Het economisch herstel van ons land wordt van binnenuit bedreigd. Olieprijs en wereldhandel liggen natuurlijk altijd op de loer, maar het echte gevaar komt van binnenuit. Het gaat namelijk zo goed met
onze economie dat steeds meer ondernemers problemen krijgen met het aantrekken van personeel.
En een krappe arbeidsmarkt kan ertoe leiden dat de lonen zodanig worden opgestuwd dat winstgevendheid en concurrentiepositie worden aangetast. Tot nu toe vind ik de loonontwikkeling in ons land nog alleszins redelijk. De loonstijging ligt nu op ongeveer 2,5 procent en voor volgend jaar komen de meeste looneisen uit op rond de 3 procent. Dat de lonen zich overigens niet overal zo beheerst ontwikkelen blijkt wel uit de in Duitsland door de vakbond IG Metall neergelegde looneis (die vaak de trend zet voor de rest van de economie), van 6,5 procent. In de Italiaanse bankensector is er zelfs sprake van een looneis van 9 procent.
Deze kant moet het in ons land natuurlijk niet op. Het kabinet kan hierbij een belangrijke rol spelen. Voor dit jaar wordt er door het Centraal Planbureau voor een gemiddeld gezin – Joost mag weten wie dit zijn, maar dit terzijde – een stijging van de koopkracht voorzien van een mooie 1,75 procent. Maar voor volgend jaar lijkt onder invloed van oplopende verzekerings-en pensioenpremies die
koopkrachtstijging meer dan gehalveerd te worden. In het Regeerakkoord afgesproken lastenverzwaringen zouden deze koopkrachtverbetering nog verder onder druk kunnen zetten. Het is
dan zeker niet denkbeeldig dat, tegen de achtergrond van een krappe arbeidsmarkt, werknemers dit zullen proberen te compenseren door het stellen van hogere looneisen met uiteindelijk alle negatieve
gevolgen van dien.
