Managers vertonen systematisch vluchtgedrag. Zij ontlopen lastige verantwoordelijkheden. En de doelstellingen van de organisatie worden daarbij ondergeschikt gemaakt aan die van de manager. "Er is sprake van managerial no go area's."
Iedere manager heeft ervaring met het niet diep genoeg in de eigen organisatie durven kijken, het negeren van periodieke rapportages en onvoldoende interesse hebben in klantrelaties. Dat blijkt uit onderzoek van adviesbureau Berenschot en het Nederlands Centrum van Directeuren en Commissarisen (NCD). Bij één op de vijf managers leidt dit tot systematisch vermijdingsgedrag.
Ervaring
Bijna een kwart van de managers met een hoog vluchtgedrag delegeert regelmatig zaken waar hij zelf tegenop ziet. Managers die leidinggeven aan meer dan 200 medewerkers vertonen gemiddeld minder vluchtgedrag dan collega's die kleinere organisaties aansturen. Opvallend is verder dat managers die één tot tien jaar ervaring als leidinggevende hebben in een kwart van de gevallen een hoog vluchtgedrag vertonen, terwijl managers met méér dan tien jaar ervaring 12 procent scoren.
Naar de afgrond
De term 'managerial no go area' is afkomstig van Berenschot-directievoorzitter Theo Camps. Volgens hem is bij systematisch vluchtgedrag ook de rol van toezichthouders in het geding: "Nog te vaak wordt de manager de kans geboden om door te gaan met een bestuurswijze die niet goed is voor de organisatie. In het ergste geval leidt dit ertoe dat aanvankelijk door hun toezichthouders bejubelde managers een organisatie naar de afgrond leiden."
Sturen op resultaat
Camps heeft wel een aantal tips om vluchtgedrag te voorkomen. Organisaties moeten managers mede selecteren op hun vermogen om de dialoog met medewerkers en stakeholders aan te gaan. Verder is het te sterk sturen op resultaat, al dan niet gekoppeld aan individuele beloningen, doorgeschoten en moet een sterker accent worden gelegd op leiderschap waarbinnen normen en waarden een belangrijke plaats innemen.
