Ik geef me niet graag bloot. Fouten toegeven of eerlijk bekennen dat ik ergens nul verstand van heb is niet bepaald mijn hobby. Het liefst doe ik alsof ik overal verstand van heb zodat ik deskundig en competent op anderen overkom. Een journalist die niet weet waar ze het over heeft, is nou eenmaal aangeschoten wild.
In het bedrijfsleven kom ik ook weinig managers tegen die zich graag blootgeven. Die eerlijk zijn over hun tekortkomingen of verborgen agenda’s. En dan zijn er natuurlijk nog de hordes persvoorlichters die hard aan het werk zijn om te voorkomen dat een bestuurder de waarheid vertelt. Dat een product niet deugt of klanten miserabel worden behandeld krijg je zeker niet te horen ook al weet iedereen dat het wel zo is. Dat je als bestuurder maar beter wel eerlijk bent over je mislukkingen, hoorde ik onlangs op een leiderschapsbijeenkomst van Turner in Leusden. Daar vertelden bestuursvoorzitters als Maarten Hulshoff van Rodamco dat een effectieve leider zich juist kwetsbaar hoorde op te stellen. Je moet toegeven dat je fouten maakt. Dan wordt een bestuurder mens en daar houden medewerkers van. Dat geeft hun wederom toestemming om ook mens te zijn met alle onzekerheden en fouten die daar bijhoren. Ik was verbaasd. Ook al verschijnen er tegenwoordig steeds meer boeken over het belang van authenticiteit en openheid, de bestuursvoorzitter die zich kwetsbaar opstelt en eerlijk is over zijn doelstelling en motivatie moet ik nog tegenkomen. Laat ik dan maar afsluiten door het goede voorbeeld te geven en eerlijk te zijn. Ik ben bang dat het vooral een gezegde is dat nog steeds het meest van toepassing is in het bedrijfsleven: when money talks bullshit walks.
