste aanzien bij Apple. Waar zij binnentreden, valt elk gesprek stil, beschrijft Inside Apple. Aan de operationele kant van het bedrijf zorgt een leger van vooral ex-IBM-ers er wel voor dat Apple excelleert. Toch een ander slag.

Boodschap onder controle

Zodra er wél iets kan worden gecommuniceerd door Apple, is de boodschap altijd tot het uiterste fijngeslepen. Elk plaatje, elke slide en elk woord is zorgvuldig voorbereid en zelfs het handjevol Apple-mensen dat zomaar mag praten, is uitgebreid gedrild in de juiste one-liners. Of liever gezegd: het juiste verhaal, want Jobs/Apple was een meester in het verhalen vertellen, lang voordat marketeers verliefd werden op die kunst.

Hongerig als een startup

Apple is een moloch, zijn iPhone is in omzet meer waard dan heel Microsoft. En toch blijft het draaien als een eerstejaars startup. De platte hiërarchie helpt: Jobs staat niemand toe 'zijn eigen P&L' te voeren. Er ontstaan daardoor geen koninkrijkjes, er vormen zich geen comités die zichzelf in stand kunnen houden. Bij elk project is binnen een zo klein mogelijk team op elk onderdeel een zogenoemde DRI, Direct Responsible Individual, dat direct wordt afgerekend bij falen.

Door de geheimzinnigheid binnen Apple hebben de meeste medewerkers ook geen idee wat anderen doen; dat draagt bij aan het gevoel voor een kleine club te werken. De iPhone-mensen hadden geen contact met de iPodclub, en evenmin met de iPaduitvinders. Ook de oplijning naar functie, in plaats van het concern op te delen in product- of geografische divisies, maakt Apple anders dan anderen: De baas van de Apple stores gaat over de winkels, maar niet over wat er in de schappen komt. De baas van de website moet hem tot de beste ter wereld maken, maar heeft geen zeggenschap over welke plaatjes daarin komen, daar zijn de grafisch ontwerpers weer voor.  Zo behield Apple wel de lenigheid van een startup, vanzelfsprekend zonder de losheid die daarbij hoort.

Leven na Jobs

Jobs heeft er alles aan gedaan om Apple naar zijn hand te zetten, en vervolgens alles om te zorgen dat Apple zonder hem, maar in zijn geest, verder kan. Hij liet een Yale-professor een management-traineeprogramma inrichten, waarvoor de bewuste Joel Podolny allereerst zelf op onderzoek gingen om de cases te beschrijven die als leerstof konden dienen. Of een codificatie  voldoende is om de unieke cultuur vast te leggen voor komende generaties, moet nog blijken.

Dagelijks de nieuwsbrief van Management & Leiderschap ontvangen?



Door je in te schrijven ga je akkoord met de algemene en privacyvoorwaarden.

Een ander Apple

Intussen moet Tim Cook, inderdaad een ex-IBM'er die geniaal is aan de operationele kant, het bedrijf aanpassen aan de enorme leegte die Jobs achterliet. Een autocratie moet hij omvormen tot een gebruikelijker managementmodel, met behoud van het goede. De grootste uitdaging voor Cook is volgens Lashinsky het inbrengen van ondernemerschap binnen Apple. Jobs leidde Apple als een ondernemer, maar duldde nauwelijks ondernemerschap bij anderen. Het is onvermijdelijk dat Apple zal afglijden van 'insanely great' naar gewoon geweldig schat de schrijver van Inside Apple in, gewoon doordat Apple meer trekjes zal krijgen van een normaal bedrijf. Intussen zal de wereld nog heel lang Apple-producten blijven kopen.

Conclusie

Inside Apple belooft te beschrijven hoe Apple echt werkt, en maakt gelukkig snel duidelijk dat dat onmogelijk is. Voor Apple-volgers herhaalt Lashinsky veel bekende kost, maar hij overdrijft dit niet. Hij heeft voldoende (ex)Applemedewerkers op alle niveaus gesproken, om toch een paar nieuwe inkijkjes te bieden. Die zijn soms gefragmenteerd, maar wel gerangschikt in een logisch opgebouwd verhaal over een bedrijf dat zó eigenzinnig is, dat het eigenlijk geen bestaansrecht heeft. Alleen dat gegeven al maakt Inside Apple, ook na de biografie over Jobs en een werk als Inside Steve's Brain  van Leander Kayney tot verplichte kost.

Donald Pols start bij Tata Steel: dit zijn 3 hete hangijzers voor de nieuwe duurzaamheidsbaas

Donald Pols is op 1 juni begonnen als directeur duurzaamheid en corporate communicatie bij Tata Steel Nederland. De voormalig directeur van Milieudefensie krijgt meteen drie urgente dossiers op zijn bord - en de klok tikt.

Het is een van de spraakmakendste transfers van het jaar: de overstap van Donald Pols van Milieudefensie naar Tata Steel. Foto: Getty Images

Update: Donald Pols is op 2 juni 2026 onverwachts gestopt bij Tata Steel Nederland. Aanleiding is het opduiken van feiten over zijn studententijd in Zuid-Afrika, waar Pols destijds voorman was van een extreemrechtse studentenbeweging ten tijde van het apartheidsregime. Pols geeft in een interview met NRC openheid van zaken. Tata Steel Nederland laat in een persverklaring over het vertrek van Pols weten dat er ‘aanvullende informatie’ over het verleden van Pols bekend is geworden die niet eerder met het bedrijf was gedeeld.

‘Bij Tata Steel liggen nu drie kansen tegelijk op tafel: de directe milieuvervuiling in de IJmond terugdringen, de uitstoot via gas en import van kolen elimineren, en met het Groen Staal Project echte duurzame staalproductie realiseren. Drie vliegen in één klap, maar alleen als overheid, bedrijf en aandeelhouders hun commitment waarmaken.’

‘Alleen als’. In het persbericht waarin Donald Pols zijn overstap naar Tata Steel Nederland bekendmaakte, klinkt een stevig voorbehoud door. Waarschijnlijk niet zonder reden, want nu al is duidelijk dat de acties van Pols bij Tata nauwlettend gevolgd zullen worden.

De ‘transfer van het jaar’ – directeur Milieudefensie wordt hoofd duurzaamheid en bedrijfscommunicatie bij Tata Nederland – zorgde voor een stortvloed aan commentaren, variërend van woedende reacties vanuit de milieubeweging tot lof voor de durf die Pols toont.

Lees ook: Activist wordt insider: kan Donald Pols Tata Steel echt veranderen?

Het afbreukrisico is hoe dan ook groot. Voor de man die Milieudefensie omvormde tot juridische pitbull, maar ook voor staalfabrikant Tata, de grootste CO2-uitstoter van Nederland. Pols verwoordde dit in de Volkskrant zo: ‘Ik leg mijn reputatie in de waagschaal, dat is waar. Maar dat geldt voor het bedrijf misschien nog wel sterker. Als zou blijken dat ze hun toezeggingen aan mij niet waarmaken, lopen ze het risico dat ik over een jaar weer vertrek.’

Maandag is Pols officieel gestart in zijn nieuwe functie. Of hij meer dan een jaar volmaakt in IJmuiden, hangt af van een aantal hete hangijzers. Dit zijn de drie grootste uitdagingen voor de nieuwe duurzaamheidsdirecteur van Tata Nederland.

#1 Sluiting kooksfabrieken in goede banen leiden

De meest acute kwestie is de dreigende sluiting van twee kooksfabrieken in IJmuiden. Die zijn vooralsnog cruciaal voor de continuïteit van de staalproductie van Tata Nederland.

Door systematische overschrijding van de milieunormen voor de uitstoot van schadelijke stoffen dreigt de Omgevingsdienst Noordzeekanaalgebied op korte termijn de vergunningen in te trekken voor de installaties waarmee Tata steenkool verwerkt tot kooks.

Kooks is een gezuiverde vorm van kolen met een zeer hoog koolstofgehalte. De grondstof wordt in het huidige productieproces gebruikt om ijzererts te ontdoen van zuurstof voor de productie van ruw ijzer. Het ruwe ijzer wordt vervolgens bewerkt tot staal. Dus kort gezegd: zonder kooks geen staal.

Vooralsnog zijn de kooksfabrieken cruciaal voor de staalproductie in Nederland. Foto: Tata Steel Nederland

Sluiting van de kooksfabrieken staat sowieso op de agenda, maar timing is daarbij cruciaal. Als onderdeel van het Groen Staal-plan wil Tata overstappen op een ander productieproces. Daarbij moet kooks worden vervangen door aardgas om ijzererts te zuiveren.

Een nieuwe fabriek die werkt met zogenoemde directe ijzerreductie staat echter pas voor 2030 op de planning. Tata kan zijn kooksfabrieken in theorie eerder sluiten, maar zal dan tijdelijk kooks moeten importeren. Een complicatie is ook dat de kooksfabrieken warmte leveren voor andere onderdelen van het productieproces.

Kortom, de eerste uitdaging voor Pols is om de timing van de sluiting van de kooksfabrieken, in overleg met de Omgevingsdienst, in goede banen te leiden. Als de kooksfabrieken noodgedwongen moeten sluiten zonder alternatieve aanvoer, komt het hele productieproces in IJmuiden in gevaar. Dat kan uitmonden in een grote financiële strop.

Aan de andere kant is het moeilijk voorstelbaar dat de kooksfabrieken nog jaren open kunnen blijven, als de uitstootnormen voor schadelijke stoffen stelselmatig worden overschreden. Pols zal dus al op zeer korte termijn een netelig dilemma moeten oplossen.

#2 Maatwerkafspraak: staat bepaalt toekomst Tata Nederland

Tata Steel Nederland tekende afgelopen jaar een intentieverklaring voor een zogenoemde maatwerkafspraak met de overheid. Het idee is dat het bedrijf zijn Groen Staal-plan kan realiseren met een totale investering van 4 tot 6,5 miljard euro, als de staat daar maximaal 2 miljard euro aan bijdraagt.

De deal moet definitief worden beklonken met een bindende maatwerkafspraak. Wanneer die er precies komt, is nog niet duidelijk. Toch zal dit zeker een trofee zijn die Pols in zijn eerste werkzame jaar bij Tata wil binnenhalen. De geloofwaardigheid van de verduurzaming bij Tata Nederland is immers compleet afhankelijk van de implementatie van het Groen Staal-plan.

De staalproductie van Tata is nu gebaseerd op de productie van ruw ijzer in hoogovens met kooks en de verwerking van ruw ijzer tot staal met converters. Dit proces zorgt op jaarbasis voor emissies van iets meer dan 11 miljoen ton CO2-equivalent. Daarmee is Tata de grootste individuele uitstoter van CO2 in Nederland.

Tata Steel wil voor de productie van ruwijzer overstappen op aardgas. Credit: Tata Steel Nederland/ Still YouTube

Doel van het Groen Staal-plan is om voor de productie van ruw ijzer te gaan werken met een direct reduced iron-fabriek (DRI) op basis van aardgas. Voor de verwerking van ruw ijzer tot staal wil Tata Nederland een zogenoemde elektrische vlamboogoven inzetten.

Dat moet op jaarbasis ruim 5 miljoen ton aan CO2-uitstoot gaan schelen. Tata Nederland denkt met aanvullende maatregelen uit te komen op een halvering van de uitstoot bij de fabriek in IJmuiden.

De staatssubsidie van 2 miljard euro is voor dit alles cruciaal. Zonder die bijdrage is de kans klein dat het Indiase moederbedrijf van Tata Nederland het vergroeningsplan doorzet. Het bezegelen van de maatwerkafspraak is dus ook voor de geloofwaardigheid van Pols essentieel.

Lees ook: Tata krijgt miljarden voor verduurzamen, in onze buurlanden worden die plannen juist ingetrokken

#3 Oplossing staalslakken: publieke reputatie op het spel

Een groot reputatierisico voor Tata Nederland is de omgang met staalslakken, ofwel de restmaterialen die ontstaan bij de staalproductie. Staalslakken zijn grijze, steenachtige brokstukken, waar ook zware metalen in zitten. Dit materiaal wordt op verschillende manieren gebruikt.

Zogenoemd hoogovenslak wordt benut als grondstof voor cement. Daarnaast levert de staalproductie zogeheten LD-staalslakken op. Die worden ingezet voor de bouw, onder meer bij het verharden van paden, dijkversterking en geluidswallen. De fabriek in IJmuiden zorgt jaarlijks voor zo’n 650.000 ton aan LD-staalslak.

De toepassing van staalslakken in de bouw is maatschappelijk zwaar omstreden vanwege de potentiële gezondheidsrisico’s. Staalslakken kunnen zorgen voor geïrriteerde ogen en luchtwegen, bloedneuzen en huidirritatie bij mensen die ermee in contact komen.

Ook als Tata Steel in IJmuiden groen staal gaat produceren, is het bedrijf nog niet van de omstreden staalslakken af. Foto: Sjoerd van der Wal/Getty Images

Met het Groen Staal-plan is Tata Steel nog niet van het omstreden restproduct af. Het nieuwe productieproces levert nog steeds staalslak op, bijvoorbeeld bij de inzet van een elektrische vlamboogoven.

Vorige maand tekende Tata Nederland een overeenkomst met cementfabrikant Ecocem om te onderzoeken hoe onder meer staalslak van elektrische vlamboogovens kan worden benut voor de productie van cement, mortel en beton. Het gezamenlijke onderzoek draait vooral om de vraag hoe snel dergelijke innovaties opgeschaald kunnen worden.

In verband is ook de oplossing van Steel Cleanup interessant. Deze Nederlandse startup heeft een manier gevonden om via een elektrochemisch proces waardevolle grondstoffen uit staalslak te halen, waarbij de benodigde chemicaliën worden hergebruikt in een CO2-neutraal proces.

Lees verder op Change Inc.: Startup Steel Cleanup wil afval van staal ‘volledig verwerken’

Tata Nederland en Pols moeten met een geloofwaardige routekaart komen om circulair hergebruik van staalslakken te integreren in het productieproces van de fabriek in IJmuiden. Gelet op de forse media-aandacht voor staalslakken staat er veel op het spel.

Dagelijks de nieuwsbrief van Startups & Scaleups ontvangen?



Door je in te schrijven ga je akkoord met de algemene en privacyvoorwaarden.

Dagelijks de nieuwsbrief van Startups & Scaleups ontvangen?



Door je in te schrijven ga je akkoord met de algemene en privacyvoorwaarden.

Het is dus niet overdreven om te stellen dat Donald Pols een baan heeft aangenomen met een hoog afbreukrisico. Sinds 1 juni 2026 tikt de klok.

Dit artikel verscheen oorspronkelijk op Change Inc.