Ik wil niet roomser dan de Paus zijn: van de precies 168 schrijvend journalisten die ik de afgelopen bijna 25 jaar in de journalistiek voor een stage, vaste, tijdelijke of freelance klus heb aangenomen, waren er twee niet wit.
Met de eerste (een Surinaamse wier middelbare schooldiploma bij nader inzien alleen in haar hoofd bestond) stuurden we veiligheidshalve altijd een ghostwriter mee. Die voor de zekerheid de vragen ook maar stelde.
De tweede (een Koerd die elke blunder toeschreef aan zijn ‘eigen stijl van schrijven’) gaven we het advies mee na bijna vier jaar van overheidswege gesponsord gepamper t-ch maar te stoppen met de School voor Journalistiek, ter voorkoming van verdere ongevallen.
Discrimineer ik bij het aannemen van medewerkers?
Bij schrijvend journalisten alleen op het ontbreken van taalvaardigheid. Naast die 166 witten die ik heb aangesteld, heb ik er zeker 1660 afgewezen. Regelmatig uitgerekend om die reden: een krakkemikkige, soms ronduit beledigend slechte brief.
Maar wie kwaad wil denken, zal beweren dat ik discrimineer. Ze zijn er wél, die zwarte toptalenten.
Oh ja? Laatst adverteerden wij nogal breed met een verslaggevervacature. De tekst: “Als je houdt van onderwerpen als economie, management en leiderschap, een vrolijke inslag hebt, jezelf kunt relativeren, goed kunt schrijven (bewijs!), barst van de ideeën, kunt uitleggen waarom jij een gigantische aanwinst bent voor de redactie van Management Team, mail dan brief en cv naar [email protected].”
Wat denkt u?
De Jong… Van den Heuvel… Willems… Postma…
Don’t blame me!
