Zelfs de allerhoogste topman van Nederland, koningin Beatrix, heeft er meer dan een handvol van: adviseurs.
Daar, aan het hof, is het besef al eeuwen aanwezig dat de topman die alles weet en alles kan en altijd goed oordeelt en altijd goed handelt nog moet worden uitgevonden. We vinden het allemaal volstrekt logisch.
Net zo logisch als we het vinden dat iedereen die in het bedrijfsleven iets wil bereiken permanent onderworpen moet worden aan educatie. Trainingen, cursussen en workshops, vormen een economie op zich en deze floreert anno 2007 weer als nooit tevoren. Op weg naar de top en op dit gebied een lege agenda? Het enkeltje uitgang dreigt!
Eén groep treffen we nooit in een hotel- of congrescentrum tussen deze would-be-toppers: de echte toppers. Leden van de raden van bestuur. Ceo’s van bedrijven die echt iets voorstellen. Andere c’s. Omdat ze het niet tijdefficiënt genoeg vinden. Of te weinig van toepassing vinden op hun eigen situatie. Of omdat ze zich er imagotechnisch niet kunnen vertonen. Wat dit type bestuurder dus resteert, is goed te luisteren naar zijn omgeving of een eigen trainer/coach. Waarbij die laatste groep, zo lees ik in het artikel van Haitske van de Linde op pagina 40, vooral wordt ingehuurd om een beetje kritisch, met gebruikmaking van weinig meer dan gezond verstand, te sparren met mannen (helaas voornamelijk mannen) die ook niet altijd de wijsheid in pacht hebben. Rinkelende kassa’s omdat je mensen die te veel rubberen ruggengraten in hun eigen omgeving treffen de waarheid durft te zeggen wie zegt dat hoofdredacteur spelen een droombaan is?
