Is Richard Branson Johnny Loco? “Ik denk het wel.”
Op vakantie in Spanje hadden ze de zaken op een rijtje gezet, Arnaud van der Vecht en Frank Spackler. Frank zat in de staalhandel, Arnaud had een reclamebureau. Supermooi, maar als hij eerlijk was, was hij toch vooral ‘dingen aan het regelen’. Laptopwerk, bellen, mensen achter de broek zitten. Ze kwamen tot de slotsom dat ze het helemaal anders gingen doen en wilden de terugreis aanvaarden, toen ze op het station van Barcelona in gesprek raakten met een man.
Een man van de wereld, zo bleek, en hij moest met hun trein mee. Toen hij in Parijs uitstapte, keken Arnaud en Frank elkaar aan. Wie was deze man? Een zakenman, ja, iemand die ‘meedeed op het hoogste niveau’ en de wereld kende als zijn achtertuin. Casual, succesvol op een niet-hautaine manier. Een voorbeeld. Mysterieus – nu nog weten ze niet hoe hij heette. De naam kwam op een avond, met een biertje. ‘Johnny Loco.’ Martijn Wigmans was erbij – Martijn kwam van O’Neill. Wie is Johnny Loco?, vroegen de heren zich af. De man in de trein was Johnny Loco. Jack Johnson ook, de surfer met zijn hangmatmuziek. Johnny Loco was bemiddeld, avontuurlijk, zorgeloos, droeg ontspannen slippers, was hip maar niet té, een stadsmens, op z’n gemak in het park, een levensgenieter. Zuid-Amerikaans, dolce vita. Johnny Loco fietst op zijn beach cruiser langs stranden met mooie mensen.
Wat ze toen zijn gaan doen, zegt Arnaud, is ‘Johnny Loco vorm geven’. Eerst met een fiets. De mannen trokken hun portemonnee; op 15 maart vorig jaar hadden ze een logo, in Taiwan vonden ze een fabriek en op 15 mei kwamen twee containers met de eerste zevenhonderd fietsen aan in de haven van Rotterdam. In hun kantoorpand aan de Keizersgracht staan drie modellen naast elkaar te glimmen, Johnny Loco-fietsen: model klassieke Amerikaanse strandfiets, bol frame, breed stuur, brede banden, breed zadel, in frisse kleuren leverbaar.
Fietsen, hadden ze bedacht, zijn catchy, ze maken rijdend reclame voor zichzelf. Als ze nu in de stad een Johnny Loco-fiets tegenkomen, is de berijder een bekende van Arnaud, Martijn of Frank en voor de rest, zegt Arnaud, “zitten er voor 80 tot 90 procent de mensen op waar we op mikken”.
Bij strandtenten en fitnesscentra hingen ze flyers aan de fietssturen, de Johnny Loco-fiets parkeerden ze er strategisch naast. Op fietsbeurzen, op plekken waar het gebeurt, overal kwam je Johnny Loco tegen. Het moest lijken alsof een wereldmerk in Nederland gelanceerd werd. “Wat cool dat Johnny Loco nu eindelijk naar Nederland komt,” mailde een meisje.
Omdat Johnny Loco de zaken groot zou aanpakken, is er nu ook een kledinglijn. Op kantoor staan paspoppen met truien en blouses in matblauw en oudroze, stijl ‘tussen Diesel en Abercrombie in’. Het had wat voeten in de aarde. Ze wilden T-shirts, hadden uit magazines met schaar en plakstift een moodbord gemaakt van wat ze wilden, designers waren ermee bezig. “Het leek zo leuk,” zegt Arnaud. Toen kwam er vlak voor een belangrijke beurs een doos T-shirts ingevlogen uit Portugal. Verkeerd gewassen, verkeerde stiksels, verkeerde kleuren. Het was niet Johnny Loco. “Weg ermee.”
Er zijn een paar duizend fietsen verkocht. In een nieuwe tv-serie in de VS reed Don Johnson drie afleveringen op een Johnny Loco voordat de serie van het scherm werd gehaald. Er zijn plannen; je kunt via Johnny Loco droomreizen boeken naar Brazilië. Misschien is er over vijf jaar een Johnny Loco-resort. Als Johnny in het gras in het park naar de lucht kijkt, is alles mogelijk. Een vliegmaatschappij, als de zakenman-avonturier Richard Branson? Wie weet. Is Richard Branson Johnny Loco? Arnaud van der Vecht glimlacht. “Ik denk het wel.”
