Het leven van de Nederlandse chauffeur wordt er niet makkelijker op. De overheid werpt al jaren allerlei obstakels op, in de hoop files en milieubelasting terug te dringen. Maar het helpt niet.
Van overheidswege automobilisten treiteren is een nationale folklore. En het leven van de Nederlandse autorijder ging toch al niet over rozen. Filerijden hoort voor een groot deel van de Nederlandse autobestuurders bij het dagelijkse ochtendritueel.
Almaar hoger wordende benzineprijzen, het kwartje van Kok, tolpoortjes, carpoolstroken, wielklemmen, we’ve seen it, we’ve done it. De maatregelen vliegen je als onschuldige autobezitter om de oren.
Autobezitters worden langzamerhand de rokers van de samenleving.
Parkeren is een andere troef die nog niet uitgespeeld is. Een maatregel uit de oude doos en onlangs maar weer eens opgevist: chauffeurs met grote auto’s moeten meer parkeergeld betalen. Daardoor zouden minder mensen milieubelastende grote auto’s gaan rijden, is de redenering. Het idee is aardig als al dat extra parkeergeld rechtsreeks in het milieupotje zou verdwijnen. Van dat geld zou men dan een milieuvriendelijke brandstofmotor kunnen ontwikkelen en promoten, bijvoorbeeld. Maar dat gebeurt niet.
Wat gebeurt er dan wel met dat geld? Gaan de extra accijns op sigaretten en drank naar alcohol- en nicotinebestrijding? Welnee. Wat de overheid met al dat losgepeuterde geld doet, is ondoorzichtig. Maar in één ding is de overheid wel consequent, ook de prinsen mogen niet meer vrijelijk in Amsterdam parkeren. Streng doch rechtvaardig, dat wel. Maar de files blijven. En de parkeerproblemen ook.
