Hoe kun je mensen sturen die zichzelf niet kunnen sturen? Zelfsturing in een veranderende omgeving is essentieel. In zo’n omgeving moet elke medewerker zich kunnen aanpassen aan de klantvraag. Aanpassen vraagt een flexibele opstelling. Een flexibele opstelling van het individu eist zelfsturing. Dat is de kern.
Zelfs de PvdA pleit voor de ‘flexibele werknemer’. Bij monde van Wouter Bos werd betoogd dat er gekomen moet worden naar een ‘new deal’ in de economie. De baan voor het leven is passé. Mensen in organisaties moeten wennen aan flexibele arbeidscontracten. Als ze hun baan kwijtraken worden ze weliswaar nog opgevangen in de sociale zekerheid maar – als tegenprestatie – betekent het wel dat zij moeten werken aan hun employabiliteit!
Employabiliteit heeft met het vermogen tot zelfsturing te maken. Maar wat nu als medewerkers hier niets voor voelen?! Er zijn legio medewerkers die gewoon geen gezeur aan hun kop willen. ‘Laat mij maar gewoon mijn ding doen, dan vind ik het best’. Zij willen helemaal niet verantwoordelijk zijn. Ze willen gewoon horen wat ze moeten doen. En dat doen ze. Lekker werken van acht tot vijf. De deur dicht trekken en anders niet. That’s it! Met deze mentaliteit is toch niets mis? Het is toch goed dat zulke mensen er ook zijn? Ja. En toch leidt dit er op termijn toe dat deze medewerkers het niet zullen redden.
Kortom ook deze mensen zullen naar (een vorm van) zelfsturing toe moeten, willen ze overleven in organisatie. In weerwil van hun wens van ‘laat mij maar mijn ding doen’. Dat kan dus niet meer. Deze mensen moeten uit hun droomtoestand worden gehaald en opgeleid worden tot bewust kiezende, zelf sturende, meer geëmancipeerde medewerkers. Hoe krijg je hen zover? En hoe doe je dit op een hygiënische manier?
De medewerker (laat mij maar mijn ding doen) heeft niet de goede mindset. Hij moet ‘uit de droom’ komen. Hij moet bewust worden en keuzes maken. Het heeft iets pedants omdat het aangeeft dat de ‘bewuste’ de ‘onbewuste’ iets heeft te leren. Immers, het is zo goed voor hem, het is voor zijn eigen bestwil. Pedant of niet, ik ben het er mee eens. Het roer moet om. Iedereen zelfbewust, iedereen zelfsturend. Dit als voorwaarde om voor nu en in de toekomst te kunnen overleven.
Dus ook Bram-in-de-tram en Truus-in-de-bus. Maar hoe doe je dat dan…? Ik moet u zeggen, ik weet het niet precies. De enige optie die ik ken, is om intensieve 1-op-1 gesprekken met deze mensen aan te (laten) gaan. Erg kostbaar en tijdsintensief. Uw hulp is gevraagd. Herkent u dit probleem? Hoe pakt u als hrm’er of manager dit aan? Welke visie houdt u erop na? Hoe overstijgt u de pedanterie van de zelfsturing? Zeg het mij. Zeg het ons.
Wordt vervolgd…
