Houdt u van nuance en consensus? Stop dan onmiddellijk met lezen. Deze column is een pleidooi voor daadkracht. Ik heb een gruwelijke hekel aan besluiteloosheid en onverschilligheid.
Aan mensen die van alles de voor – en nadelen inzien. Die nooit ‘ja’ of ‘nee’ zeggen, maar altijd ‘misschien’ of ‘ik zie wel’. Of ‘ja maar’. Daar heb je dus helemaal niets aan. Je zal maar moeten werken met al die mensen die geen mening hebben of met alle winden meewaaien. Lafaards.
Als manager behoor je daadkrachtig te zijn en ruggengraat te tonen. Besluiten nemen en daar achter staan is wel het minste dat je van een baas kunt verwachten. Iedereen – ja ook de medewerkers – weet dat je een probleem van verschillende kanten kunt bekijken, maar het gaat er nou juist om welke kant je kiest. Beken kleur, kies een kant. Margaret Thatcher zei het al: ‘There are dangers in consensus: it could be an attempt to satisfy people holding no particular views about anything’.
Hou ermee op u achter van alles – de markt, de klant, de medewerker – te verschuilen. Oké, u leeft in een land waar onverschilligheid lange tijd werd aangezien voor tolerantie. Dat helpt niet mee. Maar wordt het niet tijd om verantwoordelijkheid te nemen? Keuzes te maken en ergens helemaal voor te gaan? Bent u een van die managers die eigenlijk diep in zijn hart een fietsenwinkel wil beginnen of zeehonden wil redden? Doe het dan, waar wacht u nog op?
Dood gaan we allemaal. Er is geen enkele reden om er zo vroeg aan te beginnen.
Of wilt u dat uw afscheid eindigt met een taart van de Multivlaai, plastic bekertjes en ongemakkelijke stiltes. Of nog erger: dat niemand doorheeft dat u er niet meer bent of ooit bent geweest?
