De zoveelste trend: managers kunnen iets leren van een roeiteam. Maar wat moeten we met het basisprincipe uit deze sport, ‘mond houden en d–rgaan’?
Topsport doet het goed in de boardroom. Sport wordt gezien als eerlijk, een titanenstrijd waarin karakter, inzet en winnaarsmentaliteit de doorslag geven. Het zijn eigenschappen die managers graag in zichzelf herkennen. En als ze er niet over beschikken, dan is er altijd wel een oud-sporter die tegen een leuk dagtariefje komt uitleggen hoe je het kunt leren.
Neem de Judge Business School uit Cambridge. Deze managementschool heeft een leiderschapsprogramma op poten gezet in samenwerking met de Cambridge University Boat Club. Deelnemers zakken onder begeleiding van hoofddocent Mark de Rond (een Nederlandse managementstrateeg én oud-roeier) een dagje af naar het botenhuis van deze lokale roeiclub, aan de oevers van de rivier de Cam. De Rond heeft inmiddels enige status verworven in de Britse pers. Hij begeleidde als ‘mental coach’ zeven maanden lang het roeiteam dat dit jaar de Boat Race won van rivaal Oxford.
Maar kunnen managers ook echt iets leren van deze wereld? Roeien is bij uitstek een sport waarbij het individu ondergeschikt is aan het team. Tijdens een wedstrijd mogen alleen de stuurman en de slagroeier met elkaar overleggen. Voor de anderen geldt: mond houden en d–rgaan. Techniek is cruciaal. Probeer maar eens ritme te vinden in een houten bootje waarin acht maal 90 kilo heen en weer schuift op aluminium slidings.
Reuze interessant voor de liefhebber, maar wat moet een afdelingshoofd van de Belastingdienst hiermee? Hij of zij heeft te maken met een realiteit die zich niet laat trainen: targets, financiële prestatiedruk, bedrijfscultuur en ziekteverzuim. De spanningsboog is er niet een van minuten, maar weken of maanden. D–rgaan is hier niet het sleutelwoord. En als we het er toch over hebben: in de nabeschouwingen komt de overwinning van Cambridge geheel op conto van het team, niet de mentale coach. Wat wil je, met twee wereldkampioenen en een olympisch kam-pioen aan boord. Daar had Oxford niet van terug.
