Ik ben een beetje een workaholic. Naast mijn werk bij een pabo van een hogeschool geef ik ook nog les aan een school voor voortgezet onderwijs. Daarnaast was ik aan een politiek instituut verbonden in Den Haag. Al met al een totale werktijd factor van 128%.
Natuurlijk gaat er dan wel eens wat mis en dus ook met mijn niet al te gewillige Havo 4 klas. Daarbij speelt mee dat ik zelf veel lessen digitaal geef, de school omschakelt naar een elektronische leeromgeving en ik zelf daarin een voortrekkersrol vervul.
Eén van mijn twee Havo 4 groepen wordt door urengebrek half door mijzelf en half door een ouderwetsere collega die op het punt van bapo verlof staat waargenomen. Dit sijpelde door naar het management. Die had mij overigens wegens goede performance in het vorige jaar een vast contract beloofd. Ineens stond het er niet meer zo best voor. Met vijven en zessen kon ik nog een los contract krijgen.
Maar hierdoor was ik al aan het rondkijken geweest. Wat schetst mijn verbazing als ik voor mijn vakgebied een LC functie Aardrijkskunde zie bij een naburige school. Gesolliciteerd dus. Binnen een week heb ik een aanbod voor een vast contract op een schaal hoger dan bij de baas die moeilijk doet.
Een prachtig staaltje van een omslaande markt in onderwijsland waar de doorstroom van LB naar LC functies volledig is vastgelopen. Waar docenten die aan het nieuwe leren willen doen, vastlopen op ouderwetse docenten. Waar leerlingen vooral willen profiteren van het grote luieren in de Tweede Fase.
Karel de Vries
