Rare loodgieters, die Nederlandse managers
Hoe kan het toch dat als het doel boven alle twijfel is verheven, de effectiviteit van het middel er niet meer toe doet? Veel wat we als beschaafd land doen, is goed bedoeld, maar zonder resultaat.
Jeugdreclassering, inburgering, onderwijs, leerlingen die het vertikken stage te lopen als ze daarvoor iets verder moeten reizen dan ze leuk vinden, de IND die niet in staat is immigratie op een maatschappelijk gewenste manier uit te voeren, en in mijn eigen Rotterdam het volgens een mooi rapport van de Rekenkamer, niet tot enig aantoonbaar resultaat leiden van re-integratietrajecten voor uitkeringsgerechtigden. Om er maar eens een paar te noemen. Het lijkt wel alsof er weinig goed gaat dat de overheid namens onze samenleving met alle goede bedoelingen en nog meer geld in gang zet.
Weinig bemoedigends
Helaas heb ik weinig bemoedigende woorden voor u: het ligt ook aan u, managers van Nederland. Ik wil u er niet van af laten komen met een tirade tegen de politiek. Waarom horen we zo weinig van schoolmanagers, directeuren van maatschappelijk werkers, eigenaren van particuliere cursusinstituutjes, directeuren van zorginstellingen, de IND zelf, kortom al die managers, die zich dagelijks direct of indirect betaald door de belasting- of premiebetaler met die problemen mogen bezighouden?
Ziende blind
Hoort u ooit een loodgieter als excuus gebruiken dat het weliswaar nog lekt, maar dat dat niet komt omdat hij de leidingen verkeerd aan elkaar heeft vastgemaakt, maar omdat het waterleidingbedrijf maar water door de hoofdleiding blijft persen? Veel managers in de wereld van de maatschappelijke dienstverlening lijken ziende blind wat betreft de zin van de eigen activiteiten.
Mond houden
Als u weet hebt van goedbedoelde maar in de praktijk zinloze acties die heel veel geld kosten, ook al zijn ze politiek of maatschappelijk afgezegend, dan heeft u de verantwoordelijkheid om als professional aan de bel te trekken als oplossingen niet werken. Maar u doet het niet. In beroepskringen in Nederland overheerst angst en cynisme. En als het misgaat, krijgt iedereen de schuld, behalve degenen die er goed betaald dagelijks met hun neus bovenopstaan. Waar hebt u geleerd dat u beter uw mond kunt houden? Is het niet zo dat tegenwoordig iedere zichzelf respecterende organisatie zich ‘open en transparant’ noemt? En tegelijkertijd bent u zo vaak bezig met zingeving van uw leven, maar dan meestal met een boek of op weer een dure training, of in uw vrije tijd.
Vertrouwen
Daarom nu een oproep naar al die professionals en die managers, zowel in de publieke als private sector: als u zingeving belangrijk vindt, begin dan eens op uw werk in plaats van in de Ardennen. Dat zou Nederlanders weer meer vertrouwen geven in hun overheid en haar goed betaalde publieke en private uitvoeringsapparaat. Als u begint met echt open en transparant te zijn, dan worden onze problemen sneller opgelost, wordt er minder collectief geld verbrandt, en kunt u uw eigen leven en onze samenleving zin geven.
Marco Pastors
Over Marco Pastors
Pastors (1965) heeft bedrijfseconomie in Rotterdam gestudeerd. Voorafgaande aan zijn politieke carrière heeft hij onder andere gewerkt bij Pink Roccade en Zenc, adviesbureau voor informatiseringsvraagstukken. Hij was lid gemeenteraad van Rotterdam, van 14 maart 2002 tot 25 april 2002, wethouder (van ruimtelijke ordening, strategisch volkshuisvestingsbeleid, waaronder woonbeleid en grondbeleid), ook van van Rotterdam, van 25 april 2002 tot 15 november 2005 en nu zit Pastors weer in de raad. Daarbij is Pastors de oprichter en leider van de politieke partij EénNL
