Voor de Belgische Man bijt hond doorkruiste Heylen verschillende landen om lukraak bij mensen aan te bellen en te vragen ‘Mag ik even binnenkomen?’ Een simpel, maar succesvol format. “De meeste programma’s doen grondige research en castings voordat mensen gevolgd worden op televisie. Ik doe dat nooit; ik ga gewoon op mensen af. Het liefst verlegen of schuchtere mensen”, vertelt Heylen. “In Amerika had ik ook kunnen kiezen om de Route66 te volgen, maar ik wilde bewust banale gebieden bezoeken. Daar doe je de meest verrassende ontdekkingen. Het gaat vaak om kleine dingen, zoals dat iemand een merkwaardige stem heeft. Als je dat opmerkt, blijkt daar vaak een reeks verhalen aan te hangen.”
Heylen – die zichzelf omschrijft als een ‘zeer gewoon mannetje’ – komt bijna overal binnen. “Mensen hebben weleens hun hond op mij afgestuurd, maar verder gaat het altijd goed, of ik nu in Siberië, Amerika of China ben. Mensen willen enorm graag gehoord worden. Voor mij is het dan alleen een kwestie van goed luisteren en geïnteresseerd zijn. Als mensen zich openstellen, leer je ontzettend veel van ze.”
De inspiratie die hij opdoet in de gesprekken koestert Heylen. “Ieder goed gesprek laat sporen na: kiemen voor nieuwe inzichten. Als zo’n vonk ontstaat, moet ik die snel neerpennen. Op een bierviltje, servetje of desnoods mijn pols. Dat bewaar ik allemaal in een map. Om de zoveel tijd trek ik die map open om er ideeën uit te halen, als een positieve box van Pandora.”
Martin Heylen is binnenkort in Nederland te zien, bij inspiratiecongres Pinc (12 mei, Zeist. www.pinc.nl)
