Bob is divisiedirecteur bij een groot concern. Hij doet zijn best. In deze aflevering loopt Bob imagoschade op als werkgever.
Beste Bob,
Sorry, jongen, maar ik moet toch 'nee' zeggen tegen je aanbod om bij jouw divisie te komen werken. De reden is simpel: ik kies toch voor HKLP. Ze hebben me gewoon meer te bieden. Ik wens je veel succes met het invullen van de vacature, zal niet meevallen in deze tijd van arbeidskrapte.
John de Grave
Beste John,
Hier schrik ik eerlijk gezegd nogal van. Ik dacht namelijk dat we goed bezig waren en makkelijk tot overeenstemming zouden komen. Toch?
Bob
Bob,
Nou, eerlijk gezegd vond ik de procedure nogal rommelig. Ik kwam voor een gesprek, jij was de afspraak vergeten, ene Huizinga verving je en zei zuinig dat er nog twee kandidaten waren, nou goed, bleek later dat hij met een andere functie in de war was. Toen dat misverstand de wereld uit was, meldde hij me dat ik hoe dan ook niet moest denken dat, omdat ik persoonlijk door de directeur was benaderd, alles al in kannen en kruiken was: ik moest eerst een assessment doen. Had jij mij niets over verteld. Heel vreemd allemaal. En toen begon die Huizinga me ook nog te vertellen dat het op de afdeling waar ik de leiding over zou krijgen één grote puinhoop was. Had je me ook al niet verteld.
John de Grave
John,
Ja, nogmaals, sorry, zeker voor die Huizinga, gewoon een heel naar type (en, geloof me, dat is echt een uitzondering!), maar dat hadden we toch allemaal al uitgepraat? Ik heb je nog speciaal mee uit lunchen genomen in La Rive. Ja, stom dat ik jou heb laten betalen, maar ik neem aan dat mijn secretaresse dat inmiddels heeft overgeboekt? Volgens mij hadden we tijdens die lunch een prima gesprek, toch?
Bob
Bob,
Nee, dat geld heb ik nog niet terug, maar dit terzijde (al vind ik het trouwens best raar dat ik je secretaresse er al twee keer over heb moeten bellen). Het ging me niet eens om die rekening, Bob, ik vond het gewoon raar dat je eerst zegt dat dit een heel belangrijk gesprek is en dat je dan halverwege ineens wegrent, roepend: ‘Ik moet nu naar een echt belangrijke afspraak, bel je snél!' Ik voelde me ineens minder dan niks.
John de Grave
John,
Maar zo was dat helemaal niet bedoeld! De bestuursvoorzitter belde, móest me meteen spreken, nou ja, die man… als je niet doet wat hij zegt, en wel meteen, dan hang je, John, dat vindt hij zelfs leuk: zijn managers angst aanjagen, lekker treiteren, je ziet het aan zijn smoel af.
Bob
Bob,
Ja, nog zo wat: in eerste instantie kom je met verhalen dat die tent van jou zo leuk is, zo informeel, dat het barst van de plannen… En toen, tijdens die lunch, na die ene whisky, begin je eerst flink af te geven op die Huizinga, die volgens jou voortdurend aan je stoelpoten zaagt, dan aan de bestuursvoorzitter, die volgens jou nog niet eens het woord strategie kan spéllen… Ja, hoor ‘s, dan kan je mij het niet kwalijk nemen dat ik ernstig ga twijfelen of ik bij zo'n club wel wil werken.
John de Grave
John,
Ach, zo was dat allemaal niet bedoeld, ik had die whisky ook moeten laten, kan ik absoluut niet tegen, zeker niet als ik moe ben, en ik was echt moe die dag, had net die hele afhandeling van de Q3-prognose achter de rug, daarom wou de bestuursvoorzitter me ook met spoed spreken trouwens: meneer vond de targets weer eens te laag. Maar die man heeft ook echt goede kanten hoor, heel standvastig bijvoorbeeld, ja, de ene na de andere ceo valt om, maar hij blijft maar zitten. En die Huizinga, ach, elk bedrijf heeft toch zo'n jakhals?
Bob
Bob,
Kan allemaal wel zijn, maar die lunch was drie weken geleden – en vervolgens heb ik niets meer van je gehoord.
John de Grave
John,
Ja, stom van me. Ik had het zó druk, moest ineens weer alle targets herzien… en weet je wat: wilde ik je juist vanochtend bellen, beter laat dan nooit, hahaha, kon ik echt nergens meer je nummer vinden! Dat geloof je toch niet!
Bob
Klopt, Bob, dat geloof ik inderdaad niet. Tot ziens.
John de Grave
Foto boven: Flickr.com
