Veel ondernemers voelen voortdurend druk, want de wereld verandert razendsnel. Klanten worden kritischer, weten meer en zijn veeleisender. Het wordt bovendien steeds moeilijker om goede collega’s te vinden. En dan moeten we ook nog groeien, anders zijn we geen goede ondernemers. Thuis jengelen de kinderen om aandacht. Roos moet naar tennis en naar muziekles, Boris moet naar voetbal, logopedie èn pianoles en het ondergesneeuwde liefdesleven verdient ook een plekje op de agenda, want we willen niet onder het landelijk gemiddelde van 1,6 keer per week uitkomen. En dan zijn daar ook nog onze vrienden en ouders waar we heen moeten. Als het past in de agenda. Oh ja, heb ik al gesport deze week?
Sven Kramer
De vraag is hoe je tot balans komt. Als balans een doel op zich wordt, geeft het alleen maar meer stress. Bovendien, is het wel zo’n goed voorbeeld voor je kinderen als je altijd overal tijd voor hebt? Er is niets mis mee als mijn kinderen zien dat papa af en toe heel hard moet werken om iets te bereiken. Toch moeten we balans zoeken om beter te presteren. Topsporters weten dat al land. Als je iets wilt bereiken, moet je heel hard trainen, maar ook rust nemen. Toen Sven Kramer zijn laatste wereldrecord reed, lag hij daarvoor halve dagen op bed. Iedereen dacht dat er iets mis was met hem, maar hij was bezig zich voor te bereiden op een topprestatie. Hij gunde zijn lijf rust om op het juiste moment te pieken.
Topprestaties
Ik zie maar weinig ondernemers hetzelfde doen. De meesten werken keihard, altijd. Ze vergeten rust te nemen; zelfs op vakantie staat de telefoon aan. Toch levert iedere ondernemer topprestaties, iedere dag weer. Net als topsporters moeten ondernemers steeds beter plannen, doelen scherper krijgen, blijven verbeteren. Anders worden ze omver geblazen door concurrenten, of zeer mondige klanten.
Ik spreek soms heel fanatieke ouders, die zó graag willen dat zoon- of dochterlief een klas overslaat. Ik vraag me af of dat de juiste balans is. Zo’n kind wordt minstens honderd jaar, moet werken tot zijn 76e en krijgt nu al een enorme druk op de schouders. Als papa en mama niet uitkijken, is het kind voor zijn veertigste opgebrand. Ik zou zeggen: laat die kinderen een jaartje langer genieten. Gun dat kind, net als Sven Kramer, de rust om zich optimaal voor te bereiden op de topprestaties die nog komen. Laat hem spelen, genieten. Dan is in ieder geval het eerste stukje van zijn leven in balans. Want één ding weet ik zeker: als kinderen talent en ambitie hebben, komt dat er sowieso uit. Daar hoeven we elkaar niet voor onder druk te zetten!
