Het ontwikkelen van mensen is de core business van HRM. De education permanente van medewerkers is een voorwaarde wil de organisatie goed blijven presteren.
Tenminste, als je het in de toekomst wil doen met mensen van nu. De voorzitter van de raad van bestuur van ING Groep, Michel Tilmant, heeft hierover een interessante gedachte. Hij meent dat elke fase die de organisatie doormaakt, zijn eigen cohort kent. Ontwikkelt deze organisatie zich in een nieuwe richting, zal er een andere combinatie van mensen nodig zijn. Deze cohort zou dan -in het gunstigste geval- kunnen worden overgenomen door een organisatie die zich in de fase bevindt waar de oude organisatie uitkomt.
Ik neem voetstoots aan dat deze Tilmantgedachte, die overigens ook in Amerika opgeld doet, met name geldt voor ‘de werkbijen’ en niet zozeer voor het management. Wellicht heb ik het mis, het is nog iets te vroeg om dit te zeggen. Tilmant is pas vanaf 2004 in deze functie.
Cohorttheorie
In deze cohorttheorie kan leren, het ontwikkelen van mensen, overbodig lijken. Dat is niet waar. Geen vooruitgang is stilstand. Leren van medewerkers blijft nodig. Door de aantrekkende economie lopen de cursussen weer goed vol. In een tijd waarin innovatie, creativiteit en ondernemerschap een steeds grotere rol spelen en zullen gaan spelen, is het jammer te constateren dat scholingsinstituten en hun trainingen nog teveel hangen in het leren oude stijl. Het is nog te vaak de alwetende, kennisspuwende trainer voor de groep en de cursisten achter de tafeltjes. Al dan niet driftig schrijvend.
Hoe vaak heb ik niet gehoord dat trainingsdagen ‘even lekker niks moeten’ betekent. Het is niet moeilijk om ongemerkt heerlijk weg te dromen. De cursisten op de tribune als toeschouwer en de trainer die zich in de arena in het zweet werkt. Geen wonder dat het rendement van trainingen vaak te laag is.
In het Nieuwe Leren wordt het omgedraaid. De trainer wordt facilitator. Híj zit op de tribune en de cursisten staan in de arena. Hij is de ontsluiter van (impliciete) kennis uit de hoofden van de cursisten. De leeromgeving die hij daartoe creëert is uitdagend en prikkelend. De cursisten worden uit het normale patroon gehaald en uitgedaagd tot ander nieuw gedrag (het zogenaamde stretchen). De theorie wordt niet meer opgelegd maar ter plekke ‘handgemaakt’. Op basis van de ervaringen die cursisten opdoen in de leersituatie.
Zo geldt The message is the medium. Wil je het leervermogen van mensen prikkelen en vergroten, bijvoorbeeld om innovatiever te zijn, moet de methode een afspiegeling zijn van wat je wilt bereiken. Het Nieuwe Leren dus. Leren waarin de mens in zijn totaliteit en op zijn eigenheid wordt aangesproken. Dan wordt leren beleven, en zal de leerervaring nooit vergeten worden.
