In deze column vertelt Arnold Blits over hoe het zelfs tussen mensen die elkaar waarderen en vertrouwen toch makkelijk mis kan lopen in hun communicatie en feedback.
“Ze hebben m’n presentatie tot de grond afgebrand! Ze begonnen gewoon met elkaar te kletsen terwijl ik daar als een lul met die afstandbediening stond!….. Hoe vond jij ‘m? Jij hebt gisteren naar de laatste versie gekeken!”
“Ehm…”
“Haakten ze af bij die voetbalparallel?”
“Nee… Jawel…!”
“Hoezo? Begreep jij het ook niet?”
“O, ehh… wel toen je het uitlegde. Uiteindelijk wel…”
“Waarom zei je dan niks? Ik liet 'm je niet voor niets van tevoren zien!”
“Ik weet het niet. Je was er zo blij mee… En ik dacht dat zij het misschien wel in één keer zouden snappen.”
“Dat is gelul! Jij luistert tien keer beter dan die idioten! Als jij het niet in één keer snapt, maak ik bij die lui helemaal geen kans!”
“Sorry…Ik weet niet wat ik moet zeggen. Het spijt me echt”.
“Damn!… Ok, zand er over. Maar laten we eens tot de bodem gaan: waarom zei je verdorie niets?”
“Ja, weet ik veel. Je was zo…zo blij met die presentatie. Met die voetballertjes”.
“Wat is dat nou weer voor gelul! Ik vroeg je om feedback! Je geeft mij zo vaak feedback! En je neemt zelden een blad voor de mond! Je bent één van de weinigen binnen deze toko wiens input ik überhaupt vertrouw!”
“Hee, dat is volledig wederzijds!”
“Ok dan! Wat is dan het probleem met aan mij gewoon te zeggen dat het niet logisch is om de CFO met een keeper te vergelijken! Jij bent misschien wel de enige hier van wie ik dat direct zou aannemen en er nog wat aan zou doen ook!”
“Misschien is dat wel het probleem…”
“Wat? Hoezo?”
“Hoe zal ik zeggen. Ik heb hier ook maar één, hooguit twee, mensen van wie ik echt wil horen dat ik m’n werk goed doe. Zelfs van m’n directe baas wil ik het niet aannemen, want die weet nauwelijks hoe ik de dingen echt voor elkaar krijg. Natuurlijk durf ik je feedback te geven als je kort door de bocht in een meeting bent of zo bent. Maar met die presentatie was het wat anders. Jij…nee, IK heb het gewoon soms nodig dat er iemand is aan wie ik mijn juweeltjes kan laten zien. Je weet wel; van die dingen die je uit het niets creëert en waar je dan zelf helemaal achter staat. En dat die ander er dan echt naar kijkt, begrijpt wat er voor nodig was om ze maken en dat die dan een gat in de lucht springt! Daar doe ik het voor. Snap je?”
“O, dus je bent bang dat als je mijn juweeltje afkraakt, ik het ook bij jou ga doen!”
“Toen je mij die presentatie liet zien, was ik dat eigenlijk wel, ja. Stom hè?”
“……….”
“Koffie?”
