Geert Wilders wil af van het minimumloon. Maar Blair liet zien dat de gevaren sterk worden overdreven.
Hoe kan de Nederlandse economie overleven in een globaliserende wereld? Als het aan Geert Wilders ligt moet flink de bezem door ons sociaalchristelijke erfgoed. Zo moet het ontslagrecht soepeler en moet het algemeen verbindend verklaren van cao’s op de schop. En Wilders wil af van het minimumloon. Maar heeft dat laatste wel zin? Nee, waarschijnlijk niet.
Kijk naar Engeland. In 1999, twee jaar na zijn aantreden, maakte de Labour-leider zijn verkiezingsbelofte waar. Er kwam een nationaal bruto minimumuurloon, dat werd vastgesteld op 3 pond 60. Sindsdien is dit bedrag zeven keer verhoogd op aanraden van een speciaal in het leven geroepen commissie. De invoering van het minimumloon, zo blijkt uit een peiling, wordt door Britse kiezers gezien als Blairs grootste verdienste.
Tegenstanders wijzen ook acht jaar na de invoering nog op de risico’s: werkgevers zouden hun loonkosten explosief zien stijgen en een minimumloon zou hordes gelukszoekers uit het buitenland aantrekken. Met die loonkosten valt het alleszins mee. Recent onderzoek van twee Britse universiteiten toont aan dat de productiviteitscijfers na de invoering van het minimumuurloon omhoog zijn geschoten. Laagbetaalden zijn zich sinds 1999 minder vaak gaan ziekmelden.
Het verband tussen minimumloon en hordes buitenlandse gelukszoekers is evenmin aangetoond. Die gelukszoekers zijn wel gekomen, maar ze werken grotendeels in de illegaliteit. Conclusie: invoering van het minimumloon heeft de Britse kenniseconomie niet kwetsbaarder gemaakt tegen overzeese concurrentie, maar beschermt de onderkant van de arbeidsmarkt tegen de ergste armoede. Ook in Nederland is er geen enkele reden om het huidige stelsel op de helling te zetten.
