Het bedrijfsleven gaat verkeerd om met het gezondheidsvraagstuk. Weg met het collectieve sportschoolabonnement, ruim baan voor het persoonsgebonden sportief budget.
Werkgevers bemoeien zich steeds vaker met de eetpatronen en de leefstijl van hun werknemers. Omdat zieke werknemers duur zijn – de arbeidsongeschiktheidswet legt de consequenties van een ongezonde leefstijl bij werkgever en werknemer – maken ze zich ongerust over overgewicht. Dit proberen ze te voorkomen door in de bedrijfskantine groenten en fruit aan te bieden of door werknemers fikse korting te geven op een abonnement voor de sportschool.
Maar een gezonde maaltijd is een vanzelfsprekendheid. Bovendien zet het geen zoden aan de dijk wanneer niet alle vette happen van de menukaart verdwijnen en de snoepmachines en frisdrankautomaten uit de kantoren worden verwijderd. Het menselijk vlees is nu eenmaal te zwak om de verleidingen van soep, snacks en soda te weerstaan. Al kun je hier tegenin brengen dat volwassen werknemers in deze een vrije keus moeten hebben.
Die keus hebben ze zeker niet als het gaat om het collectieve sportschoolabonnement. Ofwel fitnessen voor de helft van de prijs, wat al gauw neerkomt op een voordeel van minimaal 150 euro per jaar per persoon. Maar het probleem is dat slechts een klein groepje werknemers van dit financiële voordeel profiteert en dat degenen die geen gebruik maken van de sportschool – omdat ze fitnessen in de buurt van hun huis of liever een andere sport dan fitness beoefenen – niet worden gecompenseerd. Ongelijke behandeling op de werkvloer derhalve en dat is verboden.
Het is voor werkgevers dus zaak om het sportschoolabonnement af te schaffen. In plaats hiervan geven ze hun werknemers jaarlijks een persoonsgebonden sportief budget van 150 euro. Voor de een betekent het een bijdrage aan de contributie voor de tennisclub, een ander schaft voor dit bedrag een paar loopschoenen aan. En wie niet sport? Die heeft geluk.
